Archief

Carrière planning

Mensen weten niet wat er aan het gebeuren is. Toch wel, de euro lijkt geen stabiele munt te zijn, spaarcenten staan op banken die dreigen failliet te gaan, we gaan opdraaien voor de schulden van banken en regeringen…het is een zootje waar niemand nog uit wijs wordt.

En dan kijken we op naar mensen die durven optreden, zoals een Reynders en Leterme. Ja, wie moet het anders doen. Ze hebben een bank gekocht, die op instorten stond Daarbij hoor je dat we door Frankrijk gerold zijn. Miljarden en miljarden zijn van de “goede” Belgische poot overgeheveld naar de Franse poot omdat daar verliezen waren, allemaal  onder leiding van Jean-Luc Dehaene onze (Vlaamse?) beste loodgieter.

Ondertussen lees ik dat Leterme behalve dat hij Dehaene gelukwenst met zijn prestaties bij Dexia en hem laat aanblijven  tot 2012, adjunct-secretaris generaal wordt bij de Oeso. Een goede carrière planning, nu het voor hem afgelopen is in België. Ik weet niet waar Reynders naartoe glijdt, misschien ook naar een postje op Franse grond, maar Parijs zal Leterme omarmen, nu hij  genoeg Vlaams, sorry Belgisch geld heeft uitgegeven voor die mooie leeggezogen, maar kerngezonde Dexia. Feit is dat de restbank Dexia blijft zitten met waardeloze staatsobligaties, uit de Franse pot,  van vooral Zuiderse landen. Dat is dus de man die ons “tegen” het Franse politiek geweld heeft beschermd…dat geloofd toch geen mens. In Frankrijk wisten ze al lang hoe ze België met postjes kunnen lijmen….en dan dood maken.

Wie nog geloofd, en dat doen we, dat alles in functie staat van het behoud van België, die geloofd nog in Sintniklaas. We weten het eigenlijk niet, correctie, we voelen het niet, maar België heeft een schuld van 350.000.000.000,-euro, juist 350 miljard. Eigenlijk is België dus failliet, maar er kan  altijd nog een miljardje bij. Och wat is 4 miljard, we kunnen die 350 toch ook niet afbetalen. Eerlijk gezegd, ik wordt daar nijdig van. Stijn Meuris heeft gelijk als hij daar de muren van oploopt. Waarom heb ik, en ik ben een 70tiger, dit allemaal laten gebeuren?

Alles is zo stilaan verkocht aan de Fransen. We zijn onze energieproductie kwijt, de gasterminals de distributie van alles en nog wat, overal zit GDF-Seuz met zijn vingers op de een of andere, liefst duistere manier, in. Ik stond erbij en keek ernaar, zelfs nu nog, ik beken. Behalve dit luizig artikeltje, doe ik er niets aan

Dacht u nu echt dat Di.Rupo die miezerige 750 miljoen Nucleaire winst  ging krijgen van GDF-Seuz? Dacht je nu echt dat politiekers hun carrière planning in de weegschaal gingen leggen, om die habbekrats te krijgen. Geen enkele politieker die een beetje vooruit kijkt, (wat ga ik doen na de politiek) durft zijn nek uitsteken. De energielobby heeft immers tentakels tot in de hemel.

Ook de oude krokodillen zwijgen, hoewel hun carrière voorbij is. Maar ze moeten denken aan hun kinderen. De Croo aan Alexanderke, Toback aan Brunooke, dus don’t make waves. Eyskens die er zo graag bijhoort en leert dat alles is op te lossen door met elkaar in de gangen van de macht,  te babbelen, elkaar met respect te bejegenen, met eerbied voor het systeem. Moet de jeugdige politieker echt leren om er bij te gaan liggen?

Ik begin de Indignados te begrijpen. Het systeem is het niet waard om in leven te blijven. Politiekers hebben in België niets gedaan dan schulden gemaakt, en aan carrière planning gedaan. Wij zijn de 99% die lijdzaam toekijken hoe de 1%  rijke stinkers een hoge borst opzetten en ondertussen de democratie en banken naar de verdommenis  helpen. Als mensen bestelen binnen het “systeem” mag, dan moet het systeem weg.

Reizen met de trein is een zegen, reizen in alle rust, geen parkeerproblemen, geen stress. Men zegt wel dat ze niet op tijd komen, maar voor 65 plussers kan dat moeilijk een probleem zijn, we hebben immers de tijd, hoewel.

Niet zo lang geleden plande ik, op een zondag een uitstapje naar het MSK Gent, met eetentje om 18 uur in een Turkse afspanning , om dan om 20 uur op tijd te zijn voor de film Hasta la Vista in het kader van het filmfestival te Oostende. Ik weet, het klinkt wat gulzig, maar waarom niet alles uit mijn dag puren als het kan?  Ik had het allemaal goed voorbereid, wat echt wel noodzakelijk is als men voor het openbaar vervoer kiest. Ik besefte wel dat ik die avond laat terug zou zijn in Brugge, zodat  ik, om nog thuis te geraken,  die morgen  mijn wagen parkeerde aan het station, . Ik vond een (gratische ) parkeerplaats  aan de kant van St. Michiels, het was immers zondag.

Gelukkig was ik op tijd in het station Brugge, want met de ticketautomaat kon ik geen ticket krijgen van Brugge- Gent- Gent- Oostende, ook geen Oostende- Gent- Gent -Oostende. Met een diepe frons in de ogen, leverde de man aan het loket me een ticket heen en terug Oostende- Gent, en nog een enkeltje Oostende- Brugge, om ’s avonds terug te keren naar mijn nest.

Die hindernis was genomen, nu kon er niet meer mislopen. In Gent kende ik immers de weg naar het MSK en het Turks restaurant in kwestie. Ik  zou wel  niet te lang  over de maaltijd mogen doen om op tijd terug te zijn in het station voor de trein naar Oostende..

