STEM BART DE WEVER

Ik denk dat iedereen in Vlaanderen er nu stilaan van overtuigd is dat het in België niet de goede richting uitgaat, of je nu voor splitsing kiest of niet, bij splitsing zal het “non” nog erger klinken dan voorheen. We kunnen slechts iets aan het systeem veranderen door intelligente mensen te kiezen, om ons te vertegenwoordigen.

De goedmenende politiekers die kozen voor het compromis hebben ons in 60 jaar gebracht waar we nu zijn. Dit lijkt heel wat, maar die oude krokodillen die zich op de borst slaan, vergeten erbij te zeggen, hoeveel het gekost heeft en dat de staatskas erdoor dik in het rood zit. Dat Vlaanderen geen schulden meer heeft is een lachertje, Vlaanderen zal ook opdraaien voor de federale staatsschuld als het aan Franstalige Belgen ligt, iets waar de gevestigde politieke partijen liefst over zwijgen.  Vlaanderen blijft een melkkoe en kan daar in het huidige systeem, waar een minderheid een land in zijn macht houdt, niets aan veranderen. Franstalige Belgen hebben zich altijd meer gevoeld dan Vlamingen, vanwege de taal, en nu hebben ze verlatingsangst, niet omdat ze Vlamingen nu plots zo lief vinden, maar omdat de drainage naar Wallonië zou kunnen opdrogen. De splitsing van België lijkt op het eigenbelang van Vlaanderen maar vraagt geen geld van Wallonië, het Belgicisme van de Walen is eigenbelang met het opeisen van geld waar Vlaamse mensen voor gewerkt hebben.

Het erge is, dat Vlaanderen inwendig verdeeld blijft. Dat is te begrijpen, omdat  ook  Vlaanderen Belgicisten heeft, die garen spinnen uit angst voor verandering. Het verbaast niemand meer dat het voornamelijk de gevestigde politieke partijen zijn, die leven van de staat België.

Obama heeft gelijk, het enige wat iets kan veranderen is “Change”. Ik geloof in een man als Bart de Wever, die eerlijk voor zijn mening uitkomt, maar die ook genuanceerd denkt, als hij al separatistisch is, is dat voor hem geschiedkundige logica, voor zover ik dat kan beoordelen . Het is voor hem geen Walen-Vlamingen match, waar alleen tegen de schenen wordt gestampt. België kan slechts bestaan, als ook de Walen verantwoordelijkheid nemen voor hetzelfde België. De Wever is consequent, de geschiedenis heeft al uit den treure bewezen, dat België niet gaat. Sociale zekerheid, (bvb)in handen laten heersende minderheid, kan die sociale zekerheid alleen maar uitputten.

CD§V-NVA, waren op de goede weg, maar de CD§V heeft de oude weg van het (kostelijke) compromis ingeslagen, waar de geschiedenis ons leert, dat elk compromis in België een monster baart. SPA en Open VLD, zijn altijd Belgicistisch geweest, en hebben zich altijd goed bediend, terwijl ze aan het volk wat anders verkochten. We betalen de hoogste belastingen in Europa op werkprestaties en hebben het laagste pensioen. Grote kapitalen en grote belastingsonduikers worden ongemoeid gelaten.

De Decker, een ultra liberaal, gaat voor het eigenbelang. Hij heeft de verdienste om parlementair werk ernstig te nemen, maar zijn credo is minder overheidscontrole en dat heeft in de wereld van vandaag geleid tot het economisch fiasco. Algemeen belang  lijkt mij in tegenspraak  voor  een partij met een eigennaam. In België met zijn te zwaar en inefficiënt overheidsapparaat, kan hij goed werk verrichten, maar ik hoop niet dat Vlaanderen zou veranderen in een maatschappij  waarin alleen nog de wet van de sterkste geldt.

Als we echt tezamen iets willen veranderen, dan denk dat we allemaal moeten stemmen op Bart De Wever . Is de NVA dan het enige alternatief, ja,  ik wil het niet hebben over het Vlaams belang, die Vlaanderen  een racistische naam  heeft gegeven. Ook groen is nodig, als ze hun angst voor Vlaanderen kwijtgeraken . Mieke  zit vast in de oude Belgische logica, terwijl zij een nieuwe economische logica voorstelt, waar ik in kan komen. Zij heeft de fout gemaakt om het migrantenprobleem in Vlaanderen onder de mat te willen vegen, tot eer en glorie van het Vlaams Belang,  zodat het nooit tot een open debat is gekomen. Hopelijk maakt ze niet dezelfde fout met Vlaanderen. Vlamingen kunnen ook evengoed links zijn.

We moeten op Bart de Wever stemmen, het wordt tijd dat we terug intelligente mensen aan de top zien, die oplossingen kunnen verdedigen, die voor elke gemeenschap positief is, zonder halfbakken compromissen, maar met een logische strakke toekomstgerichte logica. Eerst de economische en sociale hefbomen in eigen handen en dan de CHANGE....YES WE CAN

14/01/2009 Stallaert Michel

Goed Nieuws

Het klimaat, of de banken, de economie, België, Vlaanderen, Europa,… neen op zoek naar Goed Nieuws wordt wel heel moeilijk de dag van vandaag.

“Yes we can” zei Obama en dat is beslist goed nieuws. Je hoeft zelfs nog niet te weten wat we kunnen maar alleen al het geloof dat we “kunnen” is toch al een zet in de goede richting. Nee, ernstig, ik bedoel dit  niet ironisch, ik geloof de man ook op zijn woord. We kunnen ook echt heel wat, maar dan moeten we iemand hebben die kan bezielen en zo iemand lijkt Obama wel te zijn.

We kunnen de man spijtig genoeg niet naar Vlaanderen halen, om ons voor te gaan, om ons, en dan bedoel ik voornamelijk jullie, op te krikken uit je luie zetels en lichtvoetig te maken en je positieve gevoelens rond te strooien. Hoe lang is het geleden dat er een figuur opstond, die inspireert. Mensen hebben leiders nodig die zichzelf niet staan te verheerlijken, maar die schijnbaar begrepen hebben dat het zo niet verder kan. Ik weet het, “change” is niet altijd het beste, maar wie vandaag niet snakt naar verandering die slaapt, dus laat hem.

Het voordeel van in een put te zitten, wat de huidige plaats van de westerse wereld  is, is dat er maar één weg meer is en dat is de weg naar boven, terug naar het licht.

