De ondertitel van mijn blog is "Over Katjes in het donker". Deze titel heb ik natuurlijk niet zomaar gekozen. Het komt zoals jullie waarschijnlijk wel weten, uit Boer Bavo van Miel Cools. Het Davidsfonds van Strombeek, waarvan mijn pa penningmeester was, had Miel Cools eens uitgenodigd voor een optreden. Het was in een klein zaaltje dat deel uitmaakte van "Ons Huis",waar in de tijd van toen bijna alle katholieke en christelijke verenigingen samenkwamen. Het zaaltje droeg de naam "Boerenzaal", een overblijfsel van voor den oorlog, toen er nog in de gemeente aan landbouw en veeteelt werd gedaan, en men er nog een boerinnenbond en een boerenbond had. Ondertussen werd het zaaltje gebruikt door de mutualiteit Concordia en voor kleine vergaderingen, maaltijden en allerlei feestelijkheden voor een klein publiek. Er was altijd een bevangen geur want er was maar een buitendeur, de vensters waren afgeplakt met karton, vandaar die muffe geur. And now to the point, twee dingen herinner ik me nog van het optreden van Miel. 1. Een mopje, hij vroeg aan de toehoorders hoe men in Limburg een ooievaar noemde, bij gebrek aan Limburgers in de zaal waarschijnlijk, was hij verplicht het antwoord zelf te geven: "Een Weeral". Ik vermoed dat bij elk optreden de zelfde vraag stelde en zelf moest antwoorden. 2. Het liedje over boer Bavo, met telkens weer hetzelfde refrein: "Maar boer Bavo kneep de katjes in het donker, hij kneep de katjes bij nacht, bij nevel en sterrengeflonker, maar hij deed het zacht, hij kneep ze zelfs zacht, hij deed het in het geniep en 's anderdaags ploegde hij zijn veld." Diezelfde boer Bavo zetelde in de gemeenteraad, hij was lid van de kerkfabriek en droeg de fakkel in elke stoet. Hij werd rentenier en zag van bij hem thuis de plaats van zijn toekomstige zerk. Hij kwam te sterven en hij kreeg een lijkmis vol pracht en praal. De katjes waren er allemaal, ze kochten een grote tuil en bij de open kuil zei de schepen " Bavo ijverde dag en nacht". Jaren later kreeg ik ook eens de opmerking van een jonge dame, "gij knijpt graag de katjes in het donker", maar die jonge (?) dame van toen zal waarschijnlijk niet aanwezig zijn bij mijn open kuil.
Ik heb altijd horen zeggen: "Linksen zijn slinksen". Ik bedoel wel linkshandigen natuurlijk. Uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat linkshandigen zich soms een beetje uitgesloten voelen. Ik schrijf wel rechts, daar hebben de nonnetjes voor gezorgd in de bewaarschool, mijn linkerhandje werd vastgebonden achter de schoolbank en ik mocht verder sukkelen met de griffel in mijn rechterhandje. Dierenmishandeling ? Maar ja, GAIA bestond toen nog niet. Onlangs heb ik me wel een snoeischaar kunnen kopen, die wel kan gebruikt worden door de linkshandigen, "Made in the US". Daar zouden er veel meer linkshandigen zijn dan hier, dus dan toch waar van die slinksen? Bij een etentje of een feestje moet je altijd op de hoek van de tafel proberen te zitten om uw tafelgenoten niet te storen. Een gewone schaar, een marteling elke keer. Gitaar of viool bespelen.... Een PC-muis.... Bedieningsknoppen en veiligheden van allerlei electrische apparaten...
Na zoveel jaren, ben je wel min of meer aangepast en is de handicap al beter te verwerken.
Een SHELL tankstation op de Romeinsesteenweg is vandaag in het nieuws gekomen, je kon er voor een 50euro gratis tanken. Onterecht werd gezegd dat het om de stad Brussel ging, dit tankstation ligt op grondgebied Grimbergen, deelgemeente Strombeek.Bever, net zoals de Parking C aan de Heyzelpaleizen. Trouwens de politie van Grimbergen was niet opgezet met deze stunt. Deze Romeinsesteenweg ligt voor de helft op Brussels grondgbied, de andere helft wordt netjes verdeeld over Vilvoorde, Strombeek-Bever en Wemmel. Naargelang de kant waar je geboren bent, ben je een Brusselse Kiekefretter, een Vilvoordse Pjeirefretter of een Strombeekse ijsman. Dit laatste verwijst naar de gewezen ijsfabriek van de familie Soens. Deze gebouwen worden momenteel afgebroken, een stukje Strombeekse nostalgie is verdwenen. Er werd al in jaren geen ijs meer gemaakt met de komst van koelwagens.
