Vriendschap is ......

In 1955 was ik samen met mijn ouders op vakantie in Saalbach in het Salzburgerland.

Het was een bewogen reis per nachttrein van Brussel tot Salzburg. We deelden met 3 andere personen een couchette. Na een tijdje was het ijs afgebroken in het coupé, onze medereizigers bleken naar hetzelfde hotel te gaan, ze hadden immers hun reis ook geboekt via “Generalcar”.

Ze woonden in Anderlecht en we zijn nadien contact blijven houden. Fernand, een Waal uit Andenne, die als maître d'hotel werkte in de Bank De Groof in Brussel en zijn vrouw Emilie samen met haar vriendin Mathilde, die aan de kassa zat een van de cinema's aan het de Brouckèreplein in Brussel.

In Salzburg was een middagmaal voorzien in een restaurant in het centrum. Het was de eerste keer dat ik opgevulde paprika's gegeten heb met rijst. Het was 1955, 10 jaar na het einde van WO II, de stad was tot dan bezet geweest door de Amerikanen en zijn geallieerde kompanen. Overal had men voor die gelegenheid de Oostenrijkse vlag met enige trots opgehangen.

Nu moesten we de reis verder zetten met een lokale trein naar Zell am See en dan nog eens de postbus tot Saalbach.

We verbleven in het Sporthotel, via Generalcar in Brussel hadden we 2 uitstappen gereserveerd met een plaatselijke taxi.

De eerste uitstap ging naar Grossglockner, Oostenrijks hoogste berg. Via Heiligenblut ging het over de pas, draaien en keren, maar na de eerste “kerres” ging het al fout en werd ik maar bleekjes en moest de chauffeur stoppen, het ontbijt lag in de kortste keer langs de kant van de weg in het gras. Mijn mama knapte me weer op met 4711, maar iedereen was blij, veilig terug te zijn in het hotel voor het invallen van de duisternis.

De tweede uitstap ging naar Bergtesgaden, waar we o.a. Een bezoek hebben gebracht aan de zoutmijnen. De mannen en de vrouwen werden gescheiden, we moesten onze kleren wisselen voor een mijnwerkerplunje met “potsje” en kregen een lederen riem met een vergroot zitvlak omgord om de glijbanen te trotseren. Toen de dames en de heren terug samenkwamen in de wachtruimte, werd er duchtig gelachen.

38 jaar later in 1993, hebben we dezelfde zoutmijn bezocht, helaas werd de gedaanteverwisseling beperkt tot het dragen van een werkoverall.

De macht aan de jongeren.

Aan de top van Fortis stellen de oudgedienden tevergeefs alles in het werk om aan de top te geraken.

Wordt het niet stilaan tijd om een verjongingskuur door te voeren in al de raden van bestuur en gewezen ministers samen met de oude ratten voor hun kleinkinderen en achterkleinkinderen te laten zorgen.

“Duivel’s zak is nooit vol”

Geef al die vette ontslagpremies aan het jonge volkje, zij kunnen het geld wel zinnig gebruiken voor de aankoop van een huis of bouwgrond.

Laat de BTW zakken naar 6% op nieuwbouw voor jonge gezinnen, die al de moeite doen om de nodige fondsen bijeen te krijgen.

Met de huidige verregaande vergrijzing wordt je erfgenaam van je ouders als je pas zestig bent geworden. Dan heb je het geld eigenlijk niet meer nodig.

Trek de BTW op naar 21% voor verbouwingen en isolatie van oudere woningen, we krijgen toch bijna alles terugbetaald in de vorm van de zotste premies, van de federale staat, het gewest, de provincie en de gemeente.

Dat is wat men zegt, de wereld op zijn kop zetten

Succes is zoals taartjes waarvan iedereen mee wil eten,

Maar als ze op zijn, zie je niemand meer

Kijk niet teveel in het verleden,

Maar meer in de toekomst,

Daar zal je de rest van je leven moeten vertoeven.

Het recente persberichten zou blijken dat de goede oude Sint niet meer welkom zou zijn in de Antwerpse stadsscholen wanneer hij een kruis op zijn mijter heeft.

Is dit niet een beetje vergedreven?

Binnenkort zullen de Pieten niet meer zwart mogen zijn, of ze zullen voor de rechtbank mogen verschijnen voor discriminatie en racisme.

Maar een vakantiedag afschaffen met al de kerkelijke feestdagen, daar zal het stadsbestuur wel zeker nooit aan denken.

Vijver Tangebeekbos in Vilvoorde

Als kind heb ik van mijn ouders geleerd, dat ik met twee woorden moest spreken.

Ik zou mijn zitplaats afstaan aan oudere mensen en invaliden op de tram.

Zwangere vrouwen, dat was in die tijd nog een mysterie voor de meeste kinderen en hoorden nog niet in het rijtje van de gereserveerde zitplaatsen.

Mijn pet afdoen als ik de pastoor of de burgemeester tegenkwam langs de straat.

Altijd dank je zeggen als ik iets kreeg.

Als ik later in mijnberoepsleven een opslag kreeg van mijn chef, zei ik hem steeds, merci monsieur.

Gisteren op 15 november heeft het dynastievolkje hun jaarlijkse loonaanpassing gekregen en het was wel een vette deze keer.

Benieuwd of onze vorst op de vooravond van Kerstmis ons zal bedanken voor de mooie attenties die de grote familie heeft gekregen op de dag van de dynastie.

Nu zegt men koningsdag, maar dat is pure na-aperij van Koninginnedag en Prinsjesdag van bij onze Noorderburen.

Binnenkort komt de goede oude Sint weer op bezoek.

