Berichten van 24 oktober 2005 tot 30 oktober 2005

“Vanaf de moederkoek, hup, zo in de draagdoek!!

Mijn zoon van morgen naar Schiphol gebracht. Druk, druk , al die duizenden mensen naar een vlucht op de vlucht.. Bij het aanzien van deze monadenhoop, gingen onwillekeurig mijn gedachten terug naar zo’n 6 miljard jaar geleden, het ontstaan van de mens. Die eerste mensen , die Plato in zijn dialoog “ de Staatsman “ als ongevleugelde tweevoeters karakteriseerde, waren in deze begin periode voortdurend “ on the move “. Ze moesten wel, om te overleven. Ze trokken door de nood gedreven steeds maar voort om weer nieuwe gronden aan te boren, waarop ze dan weer konden akkeren en jakkeren. Pas met de entrée van die revolutionaire uitvinding : De Ploeg, veranderde hun status van vagabonderende -natuurmens in een agrarisch statisch- cultuurmens. Er kwam nu een einde aan hun natuurlijk nomadenbestaan. Ze werden “ sesshaft “ Het land kon tot akker worden omgeploegd. Het agrarische tijdperk was begonnen. Moe kon thuis blijven en zorgde voor de kinderen en de akker en pa ging op jacht met pijl en boog voor het hoognodige vlees. Maar de mens als met rede begiftigd wezen ging steeds verder. Na lange jaren werd de ploeg tot zeer geavanceerde landbouwmachines ontwikkeld en uit de pijl en boog ontstond preciesie wapentuig. Kortom de gehele rimram liep uit op de industriële revolutie. Daarna de electronische revolutie met o.a high-tech apparatuur die z’n weerga niet kent. En dat alles met steeds kortere tussenperioden. En het eind is nog lang niet in zicht. De “ ongevleugelde tweevoeters “ van Plato zijn tot meervoudige gevleugelde tweevoeters verworden. Het luchtruim : Met zijn allen vliegen we er in. We zijn weer “ on the move” . Ma heeft het huis verlaten met zelfs het vers gebaarde kind , zo los van de moederkoek in een frontaal buitenbaarmoederlijke draagdoek. Pa als draagvader met een puilende kofferdracht gaat toch ook weer een beetje op jacht. Zijn het toch wellicht nog relicten van onze natuurlijke , primitieve aard, die door de techniek letterlijk op een hogere niveau terecht gekomen zijn? Thuisgekomen trok ik direct mijn jogging pak aan. Als ik dan toch door natuurlijke drift gedreven “ on the move” wil graag,( nou ja, graag?), maar dan wel met de beide benen op de grond.

Maup

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

Waar dit aanschouwelijk maken zoal niet toe kan leiden? Ik neem maar eens een paar ontwikkelingen uit het verre verleden onder de loep.

De heilige Heinrich Suso ( 1295 1366) at altijd een appel in vier partjes: 3 partjes in naam van de drieëenheid en 1 partje voor de manier waarop de hemelse moeder Maria haar kindje Jezus een appeltje te eten gaf. Hij at dan ook dat vierde partje met schil , omdat kleine jongetjes appels ongeschild aten. Maar enige dagen na Kerst at hij dat vierde partje niet, maar offerde het aan Maria , om dit aan haar zoon te geven. Zijn dronk nam hij altijd in vijf teugen gedachtig de vijf wonden des Heren , maar omdat uit Christus’ zijde water en bloed vloeiden, nam hij de vijfde teug dubbel.

Ook werden de tekens van de altijd bereide goddelijke genade steeds meer , naast de sacramenten bloeiden aan alle zijden de benedicties , zo kwam men van de relieken tot de amuletten, de kracht van het gebed werd geformaliseerd en verzakelijkt tot de rozenkransen. De kerk deed haar best een goede onder- en afscheiding te maken tussen sacramenten en sacrementaliën, maar helaas , het volk was niet te stuiten , maar had alle hoop alleen maar gevestigd op die magische en bontgekleurde galerij van beelden . Het was een voortdurende herleiding van het onbegrijpelijke tot het begrijpelijke. Vincent de Clemanges en Pierre D’Ailly probeerden de ontaarde profinasering en overdadige ver-beelding in te danmmen, maar tevergeefs. De beelden van dronkenschap en honger worden onbeschaamd toegepast op het zich verbonden voelen met Christus . Zo kon Johannus Brugman ongestraft alle eigenschappen van de dronkaard , die zich zelf vergeet , geen gevaar ziet , niet kwaad wordt om zijn bespotting , alles weggeeft , toepassen op Jezus’ menswording.

Ook de bloedfantasie , voortdurend door het geloof in de transsubstantiatie levend gehouden, uitte zich in de bedwelmdste uitersten van rode gloed. Ook zo met het advies voor het eten van het Paaslam: “ Gij zult het eten in het gloedrode vuur gebakken , maar niet aangebrand”

Ja ja het wordt nog erger !!!Zo werd Christus, zo dacht men, de zoete Jezus op Goede Vrijdag aan het spit van het waardige kruis gestoken, bevestigd en gebonden , tussen de twee vuren van de bange dood en lijden. Tevens werd hij wegens de zeer brandende liefde , die hij voor onze zielen had , langzaam gebraden en gebakken om ons te redden.!!!!