Uiterst tevreden met mijn dagje in Gent, de oude meesters in het MSK blijven  boeien,  de Turkse plat was bijzonder lekker,  en ik was stipt op tijd in Gent St.Pieters, om naar Oostende te stomen en de film te gaan zien,  als ultieme afsluiter van mijn dag.

Bij mijn aankomst in het station zag ik de bui al hangen, de trein zou een vertraging hebben van 7 minuten, alarmerend aangeduid in het rood. Och dacht ik,  wat is nu 7 minuten in een mensenleven, zelfs voor een film.  Tot mijn ongenoegen groeide de vertraging naar  10 minuten.  Toen ik besefte dat het een overstaptrein was met overstap in Brugge, raakte ik in lichte paniek, want ik zou de aansluiting naar Oostende missen. Dag mooie film. Ik moest hier iets aan doen en  vloog,  toen de trein eindelijk aan kwam rijden, op de conducteur af.

Of meneer, wist of de aansluiting voor Oostende in Brugge nog te halen was. Dat wist hij niet, er kon altijd iemand onder de trein springen, he  meneer. Hij draaide zich om kijkend naar de instappende mensen, fluitje in aanslag.

Tegen zoveel onverschilligheid kon ik niet op, misschien kon ik in Brugge afstappen, dan met mijn wagen naar Oostende racen zodat het cinematicket in mijn zak toch nog bruikbaar was. Neen ik zou aankomen bij het afrollen van namen van acteurs en koffiemeisjes, dus hopeloos te laat.

 Toen de filosoof- conducteur langskwam om de kaartje te knippen, probeerde ik hem enig gevoel van verantwoordelijk aan te praten, het nutteloze van mijn aangekochte trein- en cinematickets te laten slikken, allemaal omdat “zijn” trein te laat was. Hij keek mij vermoeid aan alsof ik het probleem was. Tikte op  zijn buiklaptop.om eventjes zijn info op te vragen, spijtig geen verbinding, maar hij zou zijn best doen, en de trein tegen 160km/u voortjagen, als er dan maar niets gebeurd, he meneer. Hij vervolgde zijn slome weg langs de zitplaatsen, om de kaartjes te knippen, mij met het onopgeloste probleem en overlopend van stress achter latend.   

Hoe hij het gedaan heeft weet ik niet, maar bij het uitstappen in Brugge stond hij aan de uitgang,  “De trein voor Oostende staat te wachten” zei hij,  met gezicht en buik vooruit. Hasta la Vista.

Politiek

Waarom zijn er politiekers nodig. Inge Vervotte houdt het voor gezien. Ze is(was) minister van Ambtenaren en Overheidsbedrijven. Het klinkt hard, maar wat heeft ze bereikt als blijkt er nog steeds te veel ambtenaren in België zijn, en de NMBS luxe stations bouwt met miljarden die ze niet heeft. Geen echt voorbeeld van goed bestuur. Nu is het de schuld van de “kritische mensen”, dat jonge politiekers uit de politiek stappen. Het “systeem” degouteert jonge mensen….mijn gedacht.

Ik vermoed dat de mix van het algemeen belang, met het partijbelang, of politiek belang meestal tot weinig, geen of een slecht resultaat leidt. Nu België zonder regering zit, blijkt het parlement zeer goed te functioneren en wordt er spaarzaam omgesprongen met centen. Grappig is het wel, maar ook triest want het maakt duidelijk hoe inefficiënt de politiek wel is. Het wordt tijd dat een student-politologie daar eens een doctoraat aan wijdt.

Wie in de politiek een mandaat krijgt, krijgt eigenlijk de toelating om het belastingsgeld uit te geven en zodanige keuzes te maken, dat met het minimum wordt toegekomen. Eigenlijk zou een minister op het einde van elk jaar aan het volk de rekening moeten voorleggen. Dit en dat is gepresteerd dit jaar en ik heb minder uitgegeven dan voorzien en we gaan in de volgende jaren dit niet doen en dat wel doen. Met de besparing die we gemaakt hebben, gaan we onze schuld afbouwen of de belasting verminderen.

Zo werkt het niet, want de pot moet verdeeld worden en wie het hardst roept krijgt het meest, en wie het meest krijgt maakt wel dat er geen overschot is. Zo werkt dat in een partijpolitieke maatschappij. Men moet de mensen niet wijsmaken dat politiekers geen postjespakkers zijn en eens benoemd ze met 2 handen in de vetpotten zitten.

Eigenlijk moet het parlement erop toezien dat de regering spaarzaam is, want zij vertegenwoordigen het volk. Als het parlement faalt,  zou de pers dat breeduit moeten uitsmeren. Een ministers die faalt in zijn opdracht….eruit…had je gedacht. Vraagt niemand zich ooit af hoe het komt, dat  een partij zowel de ministers aanstelt als de parlementsleden die de ministers moeten controleren? De partijhakbijl ligt wel klaar om de kop af te hakken van wie boven het maaiveld uitsteekt, maar een slechte minister blijft wel zitten.

Zijn er dan geen politiekers, die met idealen bezig zijn? In België, zou het  moeten zijn, dat iedereen dezelfde lasten draagt, dat de regio’s gelijk behandeld worden, dat subsidiëringen en geldtransfers, transparant en eerlijk zijn, dat regio’s en gemeenschappen de sleutels hebben van de eigen woning. Niemand mag zich verrijken ten koste van de ander. Zie je onze Vlaamse politiekers deze idealen verdedigen? Natuurlijk niet, want dat is schijnbaar onverteerbaar voor de Franstaligen…waarom eigenlijk. Is het geen tijd om de rekening te presenteren en moeten we niet zeggen, “splitsing of geld terug” . Hoe kan het dat in dit land de Franstaligen het aandurven van te zeggen, “ splitsing als ge nog meer betaalt”? Welke belangen spelen hier….jouw belangen, mijn belangen?