“Hij komt, hij komt, de lieve goede Sint
Mijn beste vrind, uw beste vrind
De vrind van ieder kind!
Mijn hartje klopt, mijn hartje klopt zo blij
Wat brengt hij mij, wat brengt hij u
Wat brengt hij u en mij?
Wie zoet was, koek!
Wie stout was krijgt een roe!
Hij komt, hij komt, de lieve goede Sint
Mijn beste vrind, uw beste vrind
De vrind van ieder kind!”

 Maar hij klopt niet meer op de deur zoals vroeger, maar hij maakt eerst een afspraak om zijn pakjes kwijt te geraken in de huiskamer. Het verhaaltje dat hij met zijn paard over de daken sprong en in elke schouw iets naar beneden gooide kan geen enkele kleuter nog boeien.

Men gaat naar de speelgoedwinkel en bestelt wat men maar wilt. Hoe het dan verder in de huiskamer of bij oma en opa geraakt, dat is nu geen mysterie meer voor de kinderen.

De winden van onze weervrouw.

Als je naar het weerbericht luistert of kijkt, dan zal het je zeker al opgevallen zijn, dat de wind uit alle richtingen kan komen maar dat hij niet altijd op dezelfde manier blaast.

Gisteren luwde hij, eergisteren stak hij een tandje bij, vandaag zou hij kantelen, morgen gaat hij gaan liggen en in het weekend zou hij weer aanwakkeren en aantrekken naar harde wind aan de kust.

Bij storm begint hij soms te rukken.
Hij kan krimpen en ruimen.

Soms is hij maar een lichte bries of een verkwikkend zuchtje in de zomer.

Af en toe geeft hij stoten en kan hij overgaan naar storm.

"Elk boontje heeft immers zijn eigen toontje"
Maar in het slechtste geval ruikt hij niet al te aangenaam en kan hij in het geniep gelost worden.

Foei, foei!!!

Druiventeelt op Lanzarote

Op Lanzarote worden lekkere wijnen geproduceerd.

De wijngaarden liggen midden op het eiland aan de buitenranden van de lavavelden

De wijnstokken worden aangeplant in kuilen en rondom beschermd door grote stenen tegen de sterke wind.

Hallo ,

Halloween

Je doet me schrikken

Hoeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!

Herfststemming

Ik ben een van diegenen, die zich laten beetnemen heeft, om naar de krantenwinkel te stappen voor de aankoop van de Humo van 23 september.

Er was genoeg reclame en media-aandacht meegemoeid om kennis te kunnen maken met een boekje van Dimitri Verhulst: “Godverdomse dagen op een godverdomse bol”.

We gingen voor een weekje met vakantie naar Turkije en een boekje van dit formaat was ideaal om de koffers niet te overladen.

Gelukkig hadden we er prachtig zomerweer en moest ik geen kalm plekje opzoeken om me aan het lezen te zetten.

Ik doorbladerde dan maar eventjes in de rapte de schrijfsels van den Dimitri.

Ik begreep er niet veel van, van alles onder elkaar geschreven zonder enig structuur.

Ik nam een blad papier, ik had er mij immers op voorzien om nota’s te nemen van al het gebeuren in het hotel, en begon aan mijn eigen godverdomse kort verhaaltje.

“Ik ben een vis, ttz geboren op 19 maart, feest van Sint Jozef, patroonheilige van de cocu’s.

Hij was nog wel bedrogen door een verdomde duif, wie kan er zich dat nu nog voorstellen.

Arme Jozef was er zich zelf niet bewust van. Toen bestond er nog geen DNA-test om het vaderschap te kunnen bewijzen.

Je hebt vissen en vis, ik ben een mooi opgerolde rolmops, met ajuin en azijn opgeborgen, geconserveerd, in een bokaaltje. Ik zit er samen met 5 andere soortgenoten. Het was eerder langs de koele kant, in het bokaaltje, we zaten immers voor een tijdje in de koelkast om langer bewaard te kunnen worden. Af en toe kwam er een beetje licht binnen als de deur van koelkast opging, maar we zaten helemaal achterin verscholen tussen mijn buren, een potje Pickels, een potje rode bieten, waar er al schimmel op stond, een flesje met pikante Chinese saus en een bokaaltje met zeven zoetzure ajuintjes. Ze leken allemaal gedoemd te zijn om er eens uit te komen met de volgende lenteschoonmaak.

Dat beloofde dus niet veel goeds te worden, en inderdaad na anderhalve maand, de houdbaarheidsdatum was al ruim overschreden, was het alsof ik werd opgeblazen, de geur van azijn veranderde in een of ander onwelriekend oxidatieproduct en de uien vielen uit elkaar. Het deksel begon te verkleuren van bruin naar zwart.

Ik had er geen idee van wanneer het Pasen zou worden. Met een waas in mijn ogen zag ik dat er beschimmelde mandarijnen werden bijgezet. Het was misschien de periode van Sinterklaas?

Dus zat ik nog minstens voor 3-4 maanden te rotten in mijn knus bokaaltje en te wachten op mijn einde zoals een terminale longkankerpatiënt, maar zonder stervensbegeleiding.

In mijn wereldje bestond er ook geen euthanasie waarschijnlijk.

Maar er werd een oplossing gevonden: mijn bokaal kwam dan toch rond de lente uit de koelkast. De vrouw des huizes besloot, na lang aarzelen, me samen met mijn andere compagnons naar de glasbol te brengen.

Patshhhh, het glas brak van de eerste keer, ze had immers goed gemikt om het eind van het bestaan van een stinkende rotte Jozefrolmops zo kort mogelijk te houden.

Ondertussen ligt het godverdomse boekje in de papierbak en wordt het misschien gerecycleerd in een rol zacht Wc-papier