Niet dat ik het allemaal begrijp, want er wordt nogal wat uit de nek gekletst tegenwoordig en door mensen die doen alsof ze het weten. Heel Europa, en Amerika nog meer, zit ver boven de nek in de schulden en dan ineens komen er miljarden te voorschijn om banken te steunen. Als je dan naar de lachende gezichten kijkt van regeringsleiders dan zou je denken dat ze de zaak van hun leven doen. Wat ik wel begrijp is dat iedereen ervan overtuigd is dat de economie wel weer zal aantrekken, zodat de staat er nog geld aan zal verdienen ook. Ondertussen zit het risico er dik in dat we onze kinderen en kleinkinderen opzadelen met een zak vol schuld.

Ik weet niet of je het gemerkt hebt, maar dat is allemaal gebeurt in een paar maanden tijd. Ineens ligt de economie op zijn gat, pats, niemand heeft het zien aankomen, behalve hier en daar een familielid van de high society, die gauw gauw nog wat winst geplukt heeft.

Nochtans, de gewone man in de straat, jij en ik dus, hebben dat al lang zien aankomen, toen de productie verhuisde naar goedkope loonlanden. Het kleinste kind kon zien aankomen, dat hierbij grote winsten zouden gemaakt worden, en de productie in het westen zou wegvallen. Nu komt de weerslag, we, het westen, doen de portemoné dicht, en het is gedaan met de grote winst. Dat hadden de grote winstpakkers niet zien aankomen., de managerikken.

Er zit maar een ding op, vermits we Obama niet tot hier krijgen. Laat ons leven als in Amerika, geef geld uit dat je niet hebt, leef op krediet, en geniet van het leven, onze regering geeft het goede voorbeeld.

Als dat geen Goed Nieuws is.

Michel Stallaert ©14/11/2008

Een gelukkig gemeenschap.

“Weet ge dat er mensen zijn die niet willen gaan werken omdat ze evenveel verdienen met stempelen” zei ze.

Hoe dikwijls heb ik zoiets al niet gehoord. Ik beweer niet dat het niet waar is, maar  als mensen zulke dingen poneren, dan is elke nuance zoek. Het is zo gemakkelijk om van alles te globaliseren.

“Ik zeg dat niet he, maar de poetsvrouwen die bij ons werken, ze verdienen amper meer dan wanneer ze gaan stempelen” sneerde de verpleegster.

“Ja, en weet ge dat ik minder stempelgeld krijg als zij die een heel jaar stempelen” beweerde een andere vrouw die 2 maanden op het jaar moet stempelen…om haar jaar vol te maken… en was  komen aanrijden met hare nieuwe BMW

Het doet mij denken aan de parabel, van een landheer, die  ‘s morgens werkvolk ronselt en nog eens ’s middags en hen ’s avonds na het werk, zowel die van ’s morgens en ’s middags, evenveel uitbetaalt. Die van ’s morgens protesteerden, zij hadden in de koude van de morgen op het land moeten werken en maar evenveel gekregen als de anderen. De heer zei, dat iedereen betaald was volgens wat was overeengekomen.

Maar waarom zou hij dat nu werkelijk gedaan hebben? Waarschijnlijk omdat hij vond dat voor alle mensen een minimum aan geld nodig is voor een menswaardig leven, ook voor wie maar een halve dag hebben kunnen werken. Die landheer was werkelijk een heer, die niet op zoek ging naar de grootste winst, iets wat vandaag, (globalisatie) het enige is wat telt.

Soms denk ik dat mensen blind en doof zijn, want met zulke opmerkingen stampt men eigenlijk naar beneden, stuurt men een verwijt naar de  armsten van onze maatschappij, ze zijn er immers zelf de schuld van, is de onderliggende gedachte. Natuurlijk zijn er profiteurs en zwartwerkers, maar dat zijn gewoonlijk niet de arme mensen…iedereen kent ook de cliché verhalen van stempelende dochtervrouwen en misschien zijn er nog wel te vinden in die categorie die een zodanig hoog gezinsinkomen hebben, dat het eigenlijk niet zou mogen dat de gemeenschap hen nog wat stempelgeld toesteekt…voor de luxe. Dat recht hebben ze, maar of het rechtvaardig is?

Er zijn, denk ik, velen, die verlaten zijn, alleen staan met kinderen, vervreemd zijn van de gemeenschap, van een ander ras zijn, die de vaardigheden niet meer bezitten om te kunnen werken. Moeten we het hen  nog wat moeilijker maken om dat brood, de huur, de verwarming of hun TV te betalen, en een sociale zekerheid afbreken, die we ook wel eens, God verhoede, nodig kunnen hebben?

Hebben we liever dat mensen uit pure miserie gaan stelen en inbreken? Ik denk het niet. Onze gevangenissen zitten al tjokvol, ja ook met mensen die uit landen komen, waar die sociale zekerheid niet bestaat. Het zou goed zijn ons oordeel wat te verzachten, we zijn allemaal mee verantwoordelijk voor de gemeenschap die we graag hebben. Een gelukkige gemeenschap kan niet anders dan een rechtvaardige, en ook een milde gemeenschap zijn.

Michel Stallaert © 6/09/2008

Splitsen?

Ik beken, dat ik zoals zovele andere mensen het politieke spel soms niet begrijp. Wat is er eigenlijk gebeurd.

15 maanden, of is het ondertussen reeds langer, hebben alle partijen, geprobeerd het kartel CD&V-NVA uit elkaar te spelen.

Het is de politieke klasse, om geen namen te noemen, Reynders en Somers gelukt om dat te doen, dus om de meerderheid van de Vlamingen terug het gevoel te geven dat Vlaming zijn onzinnig is.

Men heeft met de goegemeente gespeeld en gewonnen. Alle postjes blijven bezet, met uitzondering van één eerlijke politieker die zijn ontslag indient, (Geert Bourgois).

Politiekers, met die ene uitzondering dan, verliezen nooit, hun salaris blijft rustig doorlopen. De crises is niet voor hen.