 Wat we willen is een blije maatschappij, een lieve maatschappij, een eerlijke maatschappij, een moreel hoogstaande maatschappij, een respectvolle maatschappij een maatschappij zonder armoede, een veilige maatschappij. Kijk maar eens hoe vrolijk, eerlijk, moreel hoogstaand en rijk die politiekers, die een voorbeeldfunctie hebben in onze maatschappij zijn. … Martens,  Dehaene, Verhofstad, De Gucht, Vande Lanotte, Leterme, Reynders…en welk kluwen ze hebben achtergelaten.

Kijk, als ik een postje krijg in de politiek (ik bedoel mezelf niet), dan zal ik dat niet vergeten. I scratch your’s  and you scratch mine. Het is zelfs zo ver gekomen, dat eens je tot het politieke clubje behoord de postjes aan elkaar worden gegeven, over de partijgrenzen en landsgrenzen heen. Er is een politieke elite ontstaan, die niet moet onderdoen, voor keizers, koningen en prinsen uit vervlogen tijden. Dat er hier en daar nog een koninkje rondloopt, is een spijtig overblijfsel van de geschiedenis. Leterme zoekt een internationaal postje…bij wie, bij de banken…bij Europa…wat heeft hij daarvoor moeten doen? Van Acker wil Gouverneur worden..wie beslist dat allemaal…democratie, mijn oor. Democratie is maar belangrijk als het de hebbers uitkomt.

Maar goed, eigenlijk is België het bewijs, dat democratie belangrijk is, omdat België niet democratisch wordt geregeerd. De meerderheid bepaalt niet wat er moet gebeuren, dat doet de minderheid.  Hoewel, geef toe, een land waar de minderheid ook de  armsten zijn, (Wallonië en Brussel), die politiek en geldstroom bepalen, is een land om naar op te kijken. België verzorgt zijn armoede, welk land doet dat na. Maar als, ondanks die geldstromen gedurende meer dan 40 jaar, die armen arm blijven…is er dan toch niet iets mis met de eerlijke en rechtvaardige politiek?

Passieve Woningen

Wat een openbaring, passieve woningen schijnen allesbehalve passief. Het zijn (indien niet goed uitgevoerd) producenten van schimmels, stof en geluid.

Eerlijk gezegd, ik heb een déjàvue. Men schijnt te vergeten dat reeds in de jaren 60-70, met de schuchtere opkomst van de dubbele beglazing, toen thermopane genoemd,  en isolatie, vele huizen kampten met natte plekken en schimmels. Voordien hadden de schimmels in die oude niet geïsoleerde woningen weinig kans. Als het waaide dan voelde men dat binnen. De wind kwam door de rolluikkasten, onder ramen en deuren, die allesbehalve luchtdicht waren. Men was al blij met een stoof en een dak boven zijn hoofd. Als moeder de vrouw kookte, dan liep het water van de enkele beglazing, en in de winter stonden er bloemekens op de ruiten. Kwalitatief slechte gebouwen….maar geen schimmels.

De schimmels deden hun intrede met het isoleren van die oude woningen. Wie geld had stak  dus thermophane, en de ruimtes onder het dak werden volgestouwd, met wat lagen rots- of glaswol. Woningen die spouwen hadden werden volgespoten met allerhande materialen, als het maar isoleerde.

Het resultaat, van de isolatie in oude woningen waren niet zelden catastrofaal.

Het vocht dat voorheen condenseerde op de enkele beglazing en via gootjes naar buiten afliep, condenseerde nu in het gebouw zelf, in pleisterwerk en bakstenen, overal waar er koude bruggen waren. De schimmelvorming was geboren, en tierde welig.

De houtstructuur van nogal wat geïsoleerde daken, moesten in de jaren 70- 80 vernieuwd worden, omdat de isolatie geen ononderbroken dampscherm had, soms zelf aan de verkeerde kant zat.. Het gevolg van slechte dakisolatie is dat de vochtige binnenlucht via spleten toch op het koude dakvlak condenseert , en de isolatie en houten structuur nat houdt met houtrot tot gevolg

De isolatie in de  volgespoten spouwen werden sponzen, omdat in vele gevallen het buitenspouwblad, van één steen dik niet altijd slagregendicht was en de vochtige binnenlucht die door de de muren naar buiten wou, niet meer verdampte in de spouw maar condenseerde in de isolatie en die nat hield.

Als alles te goed was uitgevoerd, en de natuurlijke ventilatie van die woningen stilviel, dan kon de vochtige binnenlucht niet meer naar buiten. Men leerde dat bij overmatige isolatie, het vocht niet meer door de wand migreerde, het bleef binnen. Normaal met ademende muren migreert het vocht van de warme (binnen zone) naar de koude zone (buiten zone).  Bij het luchtdicht maken van woningen kan men dus een klimaat bekomen, waar mensen zich niet lekker voelen, tenzij je er van houdt in bijna mistig klimaat te leven (100% RV). Mensen  voelen zich comfortabel bij een luchttemperatuur van ongeveer 20°C  en 50% luchtvochtigheid (vochtinhoud van de lucht 7 gr water per m3 lucht).  Van die ideale omgeving kan wat afgeweken worden maar we moeten wegblijven van 100% relatieve vochtigheid (14,5gr per m3 lucht). Schimmels houden van die warme vochtigheid.

Nu moet onze energiekost naar beneden, en terecht. Dus passieve woningen of woningen met matige of geen energieverbruik zijn de oplossing. Goed zo…en hoe gaan we dit doen.

-         de woning luchtdicht maken, en slechts die hoeveelheid lucht toevoeren die nodig is voor het ademhalen en de vochtigheid op een normaal peil houden. Dus geen ramen meer met verluchting en ze ook gesloten houden.

