Naar de inhoud

MichelN's Music Lounge

Meer van 't zelfde, maar dan anders
akke.beakke.be

Archief

Dinsdag 28 augustus 2012

Nog een tussendoortje


Wat is het eigenlijk kinderlijk eenvoudig - zo lijkt het tenminste - om een puur rockabilly- of bluesgeluid uit een jammerplank te toveren, ik heb hier al wat voorbeelden staan zie o.m. het item "Document" waar Sonny West, compleet vrij van enige kapsones met z'n maatje Tommy Allsup een staaltje van weggaven. Niks wawa, tremolo of andere elektronische foefjespedalen. Gewoon straight to the point en als tussendoortje een stukje Everly's bovenop, aangevuld door een mij, totaal onbekende side man op de Tele in het tweede nummer.

Aan de andere zijde, blueskantgewijs, moet ik af en toe wel eens meewarig het hoofd schudden als de Gentse paus Roland VC hier opgevoerd wordt als ware dit het summum van blanke polderblues, maar goed, iedereen mag z'n boterham verdienen door de eindeloze serie culturele centra die le plat pays rijk is af te rotsen, anders krijg je daar misschien wel godbetert Big Bill Krakkebaas - het Leuvense boegbeeld van de fritkot-, annex sandwichbarblues - op je bord.

Gelukkig zijn er nog goede zielen - hoewel, hij is straks ook alweer vijftien jaar dood - als de Amerikaanse regisseur, componist, producer etc.. Robert Palmer (niet de zanger) die een monumentaal werkstuk afleverde met zijn documentaire Deep Blues: A Musical and Cultural History of the Mississippi Delta  waarvan heelder stukken zijn terug te vinden op Youtube.

In een fragment daaruit zie je RL Burnside aan bleekscheet Dave Stewart (van Eurythmics) een initiatiecursus geven van hoe het eigenlijk moet: "You have to kinda change the tuning on the guitar" en hem vervolgens anderhalve minuut later zien glunderen als Stewart de trick doorheeft.
Prachtig om zien hoe twee totaal verschillende muzikanten het met elkaar kunnen vinden.

http://www.youtube.com/watch?v=Nf_nL5KWcWM&feature=related


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door MichelN om 00:00 Reageer op dit bericht
Woensdag 22 augustus 2012

Snijboon

Sommige record labels uit de gloriedagen van de rockabilly zijn onlosmakelijk verbonden met de artiesten die ze voortbrachten en groot maakten. Ik denk hier in de eerste plaats bijvoorbeeld aan het CREST-label en Eddie Cochran, al moet ik er bij vertellen dat de inspiratie (nu ja) voor dit stukje gedeeltelijk tot stand kwam via het blog van Fabian1959.

 Die hadden daar 1 rare snijboon in hun catalogus zitten waarvan heden ten dage nog altijd maar heel weinig te vinden is, persoonlijke info inbegrepen. Bizarre geluidjes, knettergekke teksten en voor die tijd (1957) nogal ongebruikelijke percussie. Kortom, een verhaal over giraffen, ratlle snakes, hungry lions en primitieve liefde van de illustere Tom Reeves. 


Ik hoop dat Jos het mij niet kwalijk neemt dat ik een stukje van hem in extenso overneem uit het "Muziekforum" van sennet, je kunt beter bij een expert te rade gaan:

" Het lijkt me , zoals je zegt, een rare kwast met een hillbilly nummertje. Het is derhalve maar bij 1 plaatje gebleven. Van veel van die zangers is inderdaad weinig gekend...komen een plaatje volzingen bij een platenmerkje om dan hopla weer in de vergetelheid weg te zinken. 
Van die Tom Reeves kennen we enkel zijn geboortedatum en -plaats,ergens in de Staat Alabama (Monroe)1924 en zijn overlijden in 1975. 

Dergelijk nummertje doet me weer een vergelijking maken met een song, verschenen op Imperial Rockabillies vol. 3, waar ene Billy Briggs,met een spuugbak voor zich, iets kweelt over pruimtabak : "Chew Tobacco Rag 1 & 2". Gelukkig waren er op het Crest -label fraaiere dingen te beluisteren, zoals Bo Davis : "Let's Coast Awhile", met lead-gitaarwerk van Eddy Cochran.