Ik geloof ook niet dat de dialoog tussen de gemeenschappen nu eindelijk kan beginnen. De Franstaligen hebben bereikt, wat ze altijd gewild hebben. De staatshervorming voor zich uitschuiven tot na de verkiezingen, en liefst tot oneindig veel verder, hebben ze ooit anders gedaan? O ze zullen hier en daar wel “wat” toegeven, om de Vlamingen zoet te houden, het bekende systeem van de voorbije maanden, jaren, decennia. De NVA heeft tenminste begrepen dat die hervormingen er niet komen, om de eenvoudige reden dat het nooit genoeg kan zijn, omdat Vlamingen iets vragen wat in België niet kan, baas te zijn in het eigen gewest

Het wordt tijd om een geloofwaardige boedelscheiding te organiseren, en daarvan de voorwaarden te onderhandelen. Een vlucht vooruit zeg maar. Die houding zou de echte dialoog op gang brengen. Dan moet er niet meer gediscuteerd worden over de responsabilisering van de gewesten, dan is iedereen gewoon verantwoordelijk over de eigen inkomsten en uitgaven, dan zullen “ze” zich wel haasten om de werkloosheid terug te dringen, overtredingen te penaliseren, de overheidsuitgaven in de hand te houden, hun bos ministers te reduceren en hopelijk respect krijgen voor hun naaste en beste buur. Het is het moment om te scheiden nu het hopelijk nog vreedzaam kan, morgen kan het misschien niet meer en komt Europa de regels bepalen.

Er zijn velen die denken dat “verder overeenkomen” nog het beste is, dan kunnen we zo snel mogelijk de financiële crisis oplossen…Zijn we echt zo naiëf nog te geloven in “de goede wil tot eer en glorie van België?”. Wie geloofd er, dat de eerste minister, ja Leterme er nodig is om het budgettair tekort op te lossen,…. was het 2 miljard, of 5 miljard…nee veel meer zegt hij  nu zelf, na verscheidene gedachtsveranderingen in een paar maanden. Niemand komt in opstand tegen de leugens van de slechtste minister van financiën die we de laatste 9 jaren gehad hebben…juist Reynders, de big spender. Hij zal het geld halen bij de sociale zekerheid en Bartje de Marionet zal voor het heil van het land overtuigd meedoen.

En Brussel dan, hoor ik U denken, waar Vlamingen (niet) thuis zijn. Wel als Brussel een gewest wil worden laat ze, als ze tenminste op eigen beentje kunnen. Brussel is een stad, waar op de Vlaamse taal al honderd jaar wordt neergekeken, en waar de Vlaamse Brusselaars wachten op de finale stoot tussen de benen. Laat ze doen, maar laat ze het dan alleen doen. De 150.000 Vlamingen die (verplicht Franssprekend) in Brussel werken moeten niets vrezen, Brussel heeft hen nodig, omdat ze talen spreken, omdat ze werkers zijn wat niet altijd van de Franstalige kan gezegd worden. Maar de Franstaligen zijn er gerust in, het knechtjesvolk keert zich immers niet tegen zijn meerdere.

Schijters van Vlaanderen verenig U, waarom zouden we belasting betalen voor de big spenders. Waarom zouden we nog belasting betalen, voor hen die ons vernederen. Waarom politici onderhouden die weigeren een eerlijke samenleving op te bouwen.

Laat de politiekers hun wedde halveren, laat de overbetaalde gepensioneerde uit de overheid hun pensioen halveren, trek het pensioen van de gewone mensen op tot het niveau van onze buurlanden. Stel farmaciebedrijven in concurrentie, zodat medicatie echt goedkoper wordt. Laat mensen die kotsveel geld verdienen op kosten van de gemeenschap, hun loon halveren.

Stop globalisatie zonder enige correctie, de vrije economie heeft bewezen dat ze een dief is, zie de ontwaarding van het geld.   Breng de banken voor de rechtbank, en laat ze de woekerwinsten die ze de voorbije jaren hebben gemaakt terugbetalen. Het is te gemakkelijk om met volle beursen failliet te gaan. Een hoge beschaving kent men aan de manier waarop ze de zwakken beschermt.

Herstel solidariteit,  en stop de afbouw van de wettelijke ziekteverzekering. Hier moet ik een woordje aan toevoegen, ik zou willen dat we ook solidair blijven met onze naaste buren, ja de Walen en Brusselaars, maar niet omdat we moeten, maar omdat we willen en waarneer die solidariteit en respect wederzijds is.

Het minste wat je kunt zeggen is dat het respect van de Franstalige politici onbestaand is, zelf nooit bestaan heeft. Vlaamsgezind zijn, is nog altijd een verwijt aan de Vlaming. Vlaanderen staat voor heel de wereld bekend als racisten en separatisten, met dank aan de publiek relations van onze Franstalige Belgen.

Er heb mij er altijd tegen verzet, maar schijnbaar is er maar één eerbare oplossing….SPLITSEN en dan hopen dat de Vlamingen zelf een sprong vooruit doen, naar een eerbare en milde maatschappij.

Michel Stallaert © 25/09/2008

Oud worden,

Niet zo lang geleden was ik bij een vriendin, op het toilet. Terwijl ik zat te wachten  tot mijn lichaam wist wat de bedoeling was, nam ik een boekje ter hand, dat daar tot gerief van de wachtende mens, boven op een stapel lectuur naar mij keek, met de  titel “wat te doen als je oud wordt”. Ik heb ontdekt dat, voornamelijk bij vrouwelijke vrienden, het toilet veelal tot de kleinste bibliotheek is gemaakt. Eigelijk zouden mannen dat ook moeten doen, want ik heb mij laten vertellen dat het meestal de mannen zijn, in elke geval meer dan vrouwen, die daar nogal wat tijd op doorbrengen. Niet dat ik een toilettenonderzoek heb gedaan, maar bij mij thuis is het toilet een cleane plaats, waar je zo weinig mogelijk tijd wenst te verliezen. Misschien moest ik daar maar eens iets aan doen, en het kleinste kamertje zoals bij mijn vriendinnen tot een “place to relax” te maken, ter bevordering van een voor de mens belangrijke functie. De enige lectuur die bij mij in het toilet te vinden is, is de verjaardagskalender, die ik dan nog vergeet te bekijken.

 Ik geef toe dat de titel mij aansprak omdat ik op de helling naar beneden zit van de levensberg, als zoiets bestaat. Ik las in het kleine boekje, dat een van de hoofdopdrachten die ouder wordende mensen hebben, in hoofdletters geschreven, was ,“ARM STERVEN”

Ik kreeg een brede grijns over mijn gezicht, het beviel mij wel, het klonk als een oproep tot algehele opstand tegen het “RIJK STERVEN”.

Ik kon het niet laten om mijn gedachten daarover los te laten. Hoeveel oudjes leven niet in angst voor het geld, maken zich zorgen over de inflatie, ontzeggen zich alles, durven niet naar de dokter omdat het zoveel kost, kopen geen mooie kleren meer. Durven dat kalfsgebraadje, wat ze vroeger zo lekker vonden niet meer kopen, durven hun verwarming niet meer hoog te zetten. Durven nog amper de gezellige lampjes laten branden. Juist, durven niet meer leven en sterven ….rijk…ter ere van de angst. Neen, dat moet anders kunnen.