Wie kent er tegenwoordig niet de blauwe zak? De zak waarin men de PMD mag aanbieden bij het ophalen van die andere zakken, rood, bruin, geel, .. naargelang de gemeente. PMD staat dus voor Plastiek, Metaal en Drink verpakking. Hierbij moet je wel opletten, alle Plastics mag je er in principe niet in deponeren, bvb. joegoertpotjes, margarinevlootjes in PP (polypropyleen), verpakkingen in Polystyreen, Polycarbonaat, schaaltjes in hard piepschuim enz. kunnen er niet in, op straffe van een grote rode sticker. Je vraagt je soms af, wat gebeurt er met de PET-fles. Ze wordt herwerkt in van alles: pulls, tapijten en nog zoveel meer nuttige zaken in het huishouden, dus gebruik zoveel mogelijk de PET flessen, ze zijn licht en niet breekbaar en ze kunnen nadien voor van alles en nog wat gebruikt worden! Tonnen samengeperste PET flessen werden gebruikt als stabilisatie bij het aanleggen van de HST naar Luik, op het traject dat over Wallonië loopt. En in Tunesië bvb, gebruiken de plaatselijke vissers de PET flessen als dobber, dat zijn al zoveel minder plastic flessen die langs de straten blijven rondslingeren.
Bij mijn laatste bezoek aan de polikliniek, verbonden aan het Academisch Ziekenhuis van de VUB in Jette, heb ik een staaltje meegemaakt van de Franstalige arrogantie in dit ziekenhuis. Overal in het gebouw zijn er pictogrammen aangebracht, die een verbod van het gebruik van mobiele telefoons aangeven. In de wachtzaal zit er een dame die haar GSM uit haar handtas haalt en begint, waarschijnlijk uit pure verveling, SMS-jes te versturen. Ik wijs er haar op, in het Nederlands, dat het gebruik van een GSM verboden is en verwijs haar voor alle duidelijkheid naar het pictogram. "Je ne comprends pas" antwoordde ze kordaat. Dat was teveel: ik antwoord even kordaat, Madame, eerstens mag u zich best excuseren dat u mij niet verstaat en ten tweede u bent hier de gast in een Vlaams Ziekenhuis en u mag van geluk spreken dat het personnel zo gewillig is om u zonder problemen te woord te staan in het Frans. En tenslotte, als ik mij aanbied in "uw Erasme", moetik niet veel van mijn oren maken over het onthaal in het Frans, of ik wordt gecatalogeerd als "c'est encore un flamingant". En juist vandaag verneem ik dat er verpleegsters uit Roemenië zullen aangetrokken worden omwille van hun " kennis" van het Frans, om in de Openbare Ziekenhuizen van Brussel te komen werken.
Ik was trots op mezelf toen ik deze morgen het nieuws van 8uur hoorde op de radio. De Japanse regering had bijzondere onderscheidingen toegekend aan twee Belgen. Eén daarvan was baron Daniel Janssen van het bedrijf Solvay. We noemden hem kortweg "Le Baron". Hij wordt gelauwerd voor zijn rol in ekonomische betrekkingen met Japan en als een van de grote investeerders in het land van de rijzende zon. Ik mag met enige fierheid zeggen, dat ik een klein ministeentje heb kunnen bijdragen tot het succes van Solvay. Jaren terug, kon ik immers meewerken aan een project voor de ontwikkeling van een produkt, dat later in Japan werd geproduceerd.
De lente is nu eindelijk toch begonnen. Het is een weelde van kleuren in de tuin, tulpen, narcissen, hyacinten en nog zoveel meer voorjaarsbloeiers. Het kan niet meer op, zelfs de maagdenpalm doet al een schuchtere poging om zijn mooie blauwe klokjes te ontvouwen. De meeste fruitbomen staan al in bloei maar de bijtjes zijn er nog niet bij.
Je kunt het je niet voorstellen dat binnen een goed halfjaar al die inspanningen van de natuur voor niets waren. Prachtig hoe de natuur in elkaar steekt, alles wordt gedirigeerd door de zon. Profiteren van de mooie warme dagen die nog moeten komen, om genoeg energie te kunnen opslaan om de trieste herfst en wintermaanden te kunnen trotseren. De tijd vliegt zo vlug voorbij, probeer er toch het maximum uit te halen.
Als ik op vakantie of op uitstap ga, heb ik steeds mijn plooistoeltje mee. Daar ik nogal vlug vermoeid ben tijdens het stappen is het mijn beste vriend en compagnon. Het heeft al meegereisd over gans Europa en Tunesië. Binnen 3 weken mag het terug mee naar Lanzarote. Hieronder, mijn zwevend stoeltje in het Romeins amfitheater van "El Djem" in de buurt van Mahdia in Tunesië.
Hebt u ook soms een hekel aan de muziek die men tegenwoordig hoort op de openbare zenders? Klara laat ik buiten beschouwing, maar al de rest : want een gejank, waarvan men niets begrijpt. Wordt het niet stilaan tijd om een zender op te starten met serieuze muziek van onze jonge tijd? Een succesvol programma op woensdagmiddag, met Duitse schlagermuziek, werd jaren geleden afgevoerd. Het aanbod van Vlaamse muziek is ook maar triestig. Een of ander fragmentje uit een populaire operette of muziek uit het Strauss-imperium, efkes met nieuwjaar. Misschien zou Michel Folet onze reddende engel kunnen zijn. Waar is de tijd van \"Georges Dellerue\"?
Over de katjes van boer Bavo