-         De warmte die de mens afgeeft, de tv, magnetron, de radio, de computer, het kookfornuis, de oven, de verlichting, de ventilatoren… enz. als verwarming van de woning gebruiken.

-         Als we de verwarmingcapaciteit kennen, de woning zo te isoleren dat de verwarmingsbronnen het warmteverlies door de wanden, vloeren en plafond..en verluchting van buitenlucht compenseert.

-         In de zomer wanneer we die warmteproductie ook hebben, samen met de zoninstraling en de opwarming van de woning door de buitenwarmte moeten we koelen, of de ramen open zetten.

Als we dat allemaal doen, is het allemaal in orde…als we het vocht uit de woning kunnen krijgen. Waar vroeger de natuurlijke ventilatie, soulaas bood ( men nam vroeger aan, dat dit schommelde rond de 1 volume verluchting per uur) moet het probleem, en men onderschat de belangrijkheid ervan, opgelost worden met een mechanisch systeem, ofte ventilator.

Voor de ventilatie bestaat  een norm NBN D 50-00 , die niet  slecht is, en neerkomt op een verluchting van 1.25 maal per uur wat voor een normale woning met een plafondhoogte van 2.8m. In de norm staat echter dat de eigenaar deze (noodzakelijke) ventilatie mag uitschakelen. Dat is logisch,( men is baas in eigen huis), en aangeraden als men de vensters openzet. Men heeft in die norm de geluidsdempers en filters vergeten die voor een comfortabele ventilatie moet zorgen. Filters om het fijn stof dat in de verse buitenlucht zit, op te vangen. Geluidsdempers om het geluid binnen comfortabele normen te houden.

Bij die nieuwe energiearme of energieneutrale woningen introduceert men dus problemen van ventilatie, onderhoud van filters (als ze al geplaatst worden) en geluidsproblemen….en niet vergeten de goede bediening van de installatie. Daarbij stelt zich de  vraag of de zaak goed wordt uitgevoerd.

Wie controleert wat?

Nu Nederland met die passieve woningen problemen heeft zien we dat  niet alleen België het land van foefelaars is. Alleen zij hebben die problemen al kenbaar gemaakt, in België schijnt  alles peace en vree

De eigenaar kan geluk hebben en vallen op een bekwame aannemer/installateur, maar moeten hij rekenen op geluk. De architect die zulke oplevering zou moeten begeleiden, heeft er samen met de aannemer, wat ook het resultaat is,  belang bij dat oplevering wordt goedgekeurd, en is belanghebbende partij.  Is het niet de overheid die zulke controles moet doen en de eigenaar helpt bij de oplevering en gaat meten of alles voldoet aan de gestelde norm?

Ook controleurs laten steken vallen, niets is volmaakt, maar die fouten kan men dan toch terugtraceren. Het is niet anders, hoe technischer installaties worden hoe groter de nood van  controle.

Armoede

Het is spijtig dat ik dit moet schrijven, en saai is het ook al, maar wie nu doof blijft, zal in armoede wakker worden.

Niet dat ik echt iets over armoede weet, zoals bijvoorbeeld iemand doet die alleen gehakt koopt of afgeprijsd vlees op de grens van de vervaldatum en  goedkope groenten die het goed doen bij de laagstgeprijsde frietpatatten. Ik weet ook niet hoe het voelt, als meer dan de helft van het loon gaat naar de huur en nog een smak naar de TV, die zogezegd gratis was, en dan nog eens de energiekosten van een monopolist die zegt “het is jouw energie”, en de dokter en de apotheker, en het onderwijs dat gratis hoorde te zijn. Juist, ik weet dus niet hoe het voelt om altijd te kort te hebben, in een land van bier en honing. Ik zit ook niet in de Hoorn van Afrika, waar mensen noch eten noch drinken vinden en sterven als eendagsvliegen. Blijkbaar is er geen grens hoe ver armoede kan gaan.

Spijtig genoeg blijkt rijkdom ook geen grens te hebben. Ik weet evenmin iets over overvloed, en weet niets over de mensen die beter worden van de crisis die ze zelf nooit voelen. Mensen die de landen besturen en in onze naam zichzelf goed betalen, en schulden maken in onze naam, die niet meer terug te betalen zijn. Men moet geen econoom zijn om te zien waar het geld, afgeroomd bij de onderste laag van de maatschappij, naartoe is. De groeiende afstand tussen rijk en arm maakt dat simpelweg duidelijk en kan niet alleen uitgelegd worden door de werkkracht van de rijken en de luiheid van de armen.

Als al die schulden waar de meeste landen van Europa, USA en Japan, die miljarden keer miljarden vertegenwoordigen,  rijken hebben rijker gemaakt (wie anders), dat is het toch stilaan tijd, dat die schulden terugbetaald worden door hen die er beter van geworden zijn.

Onze leiders, vinden dat geen goede oplossing, ik bedoel het geld weg te halen waar het uiteindelijk wel zit. Neen, er worden liever, Euro en Dollars  in ijltempo bijgedrukt, zodat de waarde ervan zodanig terugvalt, dat de staatsschulden vanzelf wegsmelten en spijtig maar onvermijdelijk, ook de spaarcenten van iedereen. De rijken raakt het niet, die hun geld zit in al Zwitserland of China. Dus na de inflatie komen die er nog rijker uit.

Economen, universitair opgeleide specialisten, verwachten dat het allemaal wel zal loslopen, als we maar groei kennen, dus consumeren. Ze vergeten dat mensen die het niet breed hebben, liever sparen dan consumeren, en dat economische groei voor het westen wel eens totaal onmogelijk zal blijken.

Het geld in de wereld is niet verminderd, alleen het ligt opgehoopt bij een kleine groep parasieten die vanuit hun zetel rijk zijn geworden.

