|
Iemand had gezegd dat ik braaf zijn moest… Dus is deze dame vrijdagochtend vertrokken met een zeer rebels gevoel… zo van: deze keer ga ik niet met mij laten sollen… Maar al heel gauw moest ik mij realiseren dat het voor de beide andere koppels hellemaal niet leuk is als ik de averechtse rebel uithang… Dus andere tactiek… me terugtrekken van het hele zoektochtgebeuren… en genieten van de mooie omgeving… En meetjesland is mooi… lekker vlak om te fietsen… Het weer viel ook mee… geen regen… en genoeg zon om lekker op te warmen… Er werden veel stops ingelast… (op aanvraag van mijn halve trouwboek…) Dus meer dan genoeg augustijners en rode wijntjes…. Voor mij verliep de hele tocht in rozige wattenwolkjes… en ik vrees dat ik niet veel bijgedragen heb tot het oplossen van de vele vragen… Het hotelletje was zeer mooi… en het eten heel lekker… De ellende van op stap gaan met mijn man is dat hij altijd ‘op stand’ wil logeren… Zodat ik gedwongen ben om mijn goeie goed mee te nemen… Rok of jurk… haar in de plooi… schmink… hakken… juwelen… poeh poeh… Is telkens een heel gedoe… Tewijl ik het liefst gewoon in mijn jeanske een pizzake of zo eet… Elke ochtend heel vroeg joggen… En tai chi doen… Heerlijk… Op zondag… zoektocht klaar… Niks meer Gent bezoeken… Of nog wat site seeing… Beetje abrupt einde van een toch heel mooi weekend… |
ik ben maar een stofje in de lucht... 
niet beroemd of berucht... 
een hoopje gevoelens... 
een bergje gedachten... 
een stukje leven... 
een beetje verstand....
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Blij met m'n grote hoofd!
Mensen met een lagere schedelomtrek lopen een groter risico op de ziekte van Alzheimer, dat blijkt uit een grote epidemiologische studie uit Zweden…
Ziezo, is mijn dikke kop toch nog ergens goed voor….
Langzaam ga ik een andere weg...
De toekomst is open…
Het nu gaapt me niet meer aan vanuit de leegte van het onbereikbare…
Er zijn kostbare momenten die zich aaneenrijgen en waarin ik stap na stap het alomvattende van mezelf ervaar…
Met een gevoel van warme genegenheid verwijl ik in gedachten bij diegenen die onmiskenbaar tot mijn beven behoren…
Ze geuren na…
Ook al zijn ze ver weg, ik ontmoet hen, heel innig, heel dichtbij in de diepte van mijn ziel…
Uit: Vallen en opstaan van claire vanden abbeele
twin souls...
droom....
Ik blijf mijn oude droom koesteren. Ergens, het maakt niet uit waar, een leven creëren waar mensen zijn die in krachtige kwetsbaarheid en trouw aan zichzelf en aan elkaar stapstenen zoeken. Ze gaan, elk op hun manier, eenzelfde richting uit terwijl ze er zijn en blijven voor elkaar, door dik en dun. Ja, er is dat zwarte gat nu, maar later, stel dat ik later mag ontdekken dat er een liefdeslicht op me wacht… zou ik dan dit verzet blijven voeren of zou ik bereid zijn om daarvoor nu in de striemende donkerte te vallen…?
Ik doe er alles aan om de donkere gedachten te verdringen. Ik trek de natuur in en richt mijn ogen op haar schoonheid. Ik mediteer en respecteer de grenzen van mijn lichaam. ‘Ik wil blijven geloven dat gelukkig zijn realiseerbaar is en dat er blijheid in mijn hart en mijn ogen zal stralen. Ik wil blijven hopen dat er goede dagen op me wachten.’ Het is bijna een mantra die ik dagelijks herhaal…
Uit: Vallen en opstaan – claire vanden abbeele
.....
|
We are what we think. All that we are arises with our thoughts. With our thoughts we make the world.
The Buddha |
Verloren vertrouwen in zichzelf
|
De vraag blijft me bezighouden…: Hoe kan het gebeuren dat plots alles anders wordt…?
Nu, midden in dit leven, is er een bom gevallen op al mijn zekerheden… Mijn bestaansgrond is een woestijn… Ik ben hongerig en dorstig…. Ik vind geen bron…. Overmand door het monster van de twijfel…. Het is niet alleen twijfel die me pijnlijk meesleurt, ik word ingepakt door de overtuiging dat ik dit alles aan mezelf heb wijsgemaakt….. Dit gevoel zuigt me naar beneden… Het is een spiraal waaraan ik weiger me vast te klampen… Ik ben in een aardbeving terecht gekomen.....
Uit: ‘Vallen en opstaan’ claire vanden abbeele |
troebel water....
|
Wie kan het troebele water helder maken….? Laat het stilstaan, dan wordt het geleidelijk helder…
Wie kan de toestand van rust verzekeren….? Laat de beweging verdergaan, dan ontstaat langzaam de toestand van rust….
