Ik voel het .... Nog een beetje geduld ...

Ik krijg weer goesting om te schrijven. Tot binnenkort !

de koffie loopt door
dat is dan ook het enige sportieve
dat je hier vandaag 
mag verwachten

in de winter zijn er meer bomen
dan in de zomer
maar dat deert je niet
want je draagt de warmte als een baby
met roze handjes tussen de huizen
je heupen veranderen water in wijn
en je oksels vallen open vol hemels
de stilte plant zich voort langs de vogels
die hangen aan het plafond van het bos
je woorden heb ik luchtledig getrokken
als zachte eenden in de mist
de straat begint te blozen
de zon glijdt uit
en giechelt

een negen op de schaal van Richter
alsof ik per ongeluk tegen de schrikdraad
van de wei was gaan staan
toen ik je in sepia op facebook
zag
ik kwinkelierde van verrukking
ik leek verdomme wel een leeuwerik
het geheugen van vijftig jaar geleden
speelt een vreemd spel
het verdoezelt, het vergroot, het verbergt
het bedriegt, schaamteloos
maar nog altijd zie ik je gezicht
omhuld van verwondering, verlangen
en zachtheid
de versplinterde droom blijft over
glashelder

ik weet niet wat mij het liefst is
de schoonheid van de duiksprong
of het verdwijnen in het
water
de merel die fluit
of de stilte daarna

maar ik geniet
van die vogel in de armen
van de kersenboom
tot hij schaterlachend wegvlucht
in het groene licht
en de grens van de stilte aangeeft
rond de vele cirkels
in mijn hoofd

denk aan een zwaluwvlucht schuin tegen
de zon die bevelen schreeuwt tot de zwellende druiven
in het veld
de van bloed doorlopen klaprozen
rijden zij aan zij
naar het gevecht van de zomer
en zie, daar slingert je lach als een lasso
tussen de bomen van mijn herinneringen
nog steeds draag je de vreugde van champagne
gevangen in je lijf
zoals een ragfijn broekje zachte dijen
in de greep houdt
ja, je bent het verboden zijn
het paradijs in de omheining van je lichaam
je bent lang geleden en elk uur kortbij
jij bent de nacht die we nu hebben dichtgevouwen
maar nog altijd
ken ik de voornamen van je gewillige borsten

de armen van je woorden
duwen me tegen de muur
mijn drift staat zo hoog tot tegen de rand
van mijn rivier
als je me zou optillen
zou je morsen
zoals met een tas koffie die te vol is
de witte magnolia parfumeert mijn tuin
met dampende dromen
de stilte blaast tekstballonnen tussen de hagen
en smeert de bomen in met sprookjes
de tijd gaat er stiekem
vandoooor...
op de vergeelde straat staat een gedicht
te liften

val je na het vrijen direct in slaap
vraag je
soms wel, soms niet, zeg ik
en wat doe je wanneer
ik in slaap ben gevallen ?
dan leg ik mijn arm om je heen
en luister naar je ademhaling
en daarna ?
wil je weten
daarna niets, daarna val ik in slaap

het schateren van de bok
het geharrewar van de sterren
het in en uit ademen van eb en vloed
de onderaardse lavastromen
de routes van langgerekte trekvogels
de dienstregeling van de spoorwegen
het broebelen van de olievelden
in Texas
de hartslag van de kolibri's
tussen de lianen
het gezang van de potvissen
onder het pakijs van antartica
het dansen van de soepletters

er is zoveel wat ik niet begrijp

maar het deert me niet
want er was blauw en rood in haar schoenen
alsof ze vogels aan haar
voeten droeg
als ze danste

haar naam was zomer
was lover van zeer hoge bomen
was dons van vleugels
was klinkers

ik hield van haar woorden
van haar warmte en geur

toen ze ging waaiden alle
deuren dicht. Te vroeg gevallen donker
overrompelde het huis
waarin wij woonden

ik pluk alle rozen van de rozenstruiken
en hang ze aan
elke komma van de nacht