-         Het is onzin om geld te beleggen op lange termijn, onze termijn is immers niet lang meer en het is geld dat je niet kunt gebruiken, om die voeten eens te laten verzorgen, je eens lekker te laten masseren, die reis te maken van je dromen.

-         Verkoop die grote woning die je niet meer nodig heb, huur een appartement aan zee, , of een chique service flat in de stad van je dromen.

-         Maak je vooral geen zorgen om je nakomelingen, je hebt genoeg voor hen gezorgd toen ze kind waren, toen ze moesten studeren. Bedenk dat liefde die met geld moet gekocht worden, weinig waarde heeft.

-         Vergeet de angst voor de toekomst, want onze toekomst in nu. Met een klein rekensommetje weet je wel echt wel wat je nog nodig hebt, als je het toch niet kunt laten om voorzichtig te zijn, doe er  een schep zout bij  en maak dat het resultaat 0 is.

-         Ga naar dat concert, neem de trein en bezoek heel België, als het buitenland te ver is.

Hoe komt het dat juist ouderlingen bang zijn voor de toekomst? Het heeft niets te maken met het hebben van geld of niet. Armen sterven zo wie zo arm. Het is een troost, dat ze mogen proberen nog iets armer te sterven dan ze al zijn. Rijken hebben een probleem om de status van arm te kunnen bereiken, voor ze gaan. Er is een troost, na de dood is iedereen hoe mooi ook de kist of het kleed, even dood, even naakt, even arm en even rijk.

En ik, vraag ik mezelf af, durf ik het risico te nemen om te leven? Allemaal gemakkelijk gezegd, zucht ik, terwijl het toiletpapier met bloemetjes in mijn hand langzaam afrolt. Hoe lang gaat dit rolletje nog mee? Lang genoeg.

Michel Stallaert © 13/08/2008

Reclame Slogans

Eigenlijk leven we in een consumerende  maatschappij, we hebben alles al en dus moet het vervangen worden door het laatste model. Laatst kom ik bij een vriendin en ze is zo vriendelijk mij een koffietje aan te bieden, gewoonlijk is het bij haar een wijntje, maar ze wilde wat milderen met de wijn. Ik spring  recht om haar te helpen, maar het gewone koffieapparaat had plaats gemaakt voor een gestileerd geval met een gebogen body waaruit twee mini-teutjes naar beneden wijzen, en een plateautje met plaats voor 2 tassen. Ik keek een beetje hulpeloos naar het robotachtig geval en ze kwam met een brede grijns naast me staan, zette twee tassen op de juiste plaats en vroeg welke koffiesmaak ik verkoos. Chocola, mild, vanille, en nog een paar smaken die ik vergeten ben. Ik wilde haar niet teleurstellen door gewoon om koffie te vragen, dus vroeg ik  koffie met chocolasmaak. Ze pikte uit een doosje wat schijfjes voorverpakt spul en legde die op de juiste plaats in het apparaat. Ze scheen de volledige procedure onder de knie te hebben, moest nog wachten tot het lichtje begon te pinken en dan hadden we een heerlijk tasje koffie. Ze keek met zoveel liefde naar haar laatste aanwinst  dat ik al op voorhand wist dat ik de koffie, die uit zo een stijlvol apparaat stroomde zou moeten prijzen, hoe die ook smaakte.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik normaal nogal lichte koffie drink, dus echte koffiedrinkers zullen met afgrijzen horen dat ik inplaats van één schep koffie per tas slechts een halve schep gebruikt, met een gewoon huis-en-tuin koffiezetapparaat. Niet dat ik te weinig cafeïne binnenkrijg, want mijn tasje koffie is eigenlijk meer een mok. Ik kijk dan ook altijd triest naar een tasje koffie dat je krijgt in café of restaurant. Het robotmachientje was bedoeld voor een restaurantkopje. Heel de procedure een 2de maal doorlopen, om de gewenste mokhoeveelheid te bekomen,  leek nogal omslachtig, dus de mok laten staan en nog een tweede maal op het knopje geduwd. Ik prees het afgietsel om een glimlacht te toveren op mijn vriendin haar gezicht, maar ik hoopte vurig dat ze haar gewoon koffiezetapparaat niet had weggegooid. De smaak was gewoon flets. Ik vraag me af of al die toevoegsels voor de smaakvariatie niet is ingegeven om meer winst te maken. De toevoegmiddelen zijn waarschijnlijk stukken goedkoper dan de koffie zelf. Het doet mij denken aan mijn jeugd toen koffie nog gezet werd met cichorei. Toen overtuigde moeder ons ervan dat zuivere koffie te sterk was, misschien dat daar mijn voorliefde voor lichte koffie komt. In elk geval weet ik dat het een tas koffie goedkoper maakte.

O ik begrijp het wel, zo’n mooi design koffieapparaat kan niet anders dan goede koffie geven denken we. Lijkt het niet een beetje op die professionele machines die espresso’s spuien met schuim op?. We laten ons zo snel verleiden, terwijl we toch weten dat de vorm van een apparaat, niets te maken heeft met wat het produceert. Of de koffie lekker is of niet hangt af van de kwaliteit van de koffie, en van de hoeveelheid die we er van gebruiken en van de smaak van het water. Het doet me denken aan een rijmpje uit mijn jeugd. T’is waar  t’is waar t’is wonderbaar een zwarte koe geeft witte melk.

We geloven slogans die bijna religieus klinken. HET IS JOUW ENERGIE. Wat een onzin, het is helemaal onze energie niet, die is van Suez en als we die willen gebruiken dan kan dat mits die duur te betalen. Wie gelooft zoiets, wel wij dus. UW AKTE VAN VERTROUWEN alsof ze met de koper begaan zijn. De firma moet winst maken dus kopen ze zo goedkoop mogelijk aan, liefst in de lage loonlanden. Kom maar eens met een klacht dat het apparaat niet voldoet aan je verwachtingen, dat je de koffie niet lekker vindt. Zijn we echt zo goedgelovig? Jawel. Als het maar mooi wordt verpakt.

Als je de auto-industrie zou geloven, dan zijn al de nieuwe auto’s die nu van de band rollen, groene auto’s en dat ze zelfs goed zijn voor het milieu. Sta daar eens bij stil. Zolang er verbrandingsgassen uit de uitlaat komen kan dat niet goed zijn voor het milieu, of word ik dement?

