Afscheid van Demis Roussos

Is onderstaande foto genomen toen onze vroegere sportschepen bij "DEN ESKAA" of bij "DE RACING" speelde ?

Ik denk dat het bij SK Lebbeke was

Staand uiterst rechts Jef Van Langenhove

Onderaan :  links Richard De Wilde, François tweede van rechts en Pierre Hofman uiterst rechts

2e van rechts : Nicole Dauwe

 .

 .

.

WANDELEN LANGS DE SCHELDE NAAR VLASSENBROEK

WOENSDAG 21 JANUARI 2015

vervolg

vervolg

 .

LICHTING 1962

Op de eerste foto ziet U ex-Lebbekenaar (thans woonachtig in Schaarbeek) Eddy Van Goethem - als onder-officier bij de Zeemacht - in het wielhuis van de mijnenveger M929 HEIST.

Als tweede van rechts kunt U "onze" Eddy bewonderen tijdens een bezoek aan de landingsplaatsen in Normandië.

Bron tekst en foto's : Eddy Van Goethem

DENDERBELSE "BIKER-BOYS" TERUG IN 't LAND

Ze stonden er opnieuw, zoals afgesproken, gezond van lijf en leden, op tweede sinksendag, aan ’t Vat: Marc Vinck, Tom Van Baeveghem en Erik Van Keer, na een rit met de motor van ruim 8.000 kilometer heen en terug naar de Noordkaap. “Alles goed verlopen, op enkele kleinigheden na”, luidde hun evaluatie. Diezelfde avond al zette burgemeester François Saeys in het oud-gemeentehuis van Belle, bij een drankje, hun prestatie in de kijker. Ze kregen zelfs een oorkonde mee naar huis. Wellicht om boven hun bed te hangen. Kramiek sluit zich aan bij de felicitaties en kent het trio de Kramiek van de maand toe. Naar het bovenste puntje van Europa rijden, is nog altijd wat anders dan ’s zaterdags vanuit Belle met de fiets naar de markt in Lebbeke peddelen.

Uit de KRAMIEK van juni 2011

DRIE BELLENAARS OP DE MOTOR NAAR DE NOORDKAAP

Drie Bellenaars – Marc Vinck, Erik Van Keer en Tom Van Baeveghem - vertrekken morgen met de motor naar het noorden. Bestemming: de Noordkaap. Een tocht van ruim 8.000 kilometer. Op 13 juni, tweede sinksendag, plannen ze opnieuw in Belle te arriveren.

Het drietal heeft ervaring op twee wielen zat. Marc Vinck (49) en zijn leeftijdsgenoot Erik Van Keer rijden al sinds 1993 met de motor. Tom Van Baeveghem (37) begon er drie jaar later mee. Ze zijn met deze tocht overigens niet aan hun proefstuk toe. Marc en Erik doorkruisten samen al Ierland, Schotland en Italië. Als trio verkenden ze de Ardennen en het Eifelgebergte. “Elke motorrijder die zichzelf respecteert, moet eens langs de Noordkaap passeren”, zegt Van Keer. “Je moet tijdens je carrière als motard geproefd hebben van het hooggebergte, maar een tocht naar Noord-Europa is ook een must.” Wat hen nu te wachten staat is wel andere koek. Het parcours naar het noordelijkste puntje van het Europese continent, leidt hen via Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden en Finland naar Noorwegen. De exacte afstand heen en terug is van tevoren niet correct te voorspellen, maar ze schatten dat die tussen de acht- en de tienduizend kilometer ligt. “Bedoeling”, zegt Vinck, “is de rit heen langs autowegen af te leggen, met dagelijkse etappes van zeven- tot achthonderd kilometer. Tijdens de terugweg zullen we uitgebreid kennismaken met Noorwegen en Zweden.”

