70 jaar

Nog enkele dagen en het is zo ver ...
70 jaar.
Zeventig worden is niet zo moeilijk . Je moet alleen de voorbije
negenenzestig jaar overleven. Het lijkt superver voor sommigen,
maar het valt reuze mee als je in de buurt woont.
Verjaardagen zijn vooral lessen in nederigheid. Hoe meer je er
meemaakt, hoe minder aandacht je er aan besteedt. Enerzijds
natuurlijk vanwege de gewenning, anderzijds vanwege de blijvende
en met het vorderen der jaren zelfs toenemende onzekerheid.
        Al bij al is het toch maar raar dat je in leven bent gebleven,
terwijl om je heen geliefden en kennissen bij bosjes zijn weggevallen,
waardoor er alsmaar minder mensen zijn om je eventuele vrolijkheid mee te delen en wie je een glas champagne in de handen kan stoppen.
Want het mag gezegd worden : het betreft hier een vrolijkheid die bij nader toezien slechts de sluier is waarachter zich de weemoed verschuilt, de weemoed en de beklemming van het besef dat wat voorbij is, voorbij is.
Zoiets krijg je niet uitgelegd aan pakweg twee kleinzonen die zich staan uit te sloven om spontaan blij te zijn op opa's verjaardag.Vanzelfsprekend wens ik mezelf zulke droevige gedachten niet toe. Ik wens me in de toekomende tijd vijf kommerloze jaren toe !Want het zal weer gedaan rap gedaan zijn met de rust, eens die vijfenzeventigste eraan komt.
Gevierd worden als een held ... dat doe je nooit ongestraft !

Happy birthday  ... to me !

ik wil je eindeloosheid geven
in je ogen zit onsterfelijkheid en
regen en gefluister en
wind die waait alsof hij elders is
de angst van de niet meer zo strakke huid
is er nooit geweest
en de plooien waarin de schaduwen
van de jaren schuilen
brengen ons aan het lachen
het leven is niet te kort
het is te lang als je het verspilt
aan de niet-liefde, het niet-lachen
het niet-kiezen
wij gebruiken elke dag onze tijd
om naar de lucht te kijken en naar
mekaar
je ruikt dan naar appels op een houten rek
in de zon
ik val geruisloos in een siroopzoete slaap

de bomen kammen de wind
en dan
zonder naar links of rechts te kijken
rijdt de zon door het rode licht
van de avond
de eenzaamheid trekt aan de ketting
ik zou graag een uur met jou
onder zuiver water willen zwemmen
op zoek naar de kussen van jaren geleden
zo gulzig, zo wild,
zo adembenemend
urenlang hingen ze tussen onze lippen
de zonde werd een feest
maar je bent er niet
de lucht kleurt zoetblauw
en rond mij wordt alles
zo saai als plafondverf

mijn woorden liggen geruisloos aan de binnenkant
van mijn huis
wanordelijk, zo vlak voor het schrijven,
maar woorden zijn laf en
slaan op de vlucht
bang voor de vervoeging van voorbije jaren
verward door de rauwheid
van de waarheid
alles goed, vraag je
ja, ja, zeg ik
wetend dat mijn vermomming als bejaarde
geslaagd is
maar misplaatst in de tijd
de leugen nestelt zich in alle hoeken
van mijn lijf

op de zolder van mijn ziel bewaar ik
de schoonheid van elke dag
als een zucht tegen de wind van de werkelijkheid
de hete wind is mijn lijf
ik ben de dorst
beschenen door de withete zon van mijn verleden
zullen ze ooit ophouden
de winden die waaien  door de kamers
van mijn hart
ik wrijf mijn herinneringen tegen de
slijpsteen van mijn geheugen
warmgloeiend komen ze steeds terug
als krokussen en jong gras

buiten is het donderdag en lente
met leugens van licht

Volgens Wikipedia is HAIKU een vorm van Japanse dichtkunst,
geschreven in 3 regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede
regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen bevat.
De haiku drukt een ogenblikervaring uit, een vingerhoed vol
emotie.

Een voorbeeld : Het leven
         
                        uit moeder komen
                        tussen haakjes glimlachen
                        weer stil verdwijnen

Probeer ook eens en stuur het mij door !

leg allebei je ogen op mijn wit papier
knipper even
voor ik het weet
heb jij mijn mooiste gedicht geschreven

er zit een onbekend beest
in het ondoordringbare struikgewas van mijn geheugen
ik voel hoe het achter mijn gezicht kruipt
op zoek naar iets of iemand in mij
naar een aanwijzing voor
een verhaal dat niet blijkt te kloppen
eens zal het mij bespringen en verslinden

maar mijn leeftijd is een papierversnipperaar
al die dromen, ambities en herinneringen
worden dag na dag onafgebroken
onleesbaar gemaakt
in fijne reepjes gesneden
mijn huis heeft zich los gemaakt van de aarde
en drijft weg in het donker
er heerst volslagen stilte
het maanlicht breekt in scherven op het water