Ik bedoel maar: De mensen zijn zo gek , dat er een speciaal soort gekte nodig is , om niet gek te zijn.

Maup

Lijn /lijnen.

“ Je moet er lijn in aanbrengen, lijnenspel, zij heeft een mooi lijntje, hij/zij is aan het lijnen, aan de zij -lijn staan, de hoofdlijn aangeven, lijn 143 rijdt vandaag niet.” Het zijn enkele uitdrukkingen, die aanduiden dat “ lijnen” in onze beleving van de werkelijkheid een belangrijke rol spelen. Met ons oog , en daar gaan we weer, zien we die lijnen niet bewust, sterker nog , ze bestaan niet. Maar toch..... ze zijn niet weg te denken . Een paradox? Misschien wel. We zien ze met ons brein en kijken er naar. Hierbij is het zien van het geheel meer dan de som van de delen ( beeldelementen ) Het leuke van onze camera is , dat die kijkt. Het geheel is hier de som van de delen ( beeldelementen) We zien bijv. met onze ogen een waslijn, die lijn kunnen we niet pakken. Wat we wel kunnen pakken is een draad. Maar we blijven hem voor de communicatie “waslijn” noemen Een foto van diezelfde lijn levert juist geen draad op maar wel een lijn. Daar kun je wat mee(o.a. dikker maken, een lineaal langs leggen, vervagen ) De camera is daarom een echte lijntrekker. Je zou hem /haar enigszins met een potlood of pen kunnen vergelijken. Fotograferen betekent “ met licht schrijven” Net zoals we een lijn op papier kunnen trekken met pen/potlood, kunnen we dat ook o.a. met een camera. Ja wel, maar het gaat hier natuurlijk wel anders. Met de camera gaat het minder direct. Het schrijfgerei zetten we direct op het papier , trekken een lijn en klaar. Dat lukt met de camera niet. Wij moeten eerst met ons brein aan de gang om bepaalde lijnen in het tafereel te zien. We noemen dat abstraheren d.w.z. vanuit het totaal beeld proberen we ons bewust op lijnen te concentreren, zodat we ze niet alleen zien, maar ook er naar kunnen kijken. Wij moeten dus a.h.w. een tandje lager met ons waarnemen om op het niveau van onze camera zien te komen. Het half dicht knijpen van onze ogen, zodat we nog maar door onze oogspleten kunnen kijken kan daar bij van dienst zijn.Ook een kadertje met onze vingers maken of met een kartonnen raampje wil ook nog wel eens helpen. We stremmen daarmee de “ overall” blik en komen dan van het geheel naar de delen. We zetten onze ogen op dieet om te kunnen lijnen. We moeten goed leren kijken.

Maar laten we wel wezen. In de praktijk doen we dat meestal niet. Ik tenminste niet. Ik zal een paar voorbeelden van foto’s van onze clubleden op de website van onze foto/videoclub tonen. , waarvan ik bijna zeker ben dat ze die spontaan hebben geschoten. Pas achteraf, bekijk je de foto en daar valt je dan het lijnenspel op. Dat is dan mooi meegenomen en zo is dat. Bij de methode oogspleet/kartonnen raampje in combinatie met concentreren en abstraheren, krijg je toch een ander effect. Een bomenrij langs een weg bijv. Elke boomstam is een verticale lijn en de boomstammen een brede lijn. De onder- en bovenkant van de bladeren van alle bomen vormen ook weer een lijn. Door herhalen van lijnen ontstaat een structuur, zoals de bruine boomstammen, het groene gebladerte en het grijze asfalt van de weg met de witte strepen. Op een foto kan dit nu nu juist heel sterk werken, ook al lijkt de weg met bomen erlangs op het eerste gezicht saai. We zijn dan echt met ons ogendieet bewust op lijnen uit ....

Zijn we beperkt door de lijnen ,die het te fotograferen object ons aanbiedt, dan is dat bij het tekenen en schilderen niet het geval. Hier kunnen we onbeperkt creeëren met lijnen ( zie bijv. de voorbeelden van Curtis ). Toch bieden de geavanceerde technieken van verschillende beeldbewerkingsprogramma’s tegenwoordig ons mogelijkheden ook op de lijnentour te gaan, zodat door de digitale techniek de “lijnen” tussen tekenen en schilderen beginnen te vervagen. Een hoogst interessante ontwikkeling, waarvan we op het internet talrijke inspirerende voorbeelden kunnen bewonderen. ( Click maar eens op: http://www.combi.nl/content/vraagbaak/topics/beeldbew.htm , een prachtige fotosite is je deel!!).

Maup

P.S.: De voorbeelden zijn te zien op onze web-site onder de knop: “Eigen Werk” http://www.fotovideoclubloenen.nl/

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-..-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.