 Michel Stallaert © 24/06/2008

De Ieren hebben gelijk,

Een volk van een paar miljoen mensen kun je niet opzij zetten, omdat zij van mening verschillen met de rest van Europa. Het is zelfs twijfelachtig of zij verschillen met de rest van Europa, misschien zijn er in werkelijkheid meer dan 50% Europeanen, die ook al niet bijzonder hoog oplopen  met dit machtsgeile Europa. Men zou de Ieren, de enigen die eigenlijk hun stem hebben laten horen, best als een staalkaart zien voor de rest van Europa.

Niet dat ik er veel van begrijp, maar dan ben ik in goed gezelschap, wie begrijpt het wel, en kom mij niet zeggen dat de politiekers het begrijpen, want ze kunnen het zelfs tegenover elkaar niet uitgelegd krijgen.

O, ja de neveneffecten, een grote afzetmark, terwijl in werkelijkheid China de wereldmarkt inpalmt, zonder Euro, of Dollar tot de eigen munt te maken.

Het is natuurlijk gemakkelijk als je overal in Europa met dezelfde munt kunt betalen, maar de periode daarvoor, toen je nog op reis kon gaan, en massa’s lires nodig had, toen je het verschil moest kennen tussen oude en nieuwe Franse frank, toen de gulden en mark nog sterke munten waren, was niet onoverkomelijk en eerlijk gezegd, toen bestonden er nog landen waar je goedkoop met vakantie kon. Natuurlijk de Eurocraten hebben het daar niet over, het gaat over de markt, de grote winsten, de macht. Ondertussen doen ze wat aan de bescherming van de mensen, natuurlijk niet te veel, in elk geval niet zoveel, dat er een rem komt op grote winsten, want de economie die hebben we nodig. Niet de economie van de kruidenier, de boer, de kunstenaar, de leraar, de verpleger, neen maar  die van de gefuseerde banken, gefuseerde, transportbedrijven, bierbrouwers, farmacie, auto-industrie, energieproducenten, communicatiegiganten, hotelketens, voedselketens, onder het mom, wat goed is voor de rijke stinkers  is goed voor ons. Wie geloofd dat nog….ik niet. Maar het is er zo dikwijls ingestampt, dat we zelfs aanvaarden dat, in teken van de winst, de aarde naar de kloten mag.

De boeren komen op straat, niet omdat ze arm geworden zijn, maar ze kunnen het niet gewoon worden, dat ze zo weinig subsidies krijgen, hopelijk blijven ze boeren. Vroeger zei men “als den boer nie schijt heeft de burger gene frijt” nogal plastisch maar wel waar. Het is een goed principe als elke regio in zijn eigen voedsel kan voorzien, en we realiseren het ons misschien niet, maar als wij dat niet meer kunnen, terwijl we in een land leven, met goede grond, (bijna volgebouwd) goede temperaturen en voldoende water, (nu nog), wie kan het dan wel? In de Sahel kan het vandaag niet.

De globalisering, en vrijhandel heeft de wereld tot een communicerend vat gemaakt. Ik mag handel drijven en de enige regel die er is, want ik kan  aankopen en verkopen waar ik wil, is dat ik winst maak. Als ik goedkoper boontjes kan kopen, in Kenia dan bij Jef den boer van naast de deur, wie zal mij tegenhouden. Ik moet geen rekening houden, met de tonnen Kerosine, die transportvliegtuigen in de lucht verbranden, waarop vooral geen taks wordt geheven, die geen milieueffectenrapport moeten maken, om te mogen vliegen. Het enige wat ik moet doen, is winst maken, dus boer Jef moet met zijn prijs van zijn  boontjes naar beneden of hij blijft ermee zitten. Dat vinden die Eurocraten normaal, en als ze al voelen dat dat eigenlijk niet kan, dan zoeken ze zelfs niet naar een oplossing, want ergens anders in de wereld doet men hetzelfde…juist communicerende vaten.

China zuigt geld aan, ons geld, want ze produceren goedkoop, betalen de milieurekening niet. Beleggers gaan nog wat investeren in China want de groei is daar immers meer dan 10%, het kan niet stuk, stilaan loopt de rijkdom van het westen weg. Het groot verbruik van energie in China en India jaagt de energieprijzen in de hoogte en de olieproducerende landen zuigen eveneens geld aan en bouwen er luxe mastodonten mee, waarvan de laatste 1.6km hoog is. Ter ere van wie of wat, worden mensen daar beter van, of het milieu? Er staat geen rem op de winst die mag gemaakt worden, het is zaak de markt in handen te krijgen, en zelf de prijs te kunnen bepalen. De prijs wordt bepaald in het clubje van rijken.  De maffia heeft afgedaan, stropen kan nu wettelijk, op de vrije markt.

Het gaat mis, al een tijdje, armen worden armen, rijken fuseren om nog rijker te worden, mensen die honger hadden, die sterven nu, we leven alleen voor onszelf. We hebben het syndroom,  “leef nu,  want de wereld gaat naar de kloten”. Laat ons het laatste nieuw model auto maar kopen. Laat ons eens uitkijken naar een vers lief en zeur niet. 

Waarom zouden we leven voor elkaar, waarom zouden we stemmen voor een Europa, waar de mens niet belangrijk is, maar “de economie, de winst, de vrijheid”. Europa, al is het een clubje van 27, of 28, het clubje zit in Brussel, goed gespekt en weinig bezorgd om wat er echt gebeurt, behalve dan met hun onkostenrekening, hun taksvrij genereus salaris, hun kosteloze rijke keuken, hun wagen met gratis parkeerplaats, hun fitnesscentrum, de lobbyetentjes waar kan gefilosofeerd worden over “de mens” die zo moeilijk te overtuigen is terwijl Europa zo  goed ze voor hem is, de ondankbare Ieren. Ik vind het spijtig dat ik geen Ier ben, ik zou beter kunnen zingen en had ook nog mogen stemmen.

Michel Stallaert© 21/06/2008

Geopereerd,

Eigenlijk iets van niets de dag van vandaag. Je gaat in slaap, er wordt verholpen wat er mis is met je en schijnbaar een fractie van een moment later, ben je weer wakker en het is achter de rug. Je sensoren gaan je lichaam af of je iets gewaarwordt en als dat meevalt,  dan  moet je nog wat bijkomen van de verwondering, wordt met zorgen omringt van een lieve verpleegster of verpleger, je krijgt nog wat bezoek van familie, want je bent plots een belangrijk iemand. Ze gunnen je wat belangstelling en knikken wat geïnteresseerd naar het nog levende lichaam dat onder de dekens ligt. Je verteld erbij dat je niets gevoeld hebt, en dat je morgen of iets later alweer naar huis kunt., want lang houden ze je niet meer in het hospitaal, de dag van vandaag.