De enige oplossing is niet economische groei, die trouwens in de toekomst gedoemd is stil te vallen, maar herverdeling van rijkdom. De gulzigaards hebben het evenwicht in de wereld verstoord, ten koste van iedereen. Breng die kerels voor het volksgerecht…het wordt tijd.

En dan moeten de landen, steden en gemeenten stoppen met uitgeven van geld dat ze niet hebben. Het is echt niet nodig  dat gemeenten,  banken, regeringen en koningen paleizen bouwen tot eer en glorie van zichzelf. Wie regeert en leiding geeft staat ten dienste van de bevolking, wie zich daarmee verrijkt, mag het voor de rechtbank komen uitleggen.  Zo zou het moeten zijn.

Antwoord op een Artikel van Jean-Claude Marcourt. Uit de Knackvan 30 Juli

Ik lees hier dat de Walen sinds het ontstaan van België in 1830, België hebben ondersteund en dat pas in 1966 het bbp per inwoner voor het eerst hoger lag  in Vlaanderen  dan in Wallonië. Hier wordt gesuggereerd dat sinds 1830, Wallonië Vlaanderen heeft geholpen om uit de armoede te geraken.  Sterker nog,  JCM  zegt dat België, (met een Franstalige establishment,  waarin Vlaanderen tot vandaag nog steeds moet betalen voor zijn rechten, o ironie), Wallonië heeft  “geplunderd”. Dit is een voorstelling van zaken, die verklaard waarom er in België met de Franstalige politici nooit een akkoord zal komen. Het is een negatie van de Belgische en Vlaamse geschiedenis, een houding waarmee men niets bereikt. 

Vlaanderen was in de 18^de eeuw, een rijk gebied, maar verpauperde door de rampzalige Belgische revolutie. Naar Vlaanderen werd door de Franstalige heersende klasse niet meer omgekeken. Het is pas met invoering van het algemeen stemrecht voor mannen dat daar enige verandering in kon komen.

Het is stilaan voldoende bekend, dat de welvaart in  Wallonië mee is mogelijk gemaakt door de Vlamingen (en de Italianen) die daar de slavenarbeid gingen verrichten omdat er niet geïnvesteerd werd in Vlaanderen. Als Wallonië destijds een rijke regio werd is dat mede dankzij de Vlamingen, die men nu met de Waalse vinger wijst, omdat we het recht vragen de sleutel in handen te krijgen van de eigen woning en hetzelfde aan Wallonië gunnen. Het is zelf zo dat de Vlamingen waarvan de armoede best nog in het herinnering ligt, bereid is Wallonië te helpen als het daarom vraagt, onder voorwaarde dat het ook ,zoals Vlaanderen, op de kleintjes wil letten. Het is toch geen  vernedering om goed Nederlands te spreken, en is het niet vernederend om 40 jaar lang geld te eisen van de Vlamingen?

Als België Wallonië heeft geplunderd en heeft geïnvesteerd  in Vlaamse havens en zware industrie, dan heeft JCM, waarschijnlijk de wafelijzerpolitiek vergeten, waarin voor elke cent die naar Vlaanderen ging er evenveel naar Wallonië moest.  Misschien moet Wallonië en de Brusselse Francofonie eens in eigen boezem kijken en nagaan waar die investeringen gebleven zijn. Het zijn de Waalse financiers, die met het kapitaal liever naar Frankrijk trokken, iets wat nog steeds aan de gang is. De zogezegde kroonjuwelen zijn verkocht aan Frankrijk, door die zelfde Francofone klasse.  Als Wallonië zo graag naar Frankrijk kijkt, doen ze er goed aan eens grondig te kijken, misschien is Frankrijk wel niet bereid om substituut te spelen voor het wingewest Vlaanderen.

Als Vlaanderen erbovenop is gekomen hebben ze dat te danken aan eigen werkkracht, iets wat buitenlandse en binnenlandse investeerders wel weten. Als Vlaanderen dit heeft  kunnen doen en gelijktijdig ook nog Wallonië meer dan 40 jaar heeft gesponsord, dan is daar maar één woord voor  ..chapeau.

Nog een puntje van belang voor JCM en ander Francofone politiekers in België. Er is nog nooit, ook niet tussen de jaren 1830 en 1966 en ook niet nadien, één Belgisch Frank of  eurocent van Wallonië naar Vlaanderen gegaan. Dus de transfers van Wallonië naar Vlaanderen zijn er nooit geweest  en er wordt alles aan gedaan (door francofone politiekers) om zulks onheil te voorkomen.

Het wordt misschien eens tijd om hierover de studies te lezen, desnoods te weerleggen van prof. Juul Hannes en de studie van ABAFIM. Laat de negatie nu maar ophouden, we kennen het liedje ondertussen, alleen spijtig dat de Waalse landgenoot door pers en politiek wordt voorgelogen.

Verandering is de regel

Voor jonge mensen is het geen punt dat verandering de regel is. De gsm is al voorbij, de smartphone, de i-phone de i-pad, de pencomputer zal de volgende aankoop zijn, uitgerust met wifi ,een gps en toegang tot alle kennis en talen van de wereld. Draadloze verbinding met iedereen, waar dan ook op deze kleiner wordende aardkloot. Alles kan men opzoeken, hoe schrijf je “onmiddellijk” ook al weer, ff-en  googelen.

Dit soort verandering is eigenlijk geen  echte verandering, maar een logische evolutie, vooral voor mensen zoals ik, die nog hebben meegemaakt, dat de bakker brood bracht met de hondenkar en de melkboer met paard en kar, zijn aangelengde melk, de voorloper van de halfvolle melk, verkocht uit de melkkan. Die rauwe melk, ging met de pul van een liter, direct in de ketel van moeder de vrouw. Zelf “moeder de vrouw” is geëvolueerd, het is bijna een belediging voor de moderne vrouw die is nu geschoold en vrij is….