je leert me het aanraken
het gestuurd strelen van mijn
vingers over je warme lijf
je huid zet zich schrap
onder de herinnering van mijn handen
tegen de blauwe ruis van de nacht
wordt het licht onrustig
maakt hese woorden overbodig

ik duik in de schaduw
van de eerste morgen
die openbarst in de voering van je glimlach
ik versplinter

ik ben een zin
gevangen tussen hoofdletter en vraagteken
op de hartslag van de tijd gedicteerd
wat te doen wat te laten
soms was het bidden
dan  was het bronstig blaten
soms het murmelen van het strelen
of het prevelen van een kus
af en toe rijm ik zelfs op autobus

ik heb geen zin meer
ik gooi al mijn woorden als duimspijkers
op straat
want in het station van het achterblijven
valt al dagenlang de regen

hier in dit angstaanjagend landschap
van de tijd
vult de zon langzaam de lege kruinen van de bomen
zwarte geraamtes zijn het
knarsend in het zandkleurige licht
de nacht heeft weer een streep in mijn gezicht gekerfd
vreemde blauwe vogels duiken opgeschrikt
in het strakgespannen niets
ik praat tegen de ivoorwitte rozen die denken te bevriezen
ontdaan, verstoord en eenzamer dan ooit
duiken overal koude spiegels op
luister naar het bloedige blaffen
van de rondzwervende honden
ik schiet op alles wat beweegt

slijt de tijd door het voorbijgaan
of zijn het de herinneringen die vervagen
net als in de groeven van langspeelplaten
laat de tijd stof achter
in je ogen
mijn leven kucht
het heeft in de wind gelegen
en mijn jaren kreunen op hun rug
in de avondzon
dromend van zondagen die naar zomers ruiken
kijk, de bladeren van de plataan
zijn tot op de nerf versleten
zal ik ze in het voorjaar terug zien
om die onrust die door de kamers van mijn lijf raast
te doen zwijgen
ik ben zo bang als een komma in een dik boek

het voelde allemaal zo goed
sterven was tot 1999 iets wat anderen deden
maar sindsdien draag ik de herinneringen aan jullie
mee in de warme binnenzak van de tijd
ik mis, moeder,
je warme moederlijf tegen mijn verkleumde ribben,
ik mis de geur van gesneden selder
en gebakken wafels,
van de zeep die naar het zonlicht was vernoemd
ik betast, vader,
de hitte van lang vervlogen avonden in onze gesprekken
onder een lucht doortrokken van kraaiengekras
en fladderende vleermuizen
dat waren nog eens zomers

maar nu op dit kerkhof
het licht huivert
hier begint het verleden te vervormen
te verwateren in onzekerheden
te verdwijnen onder de vlekken van het vergeten
ik ga weg en
leg een grote strik rond de stilte
de wind hapt me als een hond
achterna

ik heb in een dorp gewoond
waar vaders en moeders niet doodgingen
waar soldaten behangen met vogels en bloemen
dansten door de straten
en meisjes met leliewitte boezems
bij bosjes in de struiken hingen
het gras geurde groen als een nachtzoen
er was geen wenkbrauwgefrons
geen dode egel op de weg
het licht hing als een zomerjas
over je schouders
bomen fluisterden zo zacht
dat het onverstaanbaar was
galsteenoperaties bestonden niet
mijn buurvrouw was een trekvogel
voor ze kringloopdame werd
en marco borsato zong
droooooomen zijn bedrog

lang heb ik daar niet gewoond

hier lig ik als een woord
de wind ritselt door de tijd
een langgerekt gefluister ontsnapt aan
de loodkleurige minuten
hier luister ik
naar verre en onbegrijpbare mooie muziek
die zijn lippen drukt tegen de bomen
uit respect voor de stilte
de paden door het bos
liggen op mijn pen te wachten
onaangeraakt

ik ben een woord naast jou
jij bent een woord naast mij
en samen schrijven wij een zin
met hoofletters en uitroeptekens
en weet je wat grappig is
wij liggen er middenin

de ochtend is voorzichtig opgestaan
jij roert door de koffie
tikt met een lepeltje tegen de stilte
de zomer hijgt roerloos en blauw
op de vensterbank
als ik naar je ogen kijk
hoor ik een vraag van glas
en telkens als het licht
je ogen raakt
is er een luid gerinkel te horen
alles breekt
onze woorden blijven geradbraakt
achter in de sluier van gisteren
straks ga je voor altijd weg
ik besef nu al
liefde is de verleden tijd van lief

(geschreven nu Jeff het lager onderwijs verlaat en de stap zet naar het middelbaar ...)

jeff en lowie

is mijn leven een moment
waarop ik besef dat alles een
doorzeefde droom is
dat ik denk dat ik niet besta
in deze onbegrensde ruimte
van tijdeloosheid
wit papier doet zo'n pijn
en het laat me weten dat enkel
de woorden die geschreven zijn
een kans maken om echt te zijn