Eigen volk eerst!

Crisistijden

Het is crisis voor iedereen in de huidige tijd, behalve dan voor sommige politiekers.

Een man spant de kroon: Louis Michel, hij gaat binnenkort weg als Europees commissaris en krijgt hiervoor een “uittredingsvergoeding” van meer dan 1 miljoen euro bovenop zijn royale pensioenrechten. En nu gij, wat doen die mannen met al dat geld en ondertussen moeten meer en meer mannen en vrouwen beroep doen op het OCMW om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.

Stof om eens over na te denken.

De Socialistische vakbond, ACOD, staakt gedurende 2 dagen bij de Lijn, terecht of onterecht, daar gaat het niet om. Maar de gebruiker is weer eens de pineut. Voor een overzicht van de problemen heeft de Lijn op zijn webstek de nodige informatie over de eventuele hinder of je mag het betalend telefoonnummer gebruiken, 070-220 200, om de toestand op te vragen.

Stel je voor, je staat in het bus of tramhokje te wachten en je moet de webstek raadplegen of je mag met je GSM een paar euro's neertellen om de informatie op te vragen via de 070-lijn.

Niet te doen volgens mijn bescheiden mening, geef de klant tenminste de gelegenheid om via een gratis 0800 nummer de gewenste informatie op te vragen.

Dank bij voorbaat.

Ik heb al jaren een “Mono-abonnement” op het Internet bij Telenet, sinds begin van dit jaar heb ik al 3 maal gevraagd om mijn abonnement te veranderen in “Expressnet” want Mono zal binnenkort verdwijnen, éénmaal heb ik een bevestiging gekregen dat ze mijn aanvraag gekregen hadden en ik in de kortste keren een bericht zou krijgen.

Verleden week, krijg ik een telefoontje van Telenet om een afspraak te regelen, een technieker zou langs komen op vrijdag 24 april. De man biedt zich aan en spreekt me aan in het Frans, vous ne parlez pas le Français, ik aarzel en zoals elke domme Vlaming zeg ik hem dat ik mijn best zal doen om hem te woord te staan, hij kwam van Bruxelles zei hij. Na een klein uurtje heeft de man mijn modem veranderd en mijn PC aangepast. Het was op het middaguur en had niet veel tijd om na te kijken of alles wel normaal functioneerde, ik had al vroeger slechte ervaringen met een telefoonaansluiting bij Telenet, die ik ondertussen al 2 jaar terug opgezegd heb.

Met een bang hart zet ik mijn PC aan in de namiddag en constateer dat mijn mails allemaal terechtkomen in de Mailbox van mijn echtgenote. Ik doe een paar testjes met mijn hotmail-adres en inderdaad alles wordt gepost bij mijn echtgenote. Ik bel hierop naar de klantendienst van Telenet 015/666666 en leg het probleem uit, de verkeerde aflevering in Outlook en de onkunde van de Nederlandse taal in een Vlaamse gemeente. De man kan mij niet verder helpen en geeft mij een ander nummer waar ik moet bellen, 070/696969, hierop schiet ik letterlijke in een Franse colère en zeg aan mijn correspondent dat ik weiger een betalend nummer te gebruiken voor een probleem dat niet aan mij ligt en eis dat er iemand van Telenet dit probleem moet komen oplossen bij mij thuis. Na een klein kwartiertje komt de telefonist terug aan de lijn, met verontschuldiging voor het lange wachten, maandag 27 april zou er iemand langs komen in de vroege voormiddag om alles terug in orde te brengen.
De technieker, die Nederlands spreekt, heeft er bijna anderhalf uur over gedaan om de klus te klaren, hij gaf toe dat hij er niks van begreep, 3 telefoontjes naar een collega en eindelijk leek het te gaan om een onnozel foutje en kon de man tevreden naar huis en had zijn klant, in casu mezelf, tevreden gesteld.

En nu de kers op de taart, ik heb nog altijd een Mono-aansluiting, men heeft enkel de oude modem vervangen door een modernere versie. Ik ben ten einde raad en zal bang afwachten tot wanneer Telenet me weer eens zal contacteren voor een nieuwe afspraak voor overschakeling naar Expressnet.

