Archief

In Brussel in de buurt van de universiteit waren er bepaalde cafés ofte stammenees, waar de studenten, die bij het einde van de maand een beetje krap zaten, toch de mogelijkheid hadden om een pint te drinken aan een schappelijke prijs.

Het gaat hier wel om de periode rond 1970.

Voor 1 oud Belgisch frankske had men een pint van de “seau” (emmer in het Frans). Al de restjes van het bier werden onderaan de tapkraan opgevangen in een emmer, samen met de klikjes uit de glazen. Als er niet teveel zeveraars en mannen met een snor in het etablissement waren, dan viel het nog mee.

Als de emmer leeg was, moest de arme student naar huis terug keren, want iets op de spiegel schrijven, dat mocht niet van de waard.

Hieronder vindt je een oud Brussels drinklied

“Santé, santé pakt der nog iene mei

 `t Is weiral feest in `t staminei

Santé, santé pakt der nog iene mei

`t Is weiral van ons mei eur prei.”

En ons pepeike en ons memeike

Dei droenke Geuze en Kriek van `t Vat

En oek `t kadeike van `t stamineike

Werd van de reuk van `t bier strontzat.

Madame van `t hoekske nam bei heur koekske

Een klein Framboiske en viel flauw

Zeide van `t kliekske drinkt dan e Lambikske

Ge zweirt zo'n pint iewige trouw.

Faro met vrienden, de oegskes blinken

Den duvel danst me ons oep `t vat

Een sloekske drinken en dan weir klinken

Santé, Brussel de schoenste stad.

Druk, druk …..

We hebben al maar minder tijd.

We hebben het altijd druk.

Wanneer je bij vrienden of familie op bezoek gaat, geef je best een belletje vooraf,om geen ongenode gast te zijn.

Eens op pensioen, waarnaar je zo naar getracht had, heb je veel te weinig tijd.

Je agenda staat overvol, het wordt een probleem om nog een gaatje te vinden.

Zelfs de weekends zijn allemaal bijna overboekt.

Straks zullen we geen tijd meer hebben om te sterven en zelfs geen deftig afscheid kunnen nemen van onze familie en vrienden.

Onze wandelende fluiter die heeft het niet zo druk en denkt er gelukkig anders over!

Zesde Latijnse

Het zal volgend jaar, in 2009, 50 jaar geleden zijn, dat ik in de 6^de Latijnse zat in het Koninklijk Atheneum van Koekelberg. Het schoolgebouw lag in een kalme straat, de Omer Lepreuxstraat in Koekelberg, in de schaduw, in de winter althans als de zon laag stond, van de basiliek van Koekelberg.

In die tijd stond deze mastodont nog in de fase van de ruwbouw.

De school zit nu in moderne gebouwen een beetje verderop.

Toevallig stootte ik op onderstaande klasfoto.

De meesten ken ik nog bij naam maar er zijn er toch twee van wie de naam me niet is bijgebleven.

Wat zou er geworden zijn van al deze mensen?

Het was het eerste jaar dat de school meisjes toeliet.

Een meisje is helaas enkele jaren terug, overleden. Het doet geen deugd als je in de krant een overlijdensbericht ziet staan van iemand waarmee je 6 jaar hebt samen gezeten op de schoolbanken.

Van de 25 die op de foto staan zijn er maar 8 die het volgehouden hebben tot in de retorica en het diploma behaald hebben “met vrucht” of op “voldoende wijze”. Diegene die in laatste categorie waren geëindigd mochten wel niet op het podium komen bij de prijsuitreiking.

Velen hebben ons vervoegd onderweg, dubbelaars, overwaaiers en verhuizers, zodat we toch met een kleine twintig latinisten de eindstreep hebben bereikt.

Na 25 jaar hebben we poging ondernomen om weer eens samen te komen.

Met veel succes, na veel opzoekingen, zijn we samengekomen bij Jacqueline in Gesves.

Om nog eens samen te komen na 50 jaar, zal wel onmogelijk zijn, de school heeft geen traditie om de lijst van oud-leerlingen bij te houden.

Spijtig, maar hoop doet leven.

ڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞڞ

ڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴڴ

Depressieve regen heeft zo zijn gevolgen

Leven als god in Frankrijk?

Over welke god heeft men het?

Ik herinner me vaag van dat men in mijn kinderjaren sprak over een Vader, een Zoon, die geboren zou zijn uit de schoot van een maagd, en een Heilige Geest.

Dat verhaaltje over een maagdelijke geboorte blijkt nu gekopieerd te zijn uit eerdere mythologische verhalen en de heropstanding na de dood blijkt zou ook niet zo origineel te zijn.