Deze keer liep het anders, en ik weiger te geloven dat het iets te maken had met vrijdag de 13^de, hoewel ik nog dacht dat het toch geen goede periode was om in het ziekenhuis te vertoeven. De dag dat ik binnenging voor de operatie, was woensdag de 11^de, dus ik zat nog veilig, al moest ik ook nog de vrijdag zien te overleven, want ik zou tot zaterdag de 14^de blijven.

Een verpleegster had mij geholpen de naakte schaamlap voor te binden, de standaard kledij bij een operatie en stopte mij onder de katoenen sprei. Neen, ik zou niet lang moeten wachten want ik stond op transport. Ik vergat het ziekenhuis jargon, opgeraapt van de snelweg, toen een leuke verpleegster mij en het bed waarin ik lag met een zelftrekker ergens naartoe reed. Ze kende de weg dus hoefde ik mij geen zorgen te maken. Ik gaf haar een compliment over haar goed humeur en bedacht dat dit toch al een goed begin was van mijn rit naar een langdurige coma. Ik werd in een zaal gezet, naast  3 andere wachtende bedden met patiënten erin. Er liep een programma op twee schermen boven onze hoofden, waarbij ze lieten zien, hoe dode mensen werden onderzocht om te zien aan wat ze gestorven waren. Ik kon mijn ogen niet afhouden van de handen, die schenen te snijden en te wroeten, maar een mens is toch al wat gewoon op het scherm, dus erg verstoord was ik niet, hoewel ik voor de operatie toch liever een ander programma had gekregen, had ik mogen kiezen. Er liepen verpleegkundigen over en weer, die schijnbaar druk waren met niets te doen en een ervan vond het welletjes, en schakelde de twee schermen over naar Blokken en de flauwe grappen van Ben Crabbé. Achter een glazen wand, stonden een paar mensen te kijken door een andere glazen wand waar ik de operatiezaal vermoedde. Ik keek eens naar mijn collega patiënten, er waren nog 3 wachtende voor mij, dacht ik, maar ik kreeg een voorrangsbehandeling, want ik bleek de volgende om de operatiezaal te bezetten.

Ze vroegen mij of ik op de operatietafel wilde kruipen, en ik wilde niet dwars liggen, wat ook niet zou gekund hebben want daar was die operatietafel te smal voor. Mijn schaamlap ging weg, terwijl twee verpleegkundigen een man en een vrouw, mijn lichaam aansloten via plakkers een leidingen aan een rijdend monster met een hoop schermen. Ik had niets te doen dan kou te hebben en te kijken naar het plafond . Ik keek naar de wervelroosters, die de koude lucht moesten verdelen in de ruimte. Ik ben niet voor niets een specialist air-conditioning, en zag een paar openliggende plafondplaten, waarvoor de installatie  bij een oplevering zou zijn afgekeurd, openingen zijn stofnesten. Och, ja in het gebruik vergeet men hier en daar wel eens iets.

Ondertussen was de kou hinderlijk en ik vertelde dat ook aan de verpleegster, die een katoenen bruine lap over alle plakkers en draden legde. Nu was het wachten op de anesthesist,  de ingreep was met een uurtje vervroegd. Ik kon nergens naar toe dus probeerde ik mij te ontspannen, in afwachting van het shot naar de coma.

Toen de anesthesist en een verpleegster het nodige gedaan hadden en ik ze had verwittigd, dat ik nog voor 8 uur een licht ontbijt had genomen, ik denk dat het toen even na een was, en ik mijn gewicht van 68 kg had meegedeeld, vertelde hij mij dat ik binnen enkele ogenblikken zou weg zijn. De verpleegster had nog wat problemen met het zuurstofmasker zodat er nog enkele ogenblikken bijkwamen voordat de dokter het shot in mijn systeem spoot.

Ik stikte, mijn keel zat vol, en mijn longen probeerden lucht te krijgen. Verdomme zien ze dan niet dat ik niet kan ademen. Ik probeerde mijn armen of benen te bewegen, maar niets scheen te werken, en ik zag  iemand aan de rechterkant van het voeteinde staan, en naast mijn hoofd aan de linkerkant, hoorde ik, iets van” we gaan de sonde er zo uithalen”. Nu verdomme, zien jullie niet dat ik stik,  ik kon geen geluid uitbrengen en ook geen lucht krijgen. Ik sterf dacht ik en wilde mij in paniek van het bed gooien zodat ze tenminste zouden zien, dat ik geen lucht krijg, maar ik bleek verlamd. Ze waren allemaal bezig met iets, dacht ik, maar niet met mij, niemand zag dat ik in ademnood was. Onnozelaars, kijk dan naar mij, ik stik, iemand heeft de kraan van mijn luchtpijp dichtgedraaid…..tot de sonde uit mijn keel werd getrokken. God ik had eindelijk lucht. Ik kon terug spreken en hoorde mezelf zeggen” ik stikte bijna en niemand keek”.

Ik had het verschrikkelijk koud en er werd een dunne katoenen sprei over mij gelegd. Ik lag te bibberen en op weg naar mijn kamer, begon het bibberen ernstig vormen aan te nemen, heel mijn lichaam begon te schudden en te beven, zonder dat ik daar enige controle over had.

Een verpleegster meende mij te moeten aanmoedigen, “Ontspan u meneer,”. Maar ik had geen controle meer, hoe ik mezelf ook oplegde mij te ontspannen. Tussen het schudden en beven door dacht ik, dit is onderkoeling. Ik wist het ook te zeggen. “Ik weet waarover ik spreek, ik ben schipper”. Ik kreeg toch een paar van die dunne katoenen dekens erbij, maar het beven hield niet op. Na een tijdje kon ik door te ontspannen nu en dan, voor enkele seconden, mijn schouders stil houden, maar de rest van mijn lichaam, vooral mijn benen waren niet te houden. “Ik heb nog koude benen”. Er kwam nog een extra deken op mijn benen. Ik herhaalde “dit is onderkoeling, het was in de operatiezaal, misschien maar 18°” Maar meneer ge hebt niet in het water gelegen he. Mijn temperatuur werd genomen, 35°C.

