Na Ernie Maresca, de song-writer van Dion wordt het opnieuw wat stiller en killer bij het overlijden ,op 14 juli ,van Dave Somerville de Canadese lead-zanger van The Diamonds, die in 1957 een grote hit scoorden met Little Darlin'.Hier ziet u een live optreden uit 1999 met op de piano Maurice Williams, die het nummer oorspronkelijk had geschreven en opgenomen in 1956 met The Gladiolas.In het publiek zitten nog meer bekende artiesten.......
In Amerika en later in landen zoals Duitsland ging de omschakeling van 78t naar 45t reeds van start omstreeks 1955.In België geschiedde dit pas vanaf eind 1958.
Het was dan ook leuk om bvb op een rommelmarkt een origineel 45t plaatje aan te treffen uit 1957.
Het was zowat 1957-1958.Mijn prille muzikale interesse kreeg een flinke opwaardering toen mijn oudere broer op een dag kwam aanzetten met een heuse platenspeler, samen met een aantal breekbare 78t- platen (geleend van een vriend).Ik staarde me blind , toen die werd aangesloten aan een radio en de muziek van de harde schijven weerklonk.Een doosje met scherpe naalden (pinnekes) werd er bij gehaald en na verloop van een tijdje werd een nieuw naaldje gebruikt.Tijdens zijn afwezigheid testte ik even uit en plaatste ik een aantal schijven op de draaitafel....hoewel ik toen nog geen Engels begreep, sprak de muziek me enorm aan...ik herinner me opnamen van o.a. Pat Boone (Sugar Moon), The Gaylords (Ma Ma Marie), Nat King Cole(Darling, Je Vous Aime Beaucoup), Paul Anka (Diana), Perez Prado (Cherry Pink...), The Platters (I'm Sorry),Bill Haley (Mambo Rock) enz.........Ik draaide ze zo vaak langs beide zijden en keek toe hoe de naald over de groeven gleed en telkens kraakte bij het begin van een plaat.The Platters bvb zongen I'm Sorry en de B-kant He's Mine.Wat een herinneringen.Later kocht ik zelf LP's met hun successen.In 1957 had Buck Ram een film gemaakt, waarin beide liedjes aan bod kwamen : Rock All Night. Deze film kon niet ontbreken via een DVD aan mijn collectie jaren later....He's Mine....de tijd van vroeger herleefde......http://youtu.be/61XZA-l2PJQ
Noem hem gewoon The Godfather van de Rhythm and Blues.
Johnny Otis (1921-2012) begon zijn rijkgevulde carrière in de tweede helft van de jaren 40..denken we maar aan zijn ontdekking van Little Esther Phillips (Savoy -opnamen),Jacky Wilson, Hank Ballard enz...In de jaren 1956-1957 richtte hij zijn eigen platenlabel Dig op....de songs en de artiesten hierop kenden weinig succes evenwel. Zijn grote successen beginnen in de tweede helft van de jaren 50(Capitol -recordings), denken we maar aan Willie and The Hand Jive. Hier is een mindergekende song uit 1957, op de CD Creepin' With The Cats (Dig Records) , een CD die ik me destijds aan schafte. Het nummer hierop dat me opviel was :"My Eyes Are Full of Tears", met een zachte(mellow),melancholische sax. Een typisch voorbeeld van R&B uit de jaren 50.
Lang geleden dat ik hier nog een bericht heb gepost...
Als kind herinner ik mij een oude 78-t plaat van het Duitse Orkest Horst Wende , die zich ook wel Robert Delgado noemde en dateert uit 1954...Latijnse muziek....Vaak gehoord op de radio en véél gedraaid op mijn platendraaier..Amorada. De plaat vond ik op de Brusselse vlooienmarkt. Even terug beluisteren...
Naar aanleiding van het overlijden van deze Arkansas-artiest vorige week op 3 september 2014 nog even Teddy Redell in de schijnwerper geplaatst.
Teddy Redell aka Teddy Riedel werd geboren in Arkansas in 1937. Al vlug leerde hij pianospelen en kreeg ,na enkele jaren muzikale omzwervingen zijn grote kans toen hij een leadzanger verving, die met een keelontsteking diende af te zeggen bij een platensessie voor het Vaden-label in 1959. Ik beperk me hier tot enkele van zijn opnamen , zijn volledige bio kan je hieronder raadplegen. Knocking On The Backside/Before It Began (1959).Vaden Corrina, Corrina/Gold Dust (1960).Vaden Pipeliner/I Want To Hold You (1960).Vaden Can't You See / Judy (1960).Vaden I'll Sail My Ship Alone/Don't Grow Old Alone(1960)Vaden Na zijn legerdienst kennen we nog : Poor Ole Me/Between Midnite And Dawn.(1963) Razorback.