Ging aan deze tocht een degelijke voorbereiding vooraf, toch heeft hij iets avontuurlijks, want waar ze zullen overnachten, zullen ze ter plekke beslissen. Vinden ze geen geschikt logies, kunnen ze altijd terecht in een eigen, meegebracht tentje. Kleine pech zullen ze zelf herstellen, om groter onheil te overwinnen, sloten ze een pechverzekering af voor elk land dat ze doorkruisen. “Neen, echt geoefend in het samen rijden met z’n drieën, hebben we niet gedaan”, geeft Van Baeveghem toe. “Marc rijdt op kop. Hij beschikt voer een GPS. Erik rijdt achteraan, en ik tussen de twee. We zijn geen snelheidsduivels, wel toeristen. We zijn veertien dagen met vakantie. Onze aanpak biedt ook ruimte aan improvisatie. We rijden geenszins tegen het uurwerk.” “De kost van zo’n tocht? Die moet, voor elk van ons, tussen de 2.000 à 2.500 euro liggen, benzineverbruik, eten, drinken en logies inbegrepen”, besluit Van Keer. “Daarom ook hebben we onze thuisbasis op het hart gedrukt dat we niet van plan zijn cadeautjes mee te brengen.”

Marc VINCK

- is 49 en motorrijder sinds 1993 en rijdt met een Ymaha TDM 900. “Niettegenstaande geconcentreerd en defensief rijden, geeft het rijden met de motor me een gevoel van rust, een snellere rit ook naar mijn bestemming. Ik rijd nooit verkeerd, ook al neem ik de verkeerde afslag.”

Tom VAN BAEVEGHEM

- is 37 en motorrijder sinds 1996 en rijdt met een Honda CBR 600. “ Het gevoel van vrijheid spreekt me aan in het motorrijden, het genieten ook van actief rijden, remmen, schakelen, gas geven, bochtenwerk, eens goed doortrekken!”

Erik VAN KEER

- is 49 en motorrijder sinds 1993 en rijdt met een Honda Transalp. “Mijn motor geeft me mijn vrijheid, de kans om diverse landen te ontdekken en erop uit te trekken met vrienden.”

De plannen van deze stoere "BIKER-BOYS" en de foto's kun je terugvinden in de KRAMIEK van mei 2011

.

Op de foto v.l.n.r. : Guillaume Vlieghe en Petrus Vlieghe (1866-1946, smid in de Leo Duboisstraat) - vrouw met kind (Wauters = vrouw van Petrus De Geest) - Petrus De Geest (hark op de grond)

Achteraan met handen in de heup : Frans Verhulst "Sooiken Floris" (1868 - 1955) - De anderen : onbekend

DE ROSSEVAALSTRAAT EN DE BLOEMENSTOET

De bewoners van de Rossevaalstraat, althans het gedeelte vanaf de Stationsstraat tot het Konkelgoed, manifesteerden zich eens per jaar als buurt. Dat gebeurde ter gelegenheid van de bloemenstoet in de ‘Stausestraut’. De rest van het jaar werd dat deel van de Rossevaalstraat beschouwd als achterbuurtt van de "STAUSSESTRAAT". Financieel waren de bewoners van de Rossevaalstraat te zwak om met een kwalitatieve wagen in de stoet uit te pakken, maar als het op aantal betrokkenen aankwam, waren zij het die gestalte gaven aan het bloemencorso. Het corso flaneerde overigens twee maal door de wijk: eerst in de namiddag, ’s avonds volgde een verlicht bisnummer. Ongezien eigenlijk. Al beseften de bewoners dat hun wagen niet veel voorstelde, toch bouwden ze eraan met een ongekende ijver. En respecteerden ze bovendien gemaakte afspraken. Kwam de wagen niet klaar op zaterdagavond, dan liep ‘Zjangsken va Woinniskes’, tamboer bij de harmonie, op zondagmorgen vijf uur roffelend op zijn trom door de straat. In de lage huisjes gingen in de daken de ‘klakkers’ open en verschenen slaperige hoofden van mensen die zegden weldra er aan te komen. Om vier uur ’s namiddags stonden ze gegarandeerd startensklaar. Eerst moest Evarist Tecqmenne nog een foto schieten die hieronder geschiedenis helpt schrijven…

Wat het thema betreft hadden ze, met DE HOFHOUDING VAN NAPOLEON, dat jaar de lat hoog gelegd. De locatie was echter eigentijds: de peperkoekfabriek van de Suikerbakkers, nu cc De Biekorf.