Maar ik hoop dat er een paar dingen in mijn leven blijven, al is het voor een korte tijd. Het wordt wel moeilijker en moeilijker en ik geef toe, dat ik mijn gevecht “tegen” de verandering aan het verliezen ben.

Vandaag gaat de economie ten onder indien we niet consumeren. Zuinigheid wordt nu gepromoot met een intelligenter  woord “consuminderen”.  Mijn TV is 10 jaar oud, schijnbaar brandgevaarlijk voor implosie. Mijn auto is 9 jaar oud, maar schijnt ongezond te zijn voor het milieu. Mijn “moeder de vrouw” heeft  een kwart eeuw geleden al, de wereld van verandering opgezocht. Iedereen heeft het over zijn of haar vriend of vriendin, “mijn man of vrouw”….is niet meer van deze tijd.

Maar, als ik mijn kleerkast opendoe, dan vind ik de vastigheid waar ik naar op zoek ben. Ik kijk met nostalgie, naar een paar kostuums die ik al jaren niet meer draag. Jassen, blazers, broeken met een plooi in de pijpen, plastrons voor alle gelegenheden, zelf een strikje, paarlemoeren manchetknopen, een dasspeld uit namaakgoud, getuigen van jaren vastigheid. Ik durf het aantal jaren er niet op te plakken. Ze zijn  eigenlijk  getuigen de van verandering in plaats van vastigheid. Een paar vrouwen, die ook al in mijn leven zijn gepasseerd, hebben in die kledij hun stempel nagelaten. Meestal te chic om vandaag nog te dragen tenzij op een trouw- of begrafenisfeest.

Zijn kinderen dan de vastigheid in het leven? Bijlange niet. Ze zijn bij uitstek de echte veranderingen in het leven. De enige zekerheid die je hebt is dat ze opgroeien, liefst vertikaal, maar verder is er niets dan verandering. Ik heb ze waarden proberen meegeven, waarvan ze het levend bewijs zijn dat die waarden niet veel waarde hebben. Ik wist het immers beter dan mijn ouders, waarom zouden zij het niet beter weten dan ik.

Neen echt, de enige zekerheid die we hebben en waar we ons echt niet tegen moeten verzetten, is dat alles verandering is, dat het eigenlijk de regel is. Misschien ga ik morgen wel wonen een hutje op de Waalse hei, of bestaat dat niet?

Vlaamser

Het is raar hoe de tijd de Vlaming, de Flamingant weer tot leven heeft gebracht. Met  dank aan Bart de Wever, die  surft op het Belgische immobilisme, ongewild geholpen door het Belgische establishment die ons in die richting heeft geduwd.

Nog niet zo lang geleden, was Vlaamsgezindheid eigenlijk taboe. Zelfs gisteren op het Vlaamse wijkfeest werd niet geacht aan politiek te doen, men spreekt liever over ditjes en datjes, de islam of de afwezige buur, dan over politiek. Toch is het weer toegelaten om Vlaams te zijn, als men er maar niet over blijft zaniken.

Het licht  ongemak om Vlaams te mogen of te willen zijn, moet te maken hebben met de consequentie ervan. België lost op en de  kans bestaat dat we in het proces het mooie Wallonië en het borrelend Brussel te verliezen. De mensen zijn niet dom en voelen wel aan waar het om gaat,  nu ook Vlamingen.

Als we de economische goeroes mogen geloven, dan zit Vlaanderen in een ballon die naar boven kan, maar gekoppeld is aan een andere ballon, die zich laat meeslepen, en zich meer acht, omdat haar kleuren superieur zijn.  Moeten we het touw doorknippen en al dat moois zien verloren gaan, of moeten wij onze branders maar wat opstoken, om heel die reutemeteut mee te sleuren. Voor de Vlaamse ballon blijkt er weinig alternatief, kappen of alles meesleuren.

Is wachten dan het derde alternatief? Volgens de economen en politiekers niet, we riskeren ten onder te gaan meegesleurd in een neerwaartse Europese luchtstroom. Het gevaar is dus dubbel en als je mij vraagt zullen we moeten kappen, om in elk geval aan één gevaar te ontsnappen, zodat we ons kunnen wapenen tegen de Europese luchtstroming.

Sorry dat ik jullie meesleep in een metafoor, maar ik probeer een ingewikkeld kluwen te herscheppen tot een simpel gegeven, hoewel ballonpiloten zullen zeggen dat het ingewikkeld blijft.

Waar ik wel van overtuigd ben is dat, als de splitsing van België een feit wordt, we naar het mooie Walenland op verlof kunnen en we er met open armen zullen worden ontvangen, misschien zelfs in onze eigen taal. Dan zullen we daar graag geziene gasten zijn en zij bij ons, ook in hun eigen taal. Het spook van het Franse gekonkel en de  verfransing is dan van de baan. Zuivere koffie en goed buurmanschap, wie wil dat niet?

Het zal ook beter zijn voor de Vlaamse politiekers. Het spelletje, dubbele zitjes, het doorschuiven van de zwarte piet,  gedaan, want we zullen zelf moeten opdraaien voor onze eigen fouten. Stel je voor er zal zelf plaats zijn voor “links”, voor “centrum” en “rechts” voor “groenen” …enz. als ze maar  staatsdragend willen zijn. We zullen in het begin de handen vol hebben….wat met onze schulden, wat met de Euro, wat met onze energie,  economie, gezondheid, klimaat. Het wordt stilaan tijd de handen aan de ploeg te slaan, of de ballon op koers te brengen en te houden.    

