Berichten van 1 januari 2011 tot 31 december 2011

tijdens deze kerstdagen
zijn wij overspoeld met
luxe, pracht en praal
op de ene plaats meer dan op de andere ...
soms vergeten wij onszelf
en weten niet meer
dat eenvoud ook siert
een plots blaadje op een dorre tak



een eenvoudig gerechtje voor de buis
een onverwacht telefoontje
een goedkoop boek op de kop tikken ...
al die mooie kleinigheden
worden vaak vergeten



laten wij terug gaan naar wat eenvoud
zo beseffen wij nog meer hoe goed
wij het hebben  !

met dit gladde weer zullen de
ziekenhuizen tal van breuken te verwerken hebben !
men is het nog niet gewoon
ook ik heb vanmorgen mijn salto gemaakt
in volle glorie met de benen in de lucht !
heeft geen deugd gedaan en kon
verdorie nog niet recht van al
die kleren die ik aanhad !
zal serieus al de kleuren van
de regenboog hebben ...
en hoe ik zal liggen in bed
weet ik ook nog niet  !
één ding weet ik ...
onze hond is veel leniger en handiger dan ik  !

dat is iets eigenaardigs ...
er staat nu een boom
midden in de kamer met veel lichtjes
en mooie ballen er aan
tussen de pakjes vind ik wel een plaatsje



ja hier is het fijn om een dutje te doen !
hola maar ik krijg bezoek ...
ook de kat wil wat en kijkt al glurend naar boven
zal toch niet waar zijn
die heeft het op de ballen en slingers gemunt



ze is zelfs zeker van haar stuk ...
zou het niet doen
ik lig hier nu zo goed
en als zij weg moet,  ik dan ook ...
ik kijk eens op één oog
een lichte grom
en daar ... nu heeft ze ook haar plaatsje
zijn wij geen prachtige kerststukjes onder de boom ?

werken aan jezelf ...
geloof het of niet
dat probeer ik ook te doen
in de verte turend naar wat komen zal



ik zeg dan bij mezelf ...  ja dat kon beter
en dan terug met volle moed vooruit ...
je bent wie je bent
en je moet aanvaarden wie je bent
de ene dag is de andere niet
soms staat de wereld op z'n kop
en blijf je er heel rustig bij
soms bij een kleinigheid
schreeuw je je keel kapot ...



en dan achteraf zeggen : dat heb ik mooi gezegd ...
maar ik ben blij dat ik niet alleen ben
iedereen overkomt dat wel eens
en dan denk je niet aan "werken aan jezelf"
wij zijn toch tenslotte mensen hé
met gevoelens en verlangens
zelfs oma kan nog redelijk uit de hoek komen ...

de stroom van het leven
gaat almaar door
een schip vaart de haven uit
en laat geliefden achter
tijd kent geen dagen of uren
en soms
heel onverwacht
krijgt men heuglijk nieuws
en zie
daar komt een nieuw schip
majestueus en in volle glorie
almaar naderbij ...
terug hoop en leven
en reikhalzend kijkt men uit
wie er deze keer
de haven binnenvaart ...