Of stap ik over naar Mobistar Internet Everywhere?

De toverhazelaars staan volop in bloei in het arboretum van Kalmthout.

Tot 15 februari kan je de hamamelis in volle ornaat gaan bewonderen in Kalmthout.

Ondanks het gure weer, van de laatste dagen, is een bezoekje aan de tuin van het arboretum meer dan de moeite waard.

De aarde was verdorven en overbevolkt. De Heer daalde neer en gaf aan Noah de opdracht een Ark te bouwen en twee exemplaren van elk levend wezen samen met enkele goede mensen te redden.

"Hier is het plan", zei God. "Haast je, want over zes maanden zal het 40 dagen en 40 nachten beginnen te regenen.

Frank De Boosere zal dat niet weten te verklaren en weer maar wat iets zijn duim zuigen.

Zes maanden later begon het te regenen. De Heer keek neer en zag Noah wenen in zijn overstroomde tuin, maar hij zag geen Ark.

"Noah", donderde Hij, "waar is mijn Ark?"

"Vergeef me, Heer", smeekte Noah."De dingen zijn wel wat veranderd tegen vroeger.”

Ik had een speciale bouwvergunning nodig. En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs in verband met een brandverzekering.

Mijn buren beweren dat ik de bouwlijn overschreden heb met mijn Ark en dat ik de maximumbouwhoogte niet gerespecteerd heb, en legden ze een klacht neer wegens geluidsoverlast op de werf. We zijn naar Stedenbouw moeten gaan voor een beslissing.

Dan kwamen het ministerie van Verkeer en de dienst van Bruggen en Wegen. Zij wilden een waarborg gestort hebben voor de mogelijke, toekomstige kosten van de aanpassing van de infrastructuur als de Ark moest verplaatst worden naar de zee.

Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofden ze geen snars van.

Hout vast krijgen was een ander probleem.

De groenen trekken van leer tegen het kappen van inlands hout, en dit om de gevlekte bosuil te beschermen. Ik probeerde de groene jongens te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden. Geen gehoor!

Ik verzamelde de dieren. Maar dan werd ik aangeklaagd door Gaia. Michel Van Den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun wil. Ook argumenteerden ze dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was zoveel dieren te houden in zo'n kleine ruimte.

 Het Ministerie van Leefmilieu besliste dat ik geen Ark mocht bouwen zonder dat ik een Milieueffectrapport opmaakte over de voorspelde watervloed. Ondertussen ben ik nog steeds bezig een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van de dwarse “Jozef De Witte” op te lossen. Volgens hem moet ik een bepaald aantal allochtonen inhuren om de Ark te bouwen.

Anderzijds willen de vakbonden dat ik enkel vakbondsleden met Arkbouwervaring te werk stel.

Om de zaken nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen al mijn bezittingen en beleggingen aangeslagen. Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met een grote hoeveelheid van bedreigde diersoorten.

Toen men op de ministeries van volksgezondheid en landbouw hoorde van al die dieren, begonnen ze te kankeren over het "mestactieplan" en vroegen of ik nog nooit gehoord had over het MAP en wat ik er zou aan doen.

En dan zwijg ik maar over de problemen met het ellebogenwerk van al die politici die, door hun dienstbetoon, allemaal iemand hadden die absoluut mee moet.

Dus Heer, “vergeef mij, het zal me minstens tien jaar kosten om de Ark te bouwen."

Plotseling stopte de regen, de hemel klaarde op en de zon begon te schijnen. Noah keek verwonderd op. "Wil dit zeggen dat U de wereld niet zal vernietigen?", vroeg hij.

"Neen", zei de Heer, "Uw regering is daar al intensief mee bezig" !

Op het Sint-Amandsplein staat er nog een kapel, aan Amandus toegewijd, samen met een oude waterpomp waar de inwoners uit de naburige gemeenten, het geneeskrachtige water kwamen halen, goed voor de genezing van allerlei kwalen bij mens en dier, o.a. rheuma, jicht, stuipen, huidaandoeningen enz.