Uiteindelijk belde men de dokter,” meneer denkt dat hij onderkoeling heeft en hij is schipper”. Ik had het gevoel dat ze me uitlachten, ondertussen voelde ik dat ik af en toe mijn lichaam kon stilhouden door te onspannen, maar mijn benen bleven trillen. Toen de dokter (een assistent), na een lange tijd, misschien wel een half uur langskwam, en mijn toestand inschatte, beloofde hij dat hij opdracht zou geven nog meer dekens te geven tot ik zou zweten, en hij schreef een medicatie voor.

De extra dekens zijn er nooit gekomen, ik had te maken met een verpleger die klagende patiënten zat was en mij dat duidelijk maakte, het was het einde van zijn dienst en hij had ook ergens anders een klacht gekregen. Ik was kwaad en verzocht hem mij niet in het schuifke te steken van klagende mensen, ik kloeg niet zonder reden, hij zelf vond dat hij dat niet had gedaan. Toen later een verpleegster binnenkwam, probeerde ik haar aandacht te krijgen, maar ze bleef bezig met de boekhouding en haar rug naar mij toe. Ook zij meende te moeten klagen dat ze naar de 7^de verdieping was geweest voor “mijn” medicatie. In al mijn ellende had ik nog te maken met gestresseerde verpleegkundigen, die bij problemen zich alleen kunnen wenden tot het “ dr.assistentje”, wiens raad blijkbaar van weinig tel is.

Toen de gestresseerde verpleegkundigen tegen de avond hun dienst erop zat, kwam er eindelijk een vriendelijk verpleger de nacht op.

De operatie had 6.5uur geduurd, daar had ik geen last van, maar ik begrijp niet dat een anesthesist een patiënt, die ontwaakt met duidelijk zichtbare problemen, niet verder volgt tot alle problemen zijn opgelost.

Opereren blijkt niet zo ongevaarlijk als ik dacht, zelfs ondanks bekwame chirurgen en cardiologen kan de anesthesie en de nazorg een mens in gevaar brengen.

De anesthesist heeft zich nog laten verontschuldigen, nu en dan komt mijn “geval” eens voor, maar zelf heb ik de man niet gezien of gesproken. Ik was op geen enkel moment in gevaar volgens hem, want ik leef immers nog,…. Ja ondanks hem, denk ik dan. 

15/06/2008 © Michel Stallaert 

Beste Kristiene Hemmerechts

Ik had bijna “Lieve” geschreven omdat je een vrouw bent, maar misschien is dat seksistisch.

Door het artikel in Knack “Lees wat er staat”, kreeg ik de aandrang om je van antwoord te dienen. Ja, direct in de aanval met iets als “de gleuf van het geld” of “de lippen van de macht”.

Maar neen, dacht ik, dat kun je niet maken, daarvoor moet je eerst haar pamflet hebben gelezen. Ik heb dat geprobeerd. Ik ben niet geschoold in de literatuur, maar ik heb echt mijn best gedaan om het uit te lezen. Je zult begrijpen dat al die verwijzingen naar wie wat gezegd of geschreven heeft, mij de indruk gaven dat je eigen mening bijzonder goed is weggemoffeld. Ik had het evengoed niet kunnen lezen. De enige indruk die mij is bijgebleven is dat het je een ernstig werkstuk hebt gemaakt, zonder jezelf bloot te geven. Op het boekje dat ik kocht bij “de standaard” trouwens ook niet op het voorblad.

Je richt je in dit pamflet alleen tot die mensen die ten minste gelezen hebben wat jij daarover blijkt gelezen te hebben, dus eigenlijk niet tot mij, of tot de modale mens, waartoe ik mezelf reken.

Als ik, na lezing van het pamflet besluit, de het de zoveelste aanklacht is tegen de mannelijke goegemeente is zul je waarschijnlijk verontwaardigd zijn, want je bent o zo objectief geweest.

Het probleem van de penis ligt bij de man en het is niet de vrouw die zich daarnaar moet richten, is zo een beetje je conclusie.

De bedenking die ik mij maakte was dat je meehelpt aan de verpreutsing, die stilaan op gang komt. De versluiering van de vrouw, ons aangereikt door de islam, zou wel eens de oplossing kunnen zijn. Je stelt de vrouw voor als iemand die zich zo veel mogelijk ontbloot omdat de man dat vraagt, alsof de vrouw in onze cultuur geen vrije wil heeft.

Wat ik zie is anders, de vrouw loopt er zo bloot mogelijk bij, om zoveel mogelijk mannen aan te trekken…..om netjes in het huwelijk te treden? In Japan is er nu een nieuwe rage. De vrouwen dragen er rokken, met op de achterkant de afdruk van blote billen met een kanten slip. Grappig eigenlijk. Maar triestig ook…dat opgeilen van mannen. De man wordt getraind in zelfbeheersing. Na de minirok, de hotpants, de doorkijkspulletjes, de blote buik, de string, de pushups, nu de blote afdruk, worden de mannen misschien gevoelloos voor het vrouwelijk schoon en moeten de vrouwen nog verder gaan. Het afgeschoren onderbuikje mag nu ook al bloot.

Je pleit voor de erkenning van de eigen seksualiteit voor de vrouw. Ooit gehoord van tupperware party’s voor vrouwen waar ze de seksspeeltjes niet aan de man, maar aan de vrouw brengen? Moeten de man daar tegenin gaan? Mogen we dat wel.

Ben je ook niet een beetje achter, als je de man voorstelt als een “in en uit” machine, met maar één doel en dat is penetreren? Geloof je echt dat de vrouw van vandaag dat aanvaard? Ben je de bloemen vergeten die je ooit kreeg, het theater, het etentje, de zachte muziek, het knuffelen, de massage, het strelen, het proeven, de man die alles doet en op het einde bang is te falen?

Dat vrouwen in onze cultuur, reeds op jonge leefdheid ervaringen opdoen met mannen, is dat niet een beetje normaal? Soms vraag ik mij af welke vragen er aan meisjes, jongens, mannen en vrouwen gesteld worden, bij die enquêtes, die aantonen, hoe vrouwen in hun jonge jaren misbruikt werden.

We hebben in onze cultuur geen initiatieriten meer, die jongens en meisje moet voorbereiden op wat er komt. Onze katholieke roots hebben ons vervreemd van de seksuele ervaring op jonge leefdheid als voorbereiding op wat moet komen, destijds heette dat “slechte manieren”. We zijn allemaal als knoeiers begonnen. Dat nu voorstellen als verschrikkingen is toch al te gortig. Als misdienaar ben ik ook wel eens door een pater in mijn broekzak getast, maar ik heb daar verder geen trauma’s aan overgehouden. Ik heb het netjes bij diezelfde pater gebiecht. Voila eentje erbij op de statistiek. Misschien brengt het geloof de redding.