Eerste rij, zittend van links naar rechts :

1. Meisje uit het grote gezin van ‘Ka…’, van wie de moeder bij Spinoy in de lompenverwerking aan de slag was. Ze kreeg bijna om het jaar een kindje. Wanneer nodig werd het kleintje rond etenstijd naar de fabriek gebracht om het ‘de mem’ te geven.

2. Op zijn ‘paspaur’ stond Alfons De Ridder, voor de buurt was hij ‘Fons va Soeeke Wet en Stinne Lek’.

3. Celesta Colson, echtgenote van ‘Staaf de kassoier’

4. Gustaaf De Cock, reuzendrager.

5. Josephine Van den Eede, dochter van bareelwachter Jef. Ze trouwde met Gaston Van den Bossche uit Denderbelle.

6. Maurice Legroux (‘va Sjoll’ns’), kwam met zijn familie ‘van ’t Schos naar de Rossevaalstraat.

7. Gabrielle, dochter van ‘Zjennieken’, die een winkeltje hield in de straat, waar zowel boordknoopjes, boerenkop, postzegels, verse groenten uit de tuin en nog meer van dat te koop waren.

8. Jef Van den Bossche die met zijn zwaargeladen vrachtwagen van ‘Jaanissens’, kon lezen en schrijven.

9. Helene De Cock (‘Tottens Leen), die lompen sorteerde bij ’t Moeillekken’.

Tweede rij

10. Vader Leon Van den Bossche, paardenknecht en voerman bij de firma De Saedeleir (‘Stekke Jaanis’)

11. Roger Keppens.

12. Adeline Legroux (‘Linne va Sjoll’ns’). Een soireekleed voor een hofdame van zowat 110 kilo vinden, was geen sinecure. Maar, ze wilde hofdame worden en ze werd het !

13. Jean Nieulandt (‘Vosse Zjang’), man van ‘Mieke Zaat’.

14. Maria Moerenhout, getrouwd met Asjiel va Gonzallis’, afkomstig uit Opwijk.

15. Louis Holbrecht, getrouwd met Gabrielle van ‘Zjennieken’.

16. Gonzales Vermeiren. Zijn geliefkoosde aanspreektitel? Burgemeester van de Rossevaalstraat.

17. ‘Woinnis’ Colpin, bij gelegenheid ceremoniecompagnon van Gonzales en man van ‘Leen’ Colpin.

18. Helene Crayelmans (‘Leen va Lange Polliet’). Zou met haar allure zeker niet hebben misstaan als Helene de Pollit le Grand.

19. Gaston Van den Bossche, bedgenoot van Josephine Van den Eede.

20.Maria Van Nieuwenhuyze, getrouwd met Camille Vlassenroot (‘Kammillekke Zieever’).

21. Gustaaf Cooreman, echtgenoot Celesta Colson.

22. Maria De Waegeneer (‘Mieke Zaat’) echtgenote van "Vosse Zjang’.

23 + 24: Zoon en vader Hauwelaert (‘va will’n Noees’)

25 + 26: twee onbekende pages.

27 + 30: twee onbekende hofdames

28. Napoleon (Frans Nieulandt)

29. Josephine de Beauharnais: Jeanine Guns, dochter van ‘Zjef van Boieters’ en Gabrielle. Zjef was metselaar, Gabrielle hield cafe.

Auteur van dit stukje nostalgie : Achiel Vermeiren (+) -  Heemkring Lebbeke

Dit alles kon je lezen en bekijken in de "KRAMIEK" van juli 2011 onder de rubriek "GROETJES UIT LEBBEKE".

 .

