kom in mijn koffie

                     

                      jarenlang heb ik je gelezen
                 en ik wil je blijven lezen
                 met mijn vingertoppen over iedere
                 letter van je lijf glijden
                 alle 947.823 letters
                 van de eerste tot de laatste letter
                 naar adem happen
                 zorgvuldig al je geheimen ontrafelen
                 je lichaam ontrollen als
                 de verlengdraad van mijn ogen
                 met nog steeds stijgende verbazing
                 je adem doorgronden tot ik je grondsmaak
                 proef
                 elke dag weer verdrinken in je stem
                 zo vol als een glas
                 dieprode wijn 

je opende jouw aanhalingstekens

en met zachte hand liet je me binnen

ik hou van jou

schreef je met een late zon in je haar

en je ogen openden zich als een blauw valscherm

boven het onhoorbare ritselen van je dijen

toen sloot je weer de aanhalingstekens

en niemand kon nog binnen

en niemand kon ons zien

je omhelsde me met al jouw nachten

     

     Achter de onrust van haar ogen ruisen
    de dromen. Ik leg mijn oor tegen
    haar borsten.
    Ik hoor alleen de muziek van doorzichtige
    vleugels op haar rug. Ze is nooit uit mijn stilte
    verdwenen. Altijd is ze tegen me blijven botsen.
    De avond sluipt het strand op
    om de sterren aan te steken. Ze kijkt
    me recht in de ogen
    en ik zie in haar blik de contouren
    van het geheim dat we delen.
    Ik moet maar eens gaan , zegt ze.
    Tot nog eens, zeg ik.
    Mijn voetstappen blijven achter mij
    als broodkruimels.
    De lucht hangt vol vogels.

         

          de lente is zot geworden
        ze tuimelt langs de huizen op hoge benen
        en omwikkelt het plein
        met geel inpakpapier
        de zon schettert
        want ik streel je ogen met mooie woorden
        straks lopen we weer door de velden
        en verzamel je bessen in je haar
        en wilde rozen
        gaan we zoals toen op de beken drijven
        en ik zie je graag
        in het water schrijven

          
          


           de winter heeft zich in mijn tuin
         genesteld
         met witte plooien in zijn kleed
         droomt van kwikstaartende lentevogels
         en meisjes in het zomerkoren
         door de dooi
         op zijn tenen getrapt snijdt hij
         met grote gebaren vijvers
         uit de lucht
         en zet er merels op
         ze schaatsen in het blauw
         op bange poten

    
 
   de bomen van het kerkhof regenen
  waar is ons huis, de zomer,
  de avond die je ooit als een nachtzoen
  voor me plukte
  moeder, 
  ik vind zelfs geen handen om te zeggen :
  hou mijn warmte vast
  maak mijn tranen droog

  nu heb ik maar twee ogen
  om naar de regen te luisteren
  in deze duisterblauwe kilte
  hoe graag zou ik nu God zijn
  dan was jij zeker mijn grootste heilige
  hoor
  er gaat een rilling langs de graven
  je stilte doet nog altijd zo'n zeer, moeder 

             
   
              de wind zet een grote mond op
              een merel zit stil op een tak
           heeft beslist om pas weer in de lente te zingen
           bomen, ze herkennen me,
           buigen zich luisterend over mijn gedachten
           ze zijn de steile trappen
           waarlangs de avond behoedzaam afdaalt
           het laatste licht tikt me op de schouder
           met het geluid van dromen
           van honden die slapen

           in de lucht blijft de afdruk 
           van de zomer achter
           ik ben herfst