Ik heb mijn lagere school in de gemeentelijke jongensschool van Strombeek gedaan.
In die tijd (jaren 50) hadden we een halve dag vrij op 6 februari.
In de voormiddag moesten we naar de kerk gaan voor een speciale mis, er werd toen nog voor de les gebeden in de klas en werden we minstens een halfuur getraind in het aframmelen van de catchismus, niettegenstaande het een gemeentschool was. Onvoorstelbaar in deze actuele tijd.

Die Heilige Amandus, die afkomstig was uit Frankrijk, in de streek van de Vendée, was eerst monnik geworden om daarna op bedevaart te gaan naar Rome, van alwaar men hem als missiebisschop heeft uitgestuurd naar de noordelijke kontrijen om de heidenen te evangeliseren.

De man moet nogal schoenen versleten hebben, het Noorden van Frankrijk, Gent, Antwerpen, en zovele andere dorpen in Vlaanderen heeft hij bekeerd tot de leer van Rome.

Er is sinds kort een nieuw fenomeen opgedoken in onze kontrijen.

De BOP, niet te verwarren met een BOB, die met de eindejaarsfeesten nuchter achter het stuur zit.

Een BOP is een bewust ongehuwde alleenstaande papa in navolging van de BOM-moeder.

Er zijn inderdaad ook alleenstaande mannen die een kinderwens zouden hebben, de wereld staat inderdaad helemaal op zijn kop.

Zolang Benedictus er zich niet mee moeit komt de wetenschap en de moraliteit deze allernieuwste man wel ter hulp.

Hoop doet leven voor de nieuwe papa's!!!

Het moet in de herfst van 1969 geweest zijn, dat Johan Verminnen de “Ontdek de Ster” wedstrijd gewonnen heeft.

We waren bij Mémé en Bompa in Strombeek op bezoek toen we de uitzending, toen nog in zwart-wit, gezien hebben. Ik zie nog een jong freel manneke met een gitaar een liedje in het Brussels zingen. De meningen van Mémé en Bompa waren een beetje verdeeld, zo'n jonge snaak en dan nog in het Brussels.

Bij een optreden van Johan Verminnen, twee jaar geleden, in de Zandloper in Wemmel, dacht ik nog eens terug aan die uitzending, maar de naam van het liedje kon ik mij niet meer herinneren.

Niets te vinden op het internet, Google liet me dikkement in de steek, mijn enige hoop was “Facebook”.

Ik had dubbele prijs : twee dames wisten me te vertellen dat het om “De Vagebond” ging op een tekst van Jan De Baets. Ook Wannes Van de Velde heeft een versie in het Antwaarps gebracht.

De vagebond

Als vagebond zenne kik geboren,

Mijn ouders hemme kik nooit gekend.

Ik hem niks gehad of niks verloren.

‘k lijd honger en dorst, da zenne’k gewend.

Zo zwerf ik straten op en neer,

Zo zwerf ik rond gelijk nen hond

Zo dwaal ik dan tot in Hoogstraten,

Het rendez-vous der vagebonds.

‘k heb geen kastelen en gen miljoenen.

Wa geeft me da, k’ zen nie jaloers.

‘k Neem de trottoirs al veur mijn stoelen

en de vitriens veur mijn tableaus.

‘k Pik een konijn of soms een kieken,

veur mijn is alles even goed,

dan krijg’k gendeirme tot mijn domestieken,

de dievekoets wordt mijn voituur.

Al waar ik dwaal langs ’s here wegen,

Lacht de natuur mij vrij en blij.

De honden bassen mij wel tegen,

Maar ze bijten nie en ik gon veurbij.

Het sjieke volk hee mij nie gere.

Ze zien me wellicht nog nie staan.

Maar ‘k veeg mijn gat on heel dieje wereld,

Want er is niks of ’t mut vergaan.

Veur wie zouwe kik toch moete werke?

Ik heb geen kindren en geen vrouw.

En veur mijn eigen te vertserke

Vind ik genoeg op straat veur mij.