 Die Gene "Bo" Davis was ook lid van The Blockbusters (what's in a name) en die kweelt aardig wat nummers vol in de nietszeggende film van gehaaide Buck Ram : "Rock All Night" uit 1957, enkel met de bedoeling de nieuwste plaat van The Platters (I'm Sorry/He's Mine) te promoten. Ace records bracht deze filmmuziek uit op een CD. The Blockbusters brachten hier dus enkele fraaie rockertjes zoals "Rock & Roll guitar" vokaal en ook instrumentaal.Ik heb het erover in mijn blog (archief 7/12/2009).Bo Davis overleed in 2000."  /end quote

Jos' blog:
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door MichelN om 21:12 Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 augustus 2012

Document

Heren - en dames of course - R&R-fans, ik heb een document voor u.
Als u op de link klikt gaat u op het eerste zicht allicht denken dat dit een ouwe sketch van Gaston & Leo is, maar niets is minder waar hoewel enige hilariteit in deze flick niet van de lucht is.

Het zijn de heren Sonny* West en Tommy Allsup tijdens de soundcheck van het jaarlijkse rockabilly-festival in Attignat (dép. Aine) in april van dit jaar. Daar zaten ook nog kleppers als Sleepy LaBeef, Levi Dexter, Matchbox e.a.

Behalve de vintage amps, de hollow body Gretch blijken beide heren nog steeds behoorlijk  bij stem hoewel ze tijdens het concert zelf nog al eens een steek lieten vallen.

(met dank aan de Spaanse (!) R&R blogger Borras)


*Op de originele The Crickets-single uit 1957 "Oh Boy" verschenen op het Brunswick-label staat "SUnny West" als auteur naast medecomponist Bill Tilghman en de gehaaide gangster Norman Petty die zowat alle royalties van Buddy in eigen zak stak door zichzelf op iedere plaat als medecomponist toe te voegen.
Voor de petite histoire: op de demo-versie is ook ene Glenn D. Hardin (piano) te horen die naam en faam zou verwerven als begeleider van, onder talloze anderen, Gram Parsons, Elvis, Emmylou Harris...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door MichelN om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 9 juli 2012

De tijger en z'n staart


Behalve lichte braakneigingen bij het doorworstelen van het muzikale oeuvre van Texas Kitty Prins moet ik haar één ding nageven: zij was de eerste die hier te lande Country&Western onder de aandacht bracht.
Uitgerekend de toenmalige omroep West-Vlaanderen (Radio Kortrijk) waar iedere avond trouw het avondgebedje werd voorgebeden en de Maria-halfuurtjes talrijker waren dan de platen op een doordeweekse café-juke box kwam ermee op de proppen.

Gelukkig viel er naast de zoetgevooisde, lichtelijk slaapverwekkende, ballads van o.m. Gentleman Jim (Reeves) en Skeeter Davis, de onvermijdelijke "sacred songs" en bluegrass-gefiedel ook wel wat opgewektere dingen te beleven.

Vorige keer had ik het al over maestro Don Rich, maar hier is de baas zelve:


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door MichelN om 00:00 Reageer op dit bericht
Woensdag 4 juli 2012

Tele


Heb ik al eens laten verstaan dat ik gek ben op de sound van die fabelachtige jammerplanken uit de jaren vijftig?
Allicht wel, of tenminste is dat toch tussen de regels door te lezen. Cochran's Gretch, Holly en Ritchie's Strats, de Danelectro's, Scotty's Gibson, whatever. Plus de talloze ten onrechte veel minder bekende goden die in de pionierstijd het mooie weer maakten.

Ik zocht me destijds de pleuris (en nooit gevonden) naar een nummer dat naar ik meende toegeschreven werd aan country-icoon Buck Owens (Tiger by the Tail) ervan uitgaande dat "Buckaroo" sloeg op z'n begeleidingsband.

Nu heb ik me nog niet de moeite getroost wat verdere opzoekingswerkzaamheden te verrichten (te warm, te zwaar getafeld, een drupje te veel Pouilly Fumé, afijn any excuse will do) om te achterhalen wie dat geweldig stukje gepingel op z'n naam mocht schrijven.

