ma en pa
in de sneeuwkoude avond
zingt mijn vader zijn kerstlied
en danst tussen eeuwenoude
sneeuwkristallen
en ademt de glazen ruimte in
hij geniet als een onschuldig kind
van het onuitgesproken paradijs
dat voor hem ligt
en waar hij alleen van genieten kan
hij zingt en plots schalt
een naam tussen de heuvels uit...
brokken sneeuw vallen van de zwijgende takken
en daar komt zij,
blozend in de vroege morgen
het vogelorkest spant eerst enkele gevoelige snaren
en daar beginnen ze te dansen,
met trage, voorzichtige passen
zo genieten ze van het stille uur
totdat het kleine klokje klingelt
en ze samen huiswaarts gaan.
-meeuw-
