Net als Jerry Lee Lewis was deze Arkansas Rocker erg beïnvloed door Moon Mullican en coverde dus vaak zijn songs, hoewel hij ook eigen werk opnam. Zijn opname Judy werd in de versie van Elvis Presley een kleine hit in 1961. Ik was onder de indruk van het piano-spel en importeerde enkele originele en nu zeldzame singles in de late jaren 60 zoals "Pipeliner " (Moon Mullican compositie) en ook" Poor Ole Me" op het Razorback label. (Puike Rocker).Op deze laatste plaat werd hij begeleid door The Pacers, de vaste begeleidingsgroep van Sun-rocker Sonny Burgess. De B-kantjes van beide singles waren eveneens echt voortreffelijke songs. Vergeten we ook niet dat hij piano speelde op bvb die fantastische plaat van Joyce Green : "Black Cadillac" (Vaden). Teddy werd eind jaren 70 herontdekt door Cees Klop uit Nederland...en begon diverse tournees door Zweden en Nederland. In Nederland werden nieuwe opnamen, naast zijn oudere werk opnieuw uitgebracht op LP en later op CD....en die konden niet ontbreken in mijn collectie. Hedendage is hij pianoleraar en treedt nog steeds op. Rock 'n' Roll uit Arkansas ? Luister naar deze Teddy Redell. Zijn bio kan men lezen op zijn officiële site :
Nog steeds geniet ik van de sax-partij middenin de plaat : "Poor Ole Me". Authentieke Rock 'n Roll in 1963 was er nog steeds, hoewel The Beatles er zaten aan te komen.
We duiken weer even in het verleden...de legertijd.Waren april en mei 1966 lastige maanden , wegens de opleiding ,dan veranderde dit stilaan vanaf juni.Tijdens de vrije momenten stond de radio aan en kon ik genieten van opgewekte ,vrolijke nummers die op de FM-portatief te beluisteren waren.Vaak waren die van Britse makelij en één van die nummers , die me zomaar te binnen schiet was een liedje van Wayne Fontana : "Come On Home", een cover weliswaar van Jackie Edwards, maar dat had ik (ook later) nog nooit gehoord...het scoorde een 16e plaats in de UK- hitparade.
Wayne Fontana had vroeger met zijn groep The Mindbenders, nummers opgenomen zoals bvb :"The Game Of Love", dat zelfs de top van de Amerikaanse hitlijsten haalde in 1965.
In 1966 ging hij solo verder en behaalde een 11e plaats met :" Pamela Pamela" , terwijl latere opnamen zoals :" 24 Sycamore" uit 1967, dat ik op single heb compleet de mist inging. het origineel was van de hand van Gene Pitney.Maar ook zijn groep The Mindbenders lieten zich niet onbetuigd in 1967 met een nummer 2 hitnotering : " A Groovy Kind Of Love" zowel in de UK als in de US hitparade.(Ik heb dit ook op single uit dat jaar).
Waar is de tijd gebleven...toen "Come On Home" vaak op de radio te horen viel.
Adam Faith (1940-2003) was één van de eerste Britse tieneridolen en werd later eveneens bekend als acteur in films en TV-series. Dank zij John Barry kon hij , na enkele flops ( voornamelijk covers van Amerikaanse Rock 'n' Roll-nummers), doorbreken in de late jaren 50... Zijn eerste nummer 1 hit in de UK top 10 werd : "What Do You Want".
In totaal zou hij met 11 songs in de UK top10 weten te scoren, waarvan 10 in de Top 5. Ik herinner me een singeltje uit mijn collectie, dat vaak werd gedraaid op de radio in 1960 :" Someone Else's Baby".
Met de opkomst van de Merseybeat...begon het wat te tanen met het succes, maar toch wist hij , in die stijl , nog populaire songs te brengen.Ik was helemaal weg van :"We Are In Love" (geschreven door de toen nog onbekende Chris Andrews) uit eind 1963, wellicht omdat het zo dikwijls werd gedraaid op de radio...en hierdoor ergens was blijven hangen.
Profiterend van het succes van de Britse Beatgroepen in Amerika...werd daar ook zijn : "It's Allright" (1964) populair...Ook dit hoorde ik geregeld op de radiozenders , hoewel het nummer nooit op single was verschenen in Engeland.
De drijfveer voor Adam om zanger en acteur te worden , lag in zijn adoratie voor James Dean (Rebel Without A Cause).
Nog even dat populaire liedje op de radio beluisteren.
Wat beleven we toch een zachte winter dit jaar.Dit in tegenstelling tot bvb de barstrenge winter van 1963, die in ons geheugen zal gegrift blijven.
In januari 1963 werd de eerste plaats van de U.S. hitparade gedurende 2 weken ingepalmd door een vrolijk folknummertje, dat hier vaak op de radio te horen was, hoewel het niet doordrong tot de Belgische hitlijsten.
The Rooftop Singers kenden met : "Walk Right In" een éénmalig succes met de accoustische versie van een Gus Cannon song uit 1929. Het werd opgenomen eind '62 op het Vanguard-label en bekwam het grootste succes voor dit platenmerk dat zich richtte op Folkmuziek en later op Blues.Het werd een millionseller.
Ik hoorde graag de samenzang en het gitaarspel van dit trio en had er destijds lovende woorden voor ...in 1963 was er alleen de radio, want van TV was er thuis nog geen sprake.Van dit nummer bestaat er ook een video-opname, doch met weglating van een stukje gitaarwerk.Daarom hier de integrale audio-geluiden.
The Diamonds.