Haast onvermijdelijk overgeschakeld naar de troost der onwetenden (Joetjoeb) alwaar een filmpje opdook met vier proper gewassen heren in identieke kostuumpjes en dassen uit de Trois Suisses-catalogus (of het Amerikaanse equivalent) van dat seizoen.
Alstublieft: Don Rich, allicht een geduchte concurrent voor een mede-Telecaster adept James Burton.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door MichelN om 20:46 Reageer op dit bericht
Zondag 1 juli 2012

Vrouwen 7


Het geeft nogal wat gedoe een bende muzikanten in je living installeren, die moet in de eerste plaats al behoorlijk ruim bemeten zijn en de poetsvrouw moet ermee om kunnen dat je iedere vierkante meter dreigt te struikelen over een hoop kabels, luidsprekers, instrumenten en aanverwant elektronisch spul. 
Om nog maar te zwijgen over de buren die ermee dreigen je manu militari te laten deporteren naar een onbewoond eiland. 

 Maar goed, gelukkig heeft Daryl Hall blijkbaar geen last van dat alles. De ene helft van het meest succesvolle muzikale duo ooit besloot eind 2007 zichzelf opnieuw uit te vinden daarbij gebruik makend van de gadgets waarmee de nieuwe technologie ons overstelpt.

 Het idee van het project was poepsimpel: nodig iedere maand een stel vrienden uit, installeer een webcam en laat de rest van de wereld (gratis) meegenieten van je muzikale esbattementen.
KT Tunstall - welja, ook een Schotse - was zo een invité tijdens een Londense sessie met een voor haar doen, ze is eigenlijk een éénvrouwsgroep, nogal ongebruikelijk repertoire.

 De Nashville-sound van dit Bonnie Raitt-nummer zit haar echter als gegoten om het frele lijf. 


5634141536_c80ce64bac.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door MichelN om 00:00 Reageer op dit bericht
Zaterdag 23 juni 2012

Blues, zei u? 4


Wat heb je zoal nodig om wat muziek te maken? Mmm, laat es kijken: een podium? Uiteraard, liefst een half voetbalveld breed, graag.
Een beetje licht? Natuurlijk, en laat het maar een beetje flikkeren en flitsen in alle kleuren van de regenboog.

Wat toeschouwers? Voor minder dan vijftigduizend kom ik niet buiten, wat denk je wel? Een mens leeft niet van de hemelse dauw, hoor.
Ok, we hebben een podium, licht en toeschouwers, wat ontbreekt er nog?

Maar enfin zeg, decibels, begot! En Watts! Liefst met tienduizend tegelijk zodat je borstkas bij iedere beat minstens drie centimeter ingedeukt wordt en  je oorlellen sneller beginnen te flapperen dan de vleugels van een kolibrie.

Dat begint er al een beetje op te trekken, maarrreuh, daar achteraan willen ze ook wat zien hoor. Ooit van video walls gehoord, sukkel? Voilà, da's dan ook weer opgelost.
So far so good, nu nog een beetje spektakel graag, jeweetwel Brasil Tropical en zo met van die danseressen met pluimen in hun gat en op het hoofd.

U vraagt, wij draaien:



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door MichelN om 15:32 Reageer op dit bericht
Woensdag 20 juni 2012

Shot Rod



Net ietwat ten noorden van de Bible Belt ligt de staat Pennsylvania en meer bepaald de stad Pittsburgh, Nu is het niet de bedoeling een historische evocatie over de ontstaansgeschiedenis van de US of A af te steken – ik zou niet durven – laat staan van een doodgewone muziekliefhebber te verlangen dat hij feilloos op een blinde kaart de geografische spreiding van de vijftig staten kan duiden. 

Nee, het is een stuk eenvoudiger, gezien ook mijn beperkte capaciteiten op dat vlak, de teletijdmachine in te schakelen en de wijzer te laten stilhouden op het jaar des heren 1958, een jaar dat hier te lande eeuwig zal geboekstaafd blijven, voor onze generatie althans, als het jaar van de gelijknamige Expo. Muzikaal gesproken waren het hier nog de Verwoeste Gewesten, hoe kan dat ook anders met ondingen als de Boerinnekesdans, de Liechtensteiner polka of Jan Fluwijn bovenaan de lijst met populairste platen.

 Genoeg geluld nu, over naar het wat serieuzere werk Precies in dat jaar achtte Conny Conrad de tijd gekomen om samen met enkele leeftijdsgenoten in, of all places, Pittsburgh een bandje op te richten dat zich wou toeleggen op een mengelmoes van country en rock 'n roll, rockabilly dus.