En komt mijn ziel mij te verlaten,

’t blijft me gelijk waar dat z’henne gaat.

Is’t nor den hemel of nor Hoogstraten,

’t blijft me gelijk, ik sterf toch op straat.

In 1955 was ik samen met mijn ouders op vakantie in Saalbach in het Salzburgerland.

Het was een bewogen reis per nachttrein van Brussel tot Salzburg. We deelden met 3 andere personen een couchette. Na een tijdje was het ijs afgebroken in het coupé, onze medereizigers bleken naar hetzelfde hotel te gaan, ze hadden immers hun reis ook geboekt via “Generalcar”.

Ze woonden in Anderlecht en we zijn nadien contact blijven houden. Fernand, een Waal uit Andenne, die als maître d'hotel werkte in de Bank De Groof in Brussel en zijn vrouw Emilie samen met haar vriendin Mathilde, die aan de kassa zat een van de cinema's aan het de Brouckèreplein in Brussel.

In Salzburg was een middagmaal voorzien in een restaurant in het centrum. Het was de eerste keer dat ik opgevulde paprika's gegeten heb met rijst. Het was 1955, 10 jaar na het einde van WO II, de stad was tot dan bezet geweest door de Amerikanen en zijn geallieerde kompanen. Overal had men voor die gelegenheid de Oostenrijkse vlag met enige trots opgehangen.

Nu moesten we de reis verder zetten met een lokale trein naar Zell am See en dan nog eens de postbus tot Saalbach.

We verbleven in het Sporthotel, via Generalcar in Brussel hadden we 2 uitstappen gereserveerd met een plaatselijke taxi.

De eerste uitstap ging naar Grossglockner, Oostenrijks hoogste berg. Via Heiligenblut ging het over de pas, draaien en keren, maar na de eerste “kerres” ging het al fout en werd ik maar bleekjes en moest de chauffeur stoppen, het ontbijt lag in de kortste keer langs de kant van de weg in het gras. Mijn mama knapte me weer op met 4711, maar iedereen was blij, veilig terug te zijn in het hotel voor het invallen van de duisternis.

De tweede uitstap ging naar Bergtesgaden, waar we o.a. Een bezoek hebben gebracht aan de zoutmijnen. De mannen en de vrouwen werden gescheiden, we moesten onze kleren wisselen voor een mijnwerkerplunje met “potsje” en kregen een lederen riem met een vergroot zitvlak omgord om de glijbanen te trotseren. Toen de dames en de heren terug samenkwamen in de wachtruimte, werd er duchtig gelachen.

38 jaar later in 1993, hebben we dezelfde zoutmijn bezocht, helaas werd de gedaanteverwisseling beperkt tot het dragen van een werkoverall.

De macht aan de jongeren.

Aan de top van Fortis stellen de oudgedienden tevergeefs alles in het werk om aan de top te geraken.

Wordt het niet stilaan tijd om een verjongingskuur door te voeren in al de raden van bestuur en gewezen ministers samen met de oude ratten voor hun kleinkinderen en achterkleinkinderen te laten zorgen.

“Duivel’s zak is nooit vol”

Geef al die vette ontslagpremies aan het jonge volkje, zij kunnen het geld wel zinnig gebruiken voor de aankoop van een huis of bouwgrond.

Laat de BTW zakken naar 6% op nieuwbouw voor jonge gezinnen, die al de moeite doen om de nodige fondsen bijeen te krijgen.

Met de huidige verregaande vergrijzing wordt je erfgenaam van je ouders als je pas zestig bent geworden. Dan heb je het geld eigenlijk niet meer nodig.

Trek de BTW op naar 21% voor verbouwingen en isolatie van oudere woningen, we krijgen toch bijna alles terugbetaald in de vorm van de zotste premies, van de federale staat, het gewest, de provincie en de gemeente.

Dat is wat men zegt, de wereld op zijn kop zetten

Succes is zoals taartjes waarvan iedereen mee wil eten,

Maar als ze op zijn, zie je niemand meer

Kijk niet teveel in het verleden,

Maar meer in de toekomst,

Daar zal je de rest van je leven moeten vertoeven.