De vrouwtjes,

Ja, zo spraken wij mannen daar graag over, dat ze er best mochten zijn, tenminste zo plachten we te spreken. Het woord alleen al “plachten” iets van de oude tijd dus. Gisteren was het vrouwendag, hopelijk hebben de vrouwen daar iets van gevoeld. Ik zat op bus met een jonge vrouw aan wie ik het vroeg, of ze iets van vrouwendag had gemerkt op het werk. Neen dat had ze niet, ze had nog de koffie betaald voor haar mannelijke collega’s. Ze moest wel knokken op dat mannelijk  kadaster in Brussel, maar ze verdiende wel evenveel. Ja, vrouwen moeten hun mannetje staan. Maar of het te maken heeft met de mannen of met de cultuur van het werken, dat vrouwen het soms moeilijk hebben. Vrouwen hebben ontdekt dat de werkcultuur soms zeer hard kan zijn.  Het is een werkcultuur  die het moeilijk maakt om rekening te kunnen houden met kind en gezin. Eigenlijk beseffen ze dat wel, het is niet voor niets dat vrouwen met grote getale het onderwijs ingaan  Dat heeft ook gevolgen, veel kinderen hebben geen mannelijke voorbeeld meer in het onderwijs.

Soms erger ik mij wel aan die calimero cultuur van  vrouwen. Nu willen vrouwen ook bazen of managers zijn. Of ze goed bezig zijn?  Voor managers en ceo’s is het helemaal niet mogelijk om tijd te maken voor een partner of kind, en of dat nu mannen of vrouwen zijn, ze kunnen niet anders dan daarin te kort schieten. Hoewel, vrouwen hebben het voordeel om zwanger te  kunnen worden en daar kan geen bedrijfscultuur tegenop, een man heeft dat excuus niet en zal desnoods zijn nachten moeten opofferen tot eer en glorie van politiek of economie.

Ook erger ik mij aan dat afgeven op die zogenaamde “mannencultuur”, alsof mannen per definitie onderdrukkers, verkrachters en gevoelloze creaturen zijn. Bekijk de films, het nieuws, luister naar de radio…de man wordt het equivalent van een slechterik, het getetter is niet uit de ether te slaan. Zijn mannen  geen slachtvee geworden zijn, beladen met alle zonden van… dinges. Ik hou het even beperkt tot onze samenleving en niet die van Afrika of de Islamcultuur, omdat daar soms over geoordeeld wordt, niet gehinderd door voldoende kennis.

Ik vraag me af , waar onze gemeenschap naartoe gaat, ge weet wel, al die scheidingen, kinderen die niet meer met hun beide ouders samenwonen, maar van de een naar de ander shoppen. Mannen en vrouwen die ook al van de ene naar de andere shoppen.

Ik zou de vrouwen de schuld kunnen geven, want het is sinds de ontvoogding van de vrouw, de pil, de eigen carrière, de vrijheid, de ontdekking van de andere mannen, dat gezinnen bij bosjes uit elkaar vallen. Naar mijn gevoel ligt de oorzaak, als je naar de rest van de wereld kijkt, bij onze rijkdom. Vroeger bleven gezinnen samen omdat er geen geld was om de eigen weg te gaan. Ze moesten elkaar wel helpen. Ja, foei. Mijn grootouders waren boeren, met 13 kinderen en geen kindergeld.(begin jaren 1900). Grootmoeder deed het huishouden en opvoeding van de kinderen, grootvader moest zorgen dat er brood op de tafel kwam. Vandaag lopen de vrouwen met blote buik en  billen en opgepompte borsten nog te roepen om gelijkheid. Leve de vrijheid, sex in the city… gelijkheid met wat?

Ik heb er geen studie van gemaakt, maar ik geloof dat gezinnen samenblijven als ze elkaar kunnen  helpen al was het maar om de kinderen (op) te voeden. Als de man nodig blijft is dat positief, maar  ik zal het allemaal wel verkeerd begrepen hebben. Het gezin moet niet meer. Bommoeders, eenoudergezinnen…waarom zouden relaties moeten blijven duren, alsof het vroeger alleen kommer en kwel was. De mens evolueert, hij moet aan de computer,  chatten,  joggen , lijnen en onthaasten, recht op variatie,  tot zijn dag vol is.

Bij ons zijn de mensen zo rijk, dat ze het alleen wel af kunnen Ik weet het niet, ik ben een ouwe pee , maar soms denk ik, die vrouwtjes hebben die eigenlijk wel een toekomstbeeld, of moeten ze alleen kunnen genieten van  alles wat hen wordt aangereikt.

10-03-2011

Energie door en voor iedereen

Energie, het is belangrijk, voor de industrie, voor ieder van ons. Een groot probleem van energie is dat het niet kan opgeslagen worden, tenminste niet in grote hoeveelheden. Wat dus geproduceerd wordt moet onmiddellijk verbruikt worden, of men moet systemen vinden om de productie te regelen, om het evenwicht te houden tussen productie en verbruik. In een grote zone, landelijk of gewestelijk, waar verschillende centrales op het net staan, zijn windmolens , kolen- en gascentrales, redelijk eenvoudig in en uit te schakelen te moduleren,  aangepast aan  het verbruik.

Bij atoomcentrales is dat een probleem,  de atoomreactor kan niet zo maar worden stilgelegd, dus moet men de fluctuaties in het verbruik opvangen in de andere centrales. Het is een ingewikkeld kluwen maar hieruit volgt dat de atoomcentrales moeten blijven draaien, ten koste van de andere energie-opwekkers die dienen om productie en verbruik in evenwicht te houden, desnoods moeten stilgelegd.