Natuurlijk ben je aan dat pamflet begonnen, voor de vrouwen die in de wereld  verkracht worden. Maar daarom alle mannen met hun penis als de messen voorstellen die de wonden maken?

Ik praat niets goed, maar we oordelen zo gemakkelijk over iets, waar wij vooral geen deel van uitmaken. Jij hebt geen penis, en ik maak geen deel uit van een leger die kinderen, meisje en vrouwen verkrachten en ja ik beken, ik ben ook geen vrouw.

Wat ik wel zie is dat de bevrijding van de vrouw, begonnen met de pil, het werken voor de luxe, het besef van zelfstandigheid, eigenwaarde, vrijheid, geleid heeft naar onze maatschappij van vandaag. Gelijkheid is noodzakelijk maar gaat onze maatschappij de goede weg op? Het resultaat is een , in mijn ogen funeste individualisering, uitzichtloze rijkdom en een hoop eenzame mensen. We zullen rijk leven, kinderen laten opvoeden door de gemeenschap, virtuele werelden scheppen waar we seks kunnen hebben met schoonheden die we zelf maken, oorlog voeren tegen imaginaire vijanden en altijd winnen, reizen kunnen maken naar werelden die voldoen aan onze dromen. Ondertussen kan de werkelijke wereld niet meer tippen aan het virtuele en gaan we ons aan alles ergeren, en vooral aan de werkelijke wereld, waar de vrouw, man, kinderen, familie en buren te dicht zitten op die ene aardkloot die ook al ver naar de kloten is. 

Michel Stallaert ©27/05/2008

Die oude Skoone       

Het is beslist een ‘zij’, geen ‘het’ zoals een andere stad in Vlaanderen, ook met een roemrijk verleden. Zij ligt dus in Vlaanderen en dat ligt dan weer in België, een beetje tegen de Noordzee aan, wat belangrijk moet geweest zijn bij haar geboorte. Ik weet niet wie haar daar gelegd heeft, maar iedereen die er komt, en ze komen van einde en verre, vindt haar waar ze nu ligt, dus het heeft weinig zin om  daarover te mekkeren. Iedereen ziet meteen dat zij nergens anders zou kunnen liggen, de oude ouderdom is onmiskenbaar, en zij is er  als een oude vrouwtje die vergeten is dood te gaan, en wiens live-style nog moet dateren uit jezukes tijd, ver over de  houdbaarheidsdatum eigenlijk. De huizen blijven er stijf en stram tegen elkaar rechtop, zodat geen kat eraan denkt een steen, weg te nemen uit angst voor een instorting. Een verfje dat niet vloekt, hier en daar wat pleister aangemaakt uit een recept van de middeleeuwen kan nog net. In de straatjes blijft men de kasseien vruchteloos herstellen, goed voor houten klompen, dat wel, maar die heb ik, en ik ben ook al een ouwe pee, zelfs in mijn kinderjaren niet meer gedragen. Op de oude schilderijen zie je nochtans weinig mensen op klompen, het is ten slotte geen stad voor boerenpummels. Dikwijls kom ik naar het centrum op de fiets, vooral ’s zaterdags als er op de markt geroepen wordt boven de  groenten in bakjes en de kippen aan het spit, en dan moet ik mijn  tanden opeen houden of ze rammelen met mijn fiets mee uit elkaar. Regelmatig moet ik hier en daar een vijs vastzetten, van mijn fiets dan.

Iedereen, en dan bedoel ik niet alleen de mensen, die in Europa wonen, maar ook die van het Oostblok, waarvoor sinds het failliet van het Communisme, de grenzen opengingen, zijn hier geweest en hebben de paardenbroek bewonderd die achter de paarden over en weer zwiert, zonder een paardenkeutel  te missen. Nee, echt wie er niet geweest is, is niet meer van deze wereld, zelfs de Aziaten komen in zo grote getale, dat ze elkaar staan te fotograferen, omdat ze zelf een  attractie zijn geworden in dit middeleeuws kader. Kwatongen beweren dat er meer Aziaten zijn dan inwoners. Er is een sterk vermoeden, dat ze in de tijd van de middeleeuwen hier ook al rondliepen.

Wat zo enig is aan haar, is dat ze sinds eeuwen niets  veranderd is. Eigenlijk is dat de voornaamste bezienswaardigheid, want ze is uniek, in de huidige tijd van ongebreidelde vernieuwing, door op haar oude dag  skoon te wezen. Men kan er de dingen relatieveren, die oude gebouwen hebben zoveel generaties voorbij zien gaan, dat ze wel eeuwig lijken. De kijkende mensen zijn ook wel belangrijk, want oude gebouwen, waar niet naar gekeken wordt geraken in verval.

Ze heeft geen grote lanen, zoals andere steden, waar de rioleringen overdekt werden en de overkapping nu volgestouwd zit met files. Neen, de kanalen liggen er nog, zodat de open ruimtes een rust uitstralen die ze honderden jaren geleden, ten tijde van de gilden en neringdoende bootjes, zelfs niet hadden. De handel is nu verschoven naar straatjes en pleinen waar de toeristen de terrassen vullen en zich vergapen aan elkaar.  Oude kerken verzinken hier en daar een paar centimeter per eeuw, maar relatief gesproken verandert er zo weinig dat men gerust kan geloven in het eeuwig leven.  Het is  pure laster, dat ook de bewoners in de voorbij eeuwen niets verandert zijn. Toegegeven, ze worden aangemoedigd, om af en toe  eens in de kleren van hun bed-bedovergrootouders de straat op te komen, maar dat is voor de goede zaak, de handel, begrijp je. In de achterkamers van de bruine cafés, chocolaterieën, en restaurants met sterren, maken de computers de rekeningen, om maar te zeggen dat ook de computersnelweg er doorheen gaat, onzichtbaar, maar bij de tijd.  De bezoekers worden er graag gezien en men doet er alles aan om ze met attracties bezig te houden. Wie graag terugkomt, vindt de attracties qua tijd en ruimte nooit veel veranderd, want het is prettig, om bij zijn terugkeer, plaatsen en dingen terug te vinden zoals ze in de herinnering zijn blijven hangen. Zij is in, en Aziaten en anderen kopen er hun vakantiewoning met zicht op de eeuwigheid. Wie haar nog niet gezien heeft, is moet onze blinde medemens zijn.

Michel Stallaert  7-12-04