SOEË : REUS OP LEMEN VOETEN

Een reus op lemen voeten. Dat was Soeë de voddenman toen hij op de zaterdag van septemberkermis 1981 -13 september wees De Druivelaar aan- zijn maidentrip maakte vanuit ‘dakkaddemmie’, toen nog muziekschool, tot op de Grote Plaats. Soeë, ontworpen om het verleden van Lebbeke in herinnering te brengen als gemeente met nogal wat lompenverwerkende nijverheid en bewoners die de kost verdienden met het inzamelen van lompen en oude metalen, moest naar het gemeentehuis om er officieel geregistreerd te worden in de registers van de burgerlijke stand. Chef-drager Staaf De Cock zweette water en bloed om enige vaart te krijgen in de meer dan vier meter hoge reuzengestalte. Soeë leed overduidelijk aan evenwichtsstoornissen. Wellicht het gevolg van zijn ongewone constructie. Reuzen met opgeheven armen ontmoette je, ook toen, niet zo vaak. Kenners waren dan ook niet verbaasd dat hij de neiging vertoonde voorover te buigen. Die houding werd zo precair dat Jean Ringoot, voorzitter van de Statiestraatvrienden, het hele parcours aan de achterste panden van de jas van Soeë moest bengelen om te vermijden dat die grote jongen bij zijn eerste ‘stappekkes’ in de wereld onzacht zou kennismaken met het Lebbeekse wegdek. Aan ‘kompannie’ had Soeë geen gebrek. Vanonder zijn ‘moeits’ kon hij een oog werpen op de muziekkapel van de chiro, de KLJ-vendeliers en de majoretten van Orphea. Zo goed en zo kwaad het ging, wrong Soeë zich een weg doorheen de foorkramen. Met een zucht van verlichting belandde hij onderaan de pui van het gemeentehuis. De plechtigheid kon beginnen… Terwijl schepen Arie Abbeloos o.a. Peken Rammekeszand uit een nabij stadje aan de Dender verwelkomde en ook de Lebbeekse reuzen begroette - Clement De Vos zag er op zijn 107de stralend uit- probeerden enkele deskundigen het evenwicht van Soeë te herstellen. Soeë kreeg 20 kilo extra in zijn achtersteven, wat hem meteen promoveerde tot de categorie 80+. Droog gewogen. Burgemeester Alfons De Mol las de geboorteakte voor. Daaruit bleek dat reus Soeë Jef Tomat de vader was en De Lebbeekse Orde van de Voddenrapers de moeder, en dat de buitenmaatse boreling Clement De Vos en Mie Tomat, beiden ook al reuzen van beroep, als peter en meter had. Een drink besloot de plechtigheid. Een verstevigde Soeë slaagde er zelfs in een dansje te ‘plasseer’n’. Soeë groeide echter nooit uit tot een echt symbool. Hij zag, gevolg van zijn ongelukkige constructie, nog amper het daglicht. Ook niet nadat hij wieltjes onder zijn voeten kreeg. Vandaag is hij nergens meer te bespeuren. Reuzen sterven niet altijd staande, ze rotten meestal weg. Liggend.

Dit nostalgisch verhaal met bijhorende foto kon je lezen en bekijken onder de rubriek : "Toen Zwart-Wit nog kleur gaf" in de "KRAMIEK" van mei 2011

DOOD VAN EEN JEUGDIDOOL

1.600 BALLONS KONDIGEN BOUWPROJECT AAN

Ballons vrije vaart geven op een vrijdagnamiddag, met een vrij weekend in zicht: de leerlingen van de Vrije Basisschool van het centrum waren half april duidelijk in hun nopjes. Met dit evenement kondigde de school, op de plek langs de Brusselsesteenweg waar de ‘massèrkes’ ooit generaties meisjes leerden lezen en schrijven, de bouw aan van een nieuw complex, goed voor o.a. negentien klaslokalen. Ondertussen graasden er al schapen, maar vanaf eind 2012 moet er steen na steen een nieuw gebouw verrijzen. In september 2014 zullen leerlingen en personeel er hun intrek kunnen nemen. Niet alleen VBS-centrum koestert bouwplannen. Ook in Wieze wacht de VBS op een verlossend signaal en ook de leerlingen van BSGO ’t Konkelgoed kunnen binnen afzienbare tijd rekenen op een betere accommodatie. Investeren in de jeugd? Een cliché, maar tegelijk een noodzaak.

Dit alles kon je lezen en bekijken in de KRAMIEK van mei 2011