Soms zegt men dat atoomcentrales bijdragen tot het verminderen van de CO2 uitstoot, dat is waar, maar als het draaien van die atoomcentrales…ten koste gaat van het functioneren van bijvoorbeeld windmolens…dan begrijpt men de perversiteit van het systeem. Dat de atoomkilowatt daarbij geld toeschuift aan de Belgische monopoliehouder, ik noem geen namen, is voor die firma een niet onbelangrijke bron van enorme winst. Als men hierover nadenkt, dan begrijpt men dat de atoomcentrales, zolang ze er zijn, de opmars van hernieuwbare energie in de weg staan.  Bij meer stroomproductie door windmolens,  bestaat het “gevaar” dat er een atoomcentrale volledig moet uitgeschakeld worden… stel je voor….en enorme geldstromen verloren gaan voor de atoomproducent.

In België hebben de politiekers het nog altijd niet begrepen, of ze hebben het begrepen en zijn verkocht aan die monopolist, ik heb geen andere uitleg. Trouwens iedereen heeft het politiek getouwtrek, tussen regering en Vreg of Greg, de  Belgische toezichthouder voor energie, kunnen volgen. De monopolist, bleef op de achtergrond, maar was duidelijk het onderwerp van debat. De politiekers halen de schouders op, ze hebben gedaan wat ze kunnen…(?)…en aanvaarden dat er een monopolist is, dat de liberalisering mislukt is…Moet er geen zand zijn.

Ik ben blij, niet voor de Japanners natuurlijk, dat er ongelukken zijn gebeurd met atoomcentrales. Met veel empathie lees ik de ellende in Japan, maar dit zou ons wakker moeten maken. Duitsland geeft weer eens het voorbeeld, weg met die atoomondingen. Dat politieke omwegje, om toch maar eens te onderzoeken, of de atoomcentrales in België, wel tegen een tsunami of vliegtuigcrash bestand zijn, is gewoonweg lachwekkend, ik weet daar de uitslag al van…u niet?

Nog niet zo lang geleden is een dame, die dat publiek heeft gemaakt,  zonder problemen in Doel onder de draad gekropen. Ze werd tot schande van de monoplist veroordeeld, niet omdat ze gepakt is, maar omdat ze dat juist publiek had gemaakt, en niet werd opgemerkt met haar fototoestel bij de kernreactoren. Gelukkig was dat geen terrorist, maar het kan dus wel. Het bewijs is al lang geleverd, dat die centrales helemaal niet beveiligd zijn, maar dat zullen ze wel even aanpassen nu, …erewoord. Nu dan hebben politiekers weer eens hun best gedaan, en rinkelt de kassa weer…maar niet voor de consument, wij zijn immers de kassa.

 Weg met die atoomdingen, die ettelijke nageslachten nog zullen belasten, alleen al door de afbouw ervan…iets wat die monopolist….let op wat ik zeg…NIET ten zijne laste zal nemen. We zullen blijven zitten met een sarcofaag van straling, als puntje bij paaltje komt..en de politiekers, ze zullen hun schouders ophalen , het waren die vòòr hen, die dat beslist hebben.

Het onheil zit hem in de centralisatie van de energieproductie. Toen de regering begon om  zonnepanelen te subsidiëren toen dacht ik…eindelijk, de gebruiker wordt producent. Iedereen installeert ongeveer het vermogen om zijn jaarproductie te coveren. Wie meer produceert dan dat vermogen, de meter kan immers niet verder terugdraaien dan nul, produceert gratis voor het net. Tenminste dat zou de gedachte moeten zijn. Geen winst maar gewoon verbruiken wat men produceert. Theoretisch is er dus een capaciteit die niet naar het net gaat, wat zou  kunnen resulteren in een kleinere belasting van het net.

Maar nu hoor ik, dat ons net daar niet voor geschikt is, omdat het bestaande net ontworpen is, vertrekkende van centrale systemen met een downsizing naar de verbruiker toe. Ik begrijp het probleem niet, want als men goed nadenkt, kunnen de veelvuldige productie-eenheden, juist het net ontlasten, tenminste als niet alles wat we verbruiken noodzakelijk eerst in het net moet gestoken worden, om het er later weer uit te halen.

Dat kan. Iedereen, heeft een wagen en als we aannemen, dat de elektrische auto een vlucht neemt, we er binnen korte tijd over kunnen beschikken, dan krijgt iedereen een opslagcapaciteit in huis. Men spreekt nu al van die  slimme netten, die weten wanneer die wagen kan opgeladen worden, of dat hij de energie kan leveren als hij thuis staat en toevallig het net overbelast is.

De wagen wordt geladen in de daluren, als we slapen (wndenergie). Het slim net kan voelen wanneer we het beste kunnen wassen, wanneer de zon schijnt, wanneer er wind is..enz….zodat we minder uit het net moeten halen en meer tot het direct verbruik overgaan of verbruiken wanneer energie beschikbaar is. Natuurlijk kan de opslagcapaciteit van de wagen worden gebruikt, maar niets houd ons tegen om ook in huis reserve opslagcapaciteit te voorzien, eventueel ook als reserve batterijen voor de wagen. Kortom er zijn systemen te bedenken die de belasting van het net, verminderen, de pieken verminderen, de overschotten opslaan. De kleine verbruiker kan opslaan, (via wagen of batterijen), dat kunnen de grote centrales dus niet.

Het principe van kleine producent en verbruiker, met mogelijke kleine bufferopslag, kan heel het systeem van centralisatie en  monopolisering onderuit halen. Een overheid, die er op toeziet, dat alles goed verloopt, dat het evenwicht behouden blijft tussen verbruik en productie, kan hier een belangrijke rolverdeler zijn. Dit kan niet socialer. Het zou verplicht moeten zijn dat alle goed georiënteerde daken met zonnepanelen worden voorzien, en indien mogelijk met voldoende capaciteit, om ook voor de minder fortuinlijke buur te produceren. Waarop wachten we om de monopolist een neus te zetten?

Soms moet men in iets durven geloven, zodat politiekers dit kunnen omzetten in realiteit, en als de politiekers het niet doen, laat de ondernemers het dan doen, er ligt een enorme markt open.