 Zoals gebruikelijk in die dagen werd de aftrap gegeven op high school feestjes en algauw werden ze razend populair, The Bellhops hadden maar een beperkt repertoire en dus speelden ze steeds maar dezelfde nummers achter mekaar. Dat bleef zo tot ze een jaar later een uitnodiging in de bus kregen om in Memphis een plaat op te nemen voor Phillips International, inderdaad, de legendarische Sun-studios,

 Er was wel een probleem met die lange treinreis, want omwille van drummer Clarence Sharpe's huidskleur moesten ze het hele traject afleggen in de allerlaatste wagon, maar dat kon de pret niet drukken. Zeker niet toen ze vernamen dat Scotty Moore dienst zou doen als opname ingenieur voor “Shotrod” en “Bopsticks”. Carl Sipes kreeg de beschikking over Jerry Lee's piano waar niet zo lang tevoren Great Balls of Fire mee werd ingeblikt, Tommy Schockley mocht z'n gitaar aansluiten op Scotty's amp terwijl Conny Conrad de saxpartij voor zin rekening nam, Tegelijkertijd werden ook Fafine, Walking with Max en Terrible Tom ingeblikt, 

Conrad, Sipes en Schockley zijn ondertussen overleden, Russell Pryer en Walt Kennett werden in 2010 geïnduceerd in de Kansas Music Hall of Fame.

Dit is een geweldig instrumentaaltje, de diashow in het clipje is dat evenzo:

http://www.youtube.com/watch?v=NEH_bxuwRm8

Maar, er zit een angeltje onder het gras, blijkbaar zou dit de originele opname zijn:

http://www.youtube.com/watch?v=jBcdd0CDSxA

conn7400.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door MichelN om 15:20 Reageer op dit bericht
Zaterdag 16 juni 2012

Big Mama


Met de gebeurtenissen in het achterhoofd van de laatste tijd over enkele vrouwelijke popsterren die vijf octaven aankonden maar met drugs en alcohol zelfvernietiging opzochten kan je allicht de "boekskes" en de tabloids week na week opvullen. 

De lyrische ontboezemingen, vaak op het pathetische af, over hun vocale kwaliteiten mogen dan wel min of meer gegrond zijn, het blijven de exponenten van populaire massacultuur, zie maar de hype rond het nieuwste prinsesje Adele.
 De vergelijkingen met iconen uit het verleden gieren je dan om de oren terwijl het gewoon wachten is op de volgende in het rijtje.
 Op zich is er natuurlijk niets mis met populaire muziek, kijk maar naar het componistenduo Jerry Leiber en Mike Stoller die ontelbare hits uit hun pen lieten rollen.

 Zo ook Hound Dog dat door een heupwiegende, voor die tijd provocerende, blanke jongeman met lange bakkebaarden uit Tupelo Mississippi in 1956 zou uitgroeien tot HET symbool van een tot dan toe nauwelijks bekend fenomeen: rock 'n roll. 
 Jammer genoeg was de goegemeente vergeten dat vier jaar eerder al een vrouw met een stem als een misthoorn (no pun intended) als eerste van datzelfde nummer een stomende versie had opgenomen.

  Willie Mae Thornton aka "Big Mama" werd in 1926 als domineesdochter geboren in een dorpje nabij Montgomery Alabama en had nooit enige muzikale opleiding genoten. Typisch begon ze te zingen in het kerkkoor en al even typisch werd ze ontdekt tijdens een lokale talentenjacht. Kort daarop werd ze geëngageerd voor de Hot Harlem Review waarmee ze door het ganse Zuiden lange jaren op tournee ging.

 In 1948 werd Houston Texas haar nieuwe thuishaven waar ze in contact kwam met onder anderen Lightnin' Hopkins en bandleider Johnny Otis waarmee ze in 1952 in het New Yorkse Apollo Theatre concerten gaf..

 Dat leverde haar de beroemde bijnaam op want haar verschijning was niet alleen behoorlijk imposant, ook haar andere kwaliteiten op drums en harmonica vielen op naast het schrijven van haar eigen songs. Later meer...

Sorry voor de Elvis-fans - die kwibus van  _en_de _jordanaires inbegrepen - maar zijn versie is gewoon een Sinterklaasliedje als je die naast Big Mama's opus gaat leggen.

images?q=tbn:ANd9GcTm54aGP96wCz9mfPQUX_lCfrJsEe0cFqd6FF_piicVH-WApq9M
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door MichelN om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van MichelN's Music Lounge

↑ Terug naar de berichten