eerste dauw laatste bloem probeert krampachtig nog open te bloeien stille schoonheid verscholen heeft zij nog kracht om haar kleuren te tonen jou aantonen hoe mooi het leven nog is laat haar nog even
niets is eeuwig maar toch heb je mij vreugde gebracht jouw vrijheid eenvoudig fladderend van bloem tot bloem teer en broos jouw vleugels leken ijzersterk beroerden mij
deed mij opnieuw leven
straks ben je er niet meer zie ik je ooit nog terug lieve kleine vlinder
tranen van blijdschap of verdriet ze komen uit een diepe poel van grenzeloze emoties hou het niet tegen ze uiten je gevoelens ook al wil je dit niet je wil het verbergen zodat niemand dit ziet respecteer die traan