de koffie loopt door
dat is dan ook het enige sportieve
dat je hier vandaag 
mag verwachten

in de winter zijn er meer bomen
dan in de zomer
maar dat deert je niet
want je draagt de warmte als een baby
met roze handjes tussen de huizen
je heupen veranderen water in wijn
en je oksels vallen open vol hemels
de stilte plant zich voort langs de vogels
die hangen aan het plafond van het bos
je woorden heb ik luchtledig getrokken
als zachte eenden in de mist
de straat begint te blozen
de zon glijdt uit
en giechelt

een negen op de schaal van Richter
alsof ik per ongeluk tegen de schrikdraad
van de wei was gaan staan
toen ik je in sepia op facebook
zag
ik kwinkelierde van verrukking
ik leek verdomme wel een leeuwerik
het geheugen van vijftig jaar geleden
speelt een vreemd spel
het verdoezelt, het vergroot, het verbergt
het bedriegt, schaamteloos
maar nog altijd zie ik je gezicht
omhuld van verwondering, verlangen
en zachtheid
de versplinterde droom blijft over
glashelder

ik weet niet wat mij het liefst is
de schoonheid van de duiksprong
of het verdwijnen in het
water
de merel die fluit
of de stilte daarna

maar ik geniet
van die vogel in de armen
van de kersenboom
tot hij schaterlachend wegvlucht
in het groene licht
en de grens van de stilte aangeeft
rond de vele cirkels
in mijn hoofd

denk aan een zwaluwvlucht schuin tegen
de zon die bevelen schreeuwt tot de zwellende druiven
in het veld
de van bloed doorlopen klaprozen
rijden zij aan zij
naar het gevecht van de zomer
en zie, daar slingert je lach als een lasso
tussen de bomen van mijn herinneringen
nog steeds draag je de vreugde van champagne
gevangen in je lijf
zoals een ragfijn broekje zachte dijen
in de greep houdt
ja, je bent het verboden zijn
het paradijs in de omheining van je lichaam
je bent lang geleden en elk uur kortbij
jij bent de nacht die we nu hebben dichtgevouwen
maar nog altijd
ken ik de voornamen van je gewillige borsten

de armen van je woorden
duwen me tegen de muur
mijn drift staat zo hoog tot tegen de rand
van mijn rivier
als je me zou optillen
zou je morsen
zoals met een tas koffie die te vol is
de witte magnolia parfumeert mijn tuin
met dampende dromen
de stilte blaast tekstballonnen tussen de hagen
en smeert de bomen in met sprookjes
de tijd gaat er stiekem
vandoooor...
op de vergeelde straat staat een gedicht
te liften

val je na het vrijen direct in slaap
vraag je
soms wel, soms niet, zeg ik
en wat doe je wanneer
ik in slaap ben gevallen ?
dan leg ik mijn arm om je heen
en luister naar je ademhaling
en daarna ?
wil je weten
daarna niets, daarna val ik in slaap

het schateren van de bok
het geharrewar van de sterren
het in en uit ademen van eb en vloed
de onderaardse lavastromen
de routes van langgerekte trekvogels
de dienstregeling van de spoorwegen
het broebelen van de olievelden
in Texas
de hartslag van de kolibri's
tussen de lianen
het gezang van de potvissen
onder het pakijs van antartica
het dansen van de soepletters

er is zoveel wat ik niet begrijp

maar het deert me niet
want er was blauw en rood in haar schoenen
alsof ze vogels aan haar
voeten droeg
als ze danste

haar naam was zomer
was lover van zeer hoge bomen
was dons van vleugels
was klinkers

ik hield van haar woorden
van haar warmte en geur

toen ze ging waaiden alle
deuren dicht. Te vroeg gevallen donker
overrompelde het huis
waarin wij woonden

ik pluk alle rozen van de rozenstruiken
en hang ze aan
elke komma van de nacht

donderende explosie
tegelijk trekken mijn schouders samen
de hemel scheurt in rafels
echo's heen en weer ketsend
tegen de muren van de vier windstreken
een straaljager snelt weg,
inkrimpend tot een stip
trekt het lawaai met zich mee
tot het licht weer effen en
geluidloos als een vallend laken
me in de nek pakt
er zijn geen vogels meer
alleen wij
moeder, vader,ik

ben ik altijd al op zoek geweest naar woorden
misschien
maar ik denk dat de woorden mij kwamen zoeken
waar kwamen zij vandaan
misschien vanop een knoestige boomstronk
die meedreef met het water
in het zalmkleurige schijnsel van de zon
of uit de mond van een zatte tuinkabouter
fluisterend vanachter de takken van de nacht
of plotseling vanuit de schreew van een kraai
hoe zouden zij elkaar herkennen
in hun blauwzwart verenpak
of wanneer ik alleen was
en zij mij zacht aanraakten
het is dan dat mijn ziel
als een kat omhoog sprong