Lao Tse |
|
Vanwege de liefde die ik voel en mis, vanwege het verlangen naar geluk dat sluimert en zich steeds ongrijpbaarder terugtrekt, …. Gestrand ben ik, vanwege het vertrouwen dat gaandeweg gesloopt werd,… Vanwege het onmiskenbare feit dat de ervaring van het ondoorgrondelijke van het bestaan dat ik voorheen als wonderlijk mocht ervaren, me ontglipt…. Ik sta voor een drempel… Ik kan niet vooruit en ik kan niet meer terug…. Vanwege mijn verlangen….. Ik betaal de prijs voor alles van mezelf wat ik te lang verwaarloosd heb…. Ik heb teveel signalen genegeerd….. Ben over teveel pijn heen gewalst….. Beetje bij beetje en te vaak heb ik mezelf onzichtbaar gemaakt….. Te veel gegeven…. Te weinig leren ontvangen…. Het respect voor wie ik ben zoals ik ben, is verwaterd… Alsof ik mijn bestaan moet verdienen door wat ik doe of laat voor anderen… Verblind dus…
Wie er geen zin meer in vindt om voor koorddanser te spelen, noch om verstrikt te raken in een web van manipulaties en frustraties, … rest alleen de keuze om de oude uitgeputte wereld achter te laten…. Er rest niets meer dan alle oude valkuilen te belichten, niets meer dan het doen en laten door te lichten en bij te stellen… Verteerd door zelfbeklag in een hoekje gaan zitten huilen, verandert niets aan situaties….. Het zijn daden die dingen veranderen….
Uit: Vallen en opstaan – claire vanden abbeele |
Pa, ik mis je nog altijd...
Oh God-our heavenly Father.
Oh, God-and my father
Who is also in heaven.
May the light of this
Flickering candle
Illuminate the night the way
Your spirit illuminates my soul.
Papa, can you hear me?
Papa, can you see me?
Papa can you find me in the night?
Papa are you near me?
Papa, can you hear me?
Papa, can you help me not be frightened?
Looking at the skies I seem to see
A million eyes which ones are yours?
Where are you now that yesterday
Has waved goodbye
And closed its doors?
The night is so much darker;
The wind is so much colder;
The world I see is so much bigger
Now that I'm alone.
Papa, please forgive me.
Try to understand me;
Papa, don’t you know I had no choice?
Can you hear me praying,
Anything I'm saying
Even though the night is filled with voices?
I remember everything you taught me
Every book 1've ever read...
Can all the words in all the books
Help me to face what lies ahead?
The trees are so much taller
And I feel so much smaller;
The moon is twice as lonely
And the stars are half as bright...
Papa, how I love you...
Papa, how I need you.
Papa, how I miss you
Kissing me good night...
dochters vanaf deze week alle twee gediplomeerd....!!!!
Ilona en Jessica
midden in het leven verdwaald!..
|
medeplichtig aan de ontplooiing van mijn zelf. Er ligt een waanzinnige samenhang tussen durende uren. Door alles heen schemert verlangen dat duwt naar geluk. Er wringt iets wat uitloopt in buigen of barsten. Iets wat littekent of zalft...
Alles is tijdig tijdloos rakend. Ik kan niet meer terug. Ik wil niet meer terug. Beroofd van mijn onschuld ben ik de gevangene van het meedogenloze weten dat de blutsen op mijn ziel en de builen van mijn zijn het manuscript van mijn leven voltooien…
claire vanden abbeele |
Beatriz Roca...
Ons meiske heeft de sprong gewaagd...
Zonder publiek...
Heel veel liefde en geluk toegewenst...
Je verdiend het meiske...
|
in zeer wankel evenwicht… |
Lin yutang
|
There is the noble art of leaving things undone…
The wisdom of life consists in the elimination of none essentials…. |
voor Mylène...
ik ben niet naar je graf gegaan om te wenen
jij bent niet daar, je bent niet hier beneden
jij bent in de adem van het leven
in de koelte van de regen
jij bent het wakende licht in de nacht
het vergeten woord waarop ik wacht
ik kan niet naar je graf gaan
er is geen reden om daar te staan
ik ken je te goed
daar wil jij niet bestaan
jij leeft in de open blik van een kind
in een ongrijpbaaar teken
dat enkel de zoekende vindt
ik ga niet naar die dodenplek
ik ga niet, jij bent daar niet
je bent hier waar mijn hele zijn om jou schreeuwt en vecht
ik ga niet naar die lege plek
ik ga waar jij mij zoekt
in taal en kleur, in beeld en doek
ik ga waar jij bent
in de hunker van mijn verlangen
in mijn diepe nood
daar ben je veilig
daar ga je niet dood.....
claire vanden abbeele
yin yang
Soms
denk ik dat
ik niets ben
en niets heb van
mijzelf, zoals een blad
van een boom blad is en meer
niet, nooit zou het blad bewegen
als de wind er niet was, nooit zou
het groenen als de lente niet zou komen
en uit zichzelf zou het niet verdorren of
afvallen naar de grond, zo voel ik mijzelf
een piepklein zelf waar allerlei wonderlijke
krachten mee spelen, ik denk dat dat leven is
dat mijn bewegen aangedreven wordt door een kracht
van een hogere orde, en dat ik in dat licht rijpen
zal en net als het blad af zal vallen naar de grond.
natuurlijk denk ik na en doe dingen die ik denk
te moeten doen, maar wat ik ook denk of doe, de
grote bewegingen in mijn leven kan ik niet zelf
bedenken en ook niet ontwijken en daarom spiegel
ik mij aan het blad dat zich overgeeft aan de
boom en aan de boom die zich op zijn
beurt weer overgeeft aan de
ruimte waarin hij leeft en
aan de oerkrachten
die hem
l
e
i
d
e
n
Toon Hermans
Achmed the Dead Terrorist
Jeff Dunham Achmed's
niks invullen....
|
In feite is het zo, dat alle grootse dingen niet tot stand gebracht worden, maar gewoon plaats vinden. Kijk maar naar liefde; zij doet zich zomaar voor, niemand kan liefde “maken”. Als iemand anders jou opdraagt om niet lief te hebben, zelfs als een dictator dat doet, dan kun je alleen maar pretenderen, je kunt alleen maar doen alsof. Liefde kun je niet forceren, zij is er of ze is er niet, net zoals ontspanning en net zoals meditatie.
(Osho) |