Dit laatste kreeg ik te horen enkele weken geleden op de Canvascrack, Herman Van Molle heeft me toch een beetje verrast en weer eens blijkt hoe dom we wel waren om al die verhaaltjes geslikt te hebben.

Maar van waar zou de uitdrukking “leven als god in Frankrijk” dan wel komen?

De uitdrukking wordt eveneens gebruikt in de Duitse taal, maar vivre comme Dieu en France blijkt niet gekend te zijn in de Franse taal.

Wie meer interesse heeft voor deze vraag verwijs ik graag naar volgende link

http://www.faronet.be/files/pdf/pagina/2004_2_godinfrankrijk.pdf .

Evenmin als “vivre comme un Bourgignon” blijkt enkel gebruikt te worden door onze Noorderburen, als ze in onze Ardennen en Vlaanderen rondzwerven en er kunnen genieten van de plaatselijke gastronomie en gastvrijheid.

Maar toch voelden we ons als god in Frankrijk, telkens we onze vakantie hebben doorgebracht in de Provence.
 

"Klein soldaatje, groot soldaatje,

Laat ons flink marcheren.

En de trommel slaat en de fluite gaat

En mijn vader is soldaat, kameraad."

Wie kent er dit liedje niet van uit zijn jonge jaren.

Ik vrees er voor dat deze korte mars niet meer tot het repertorium behoort van de aangeleerde liedjes in de kleutertuin en lagere school van vandaag.

Bij Madame Alice, die het eerste en tweede studiejaar deed in de Gemeenteschool van Strombeek-Bever, moesten we bij goed weer, gedurende een klein halfuurtje gans de speelplaats afstappen terwijl al de jongens duchtig, het verhaaltje van hun vader, die soldaat was, met volle borst zongen.
Eigenlijk zag ik de link niet tussen mijn vader en de soldaat kameraad, mijn vader was de oudste van zes en heeft nooit het vaderland moeten dienen.

We moesten de cadans blijven houden, terwijl Madame Alice ter plaatse bleef stappen.

Bij gebrek aan een deftige turnzaal, noteerde Madame Alice in haar klasagenda voor die dag, een lesuurtje turnen.

Vier jaar nadien werd ons Madame hoofdonderwijzeres en heeft in de kortst mogelijke tijd een deftige turnzaal laten installeren, met alles erop en eraan, sportramen, rekken, en gans de batteklan. Er werd een turnleraar aangesteld, meester Jef, die ons echte gymnastiek oefeningen aanleerde en ons heeft leren zwemmen in het bad van Sint-Joost in Brussel.

Madame Alice was een van de kleurrijke figuren van het dorp, zij kende iedereen, had vrienden en vijanden, dit laatste had wel enig verband met de toenmalige dorpspolitiek, de Otters en de Beren, de twee concurrerende fanfares in de gemeente.

Nu blijft er van de wedijver tussen beide muziekmaatschappijen niet veel meer over, de taaie leden liggen ondertussen al op het kerkhof.

Madame Alice ligt er ook begraven in het midden van het kerkhof, in een monumentale grafzerk.

Peter van Asbroeck, haar kleinzoon, citeerde wel eens zijn grootouders in een of ander BV-interview .

klasfoto 1ste en 2de studiejaar in 1954

Het was wel even schrikken na mijn middagdutje.

Ik was net teruggekomen uit het hiernamaals, met andere woorden, den hemel van Sinte Pieter.

Maar ik heb geen Sinte Pieter gezien, met mijn SIS kaart kreeg ik toegang tot het paradijs.

Overal zweefden schaarsgeklede dames rond, oude en zelfs jonge, op de tonen van zachte elektronische muziek, ik meende zelfs de melodie te herkennen van in het Phillips paviljoen op Expo 58. Allemaal met een prachtige zonnebloem in de hand, Ze zegden geen woord maar neurieden stilletjes mee met de muziek. Ik deed alle moeite om bekende gezichten te herkennen, maar zonder succes.

Zou ik een vrouwenparadijs terechtgekomen zijn?

Plots kwam ik terecht in een grote ruimte met jonge mannen, casual gekleed en met een kleine laptop in de hand. Zelfs mijn bloedeigen vader had zijn naaimachine geruild voor een portable PC. Verdorie toch, zolang mijn oude PC het nog doet komt zo’n ding nog niet in huis.

Ik zag er al zijn vrienden van vroeger, Raymond, Gène, Ward, Renéke en nog zovele andere.

De rust werd plots verstoord: de dames mengden zich in het gezelschap en het was om sunlightzeep. De reine stilte werd verbroken en er kwam een varken met een lange staart en het verhaaltje was uit.