Parijs
stad van het licht
van de Tour op de Champs-Elysées
heeft een droef gezicht
gekregen
en kruipt bang in mijn tv
geen Moulin Rouge meer
geen variété
kalasjnikovs schieten broers aan stukken
uiteengerukte fraternité
Parijs staat in brand
ligt niet meer in Disneyland

de novemberkleuren van de bomen
zijn zo mooi dat ik ze liever niet beschrijf
de zon voelt zich niet meer op haar gemak
vlucht weg tussen de regenbuien
toch probeer ik rust te vinden
langs de wilde snelweg van mijn leven
hier tref ik mijn bewustzijn aan
op een met struikgewas begroeid terrein
waar overal het onbegrip opschiet
met daartussen enkele frustraties
een fikse dosis weemoed
en wat melancholie
mijn dromen liggen verstopt
en mijn verlangens zijn vertrapt
weer beukt de wind tegen mijn woorden
getemde chaos

de middag leegdrinken als een glas champagne
de avond kruiden met voorbijvliegende
vogels
even de laatste schoenen poetsen
de planten water geven tot ze in huilen openbarsten
de kat bij de melk zetten
of nog beter
de koe bij de horens vatten
de deur op een kier laten voor de ochtendzon
zacht vertrekken en onhoorbaar wandelen
tot bij jezelf
sterven, je moet er alle tijd
voor nemen

een nieuwe morgen biedt zich aan
teder en aarzelend
zich verontschuldigend voor zoveel breekbaarheid
ik zuig iedere beweging in me op
van de vogels die gaten in de lucht
fladderen
mijn tuin staat vol lege plekken
ik leun tegen mijn schouder
dit is hopeloos
bevrijd me van de tijd
als ik straks thuiskom ben ik mezelf kwijt
dan verbrand ik mijn dromen
die ik vandaag droeg als versleten kleren
ze zijn doorweekt met heimwee
en treurigheid
ze zijn niet meer te redden

met een dichtgevouwen glimlach
en op hooggehakte benen
houdt mijn spiegelbeeld de glazen draaideur
van het komende jaar
voor me open
de dagen van vroeger hebben zich genesteld
in de onontdekte hoekjes van mijn lijf
in de rafels en de randen ervan
om me te laten schrikken van de dag van
morgen
maar ik ben niet bang voor
de blauwe plekken en de schaafwonden van de tijd
zolang jij bij me bent
ik leg mijn arm om je schouders
je past precies in mij

Nog enkele dagen en het is zo ver ...
70 jaar.
Zeventig worden is niet zo moeilijk . Je moet alleen de voorbije
negenenzestig jaar overleven. Het lijkt superver voor sommigen,
maar het valt reuze mee als je in de buurt woont.
Verjaardagen zijn vooral lessen in nederigheid. Hoe meer je er
meemaakt, hoe minder aandacht je er aan besteedt. Enerzijds
natuurlijk vanwege de gewenning, anderzijds vanwege de blijvende
en met het vorderen der jaren zelfs toenemende onzekerheid.
        Al bij al is het toch maar raar dat je in leven bent gebleven,
terwijl om je heen geliefden en kennissen bij bosjes zijn weggevallen,
waardoor er alsmaar minder mensen zijn om je eventuele vrolijkheid mee te delen en wie je een glas champagne in de handen kan stoppen.
Want het mag gezegd worden : het betreft hier een vrolijkheid die bij nader toezien slechts de sluier is waarachter zich de weemoed verschuilt, de weemoed en de beklemming van het besef dat wat voorbij is, voorbij is.
Zoiets krijg je niet uitgelegd aan pakweg twee kleinzonen die zich staan uit te sloven om spontaan blij te zijn op opa's verjaardag.Vanzelfsprekend wens ik mezelf zulke droevige gedachten niet toe. Ik wens me in de toekomende tijd vijf kommerloze jaren toe !Want het zal weer gedaan rap gedaan zijn met de rust, eens die vijfenzeventigste eraan komt.
Gevierd worden als een held ... dat doe je nooit ongestraft !

Happy birthday  ... to me !

ik wil je eindeloosheid geven
in je ogen zit onsterfelijkheid en
regen en gefluister en
wind die waait alsof hij elders is
de angst van de niet meer zo strakke huid
is er nooit geweest
en de plooien waarin de schaduwen
van de jaren schuilen
brengen ons aan het lachen
het leven is niet te kort
het is te lang als je het verspilt
aan de niet-liefde, het niet-lachen
het niet-kiezen
wij gebruiken elke dag onze tijd
om naar de lucht te kijken en naar
mekaar
je ruikt dan naar appels op een houten rek
in de zon
ik val geruisloos in een siroopzoete slaap

de bomen kammen de wind
en dan
zonder naar links of rechts te kijken
rijdt de zon door het rode licht
van de avond
de eenzaamheid trekt aan de ketting
ik zou graag een uur met jou
onder zuiver water willen zwemmen
op zoek naar de kussen van jaren geleden
zo gulzig, zo wild,
zo adembenemend
urenlang hingen ze tussen onze lippen
de zonde werd een feest
maar je bent er niet
de lucht kleurt zoetblauw
en rond mij wordt alles
zo saai als plafondverf