help

mijn woorden liggen geruisloos aan de binnenkant
van mijn huis
wanordelijk, zo vlak voor het schrijven,
maar woorden zijn laf en
slaan op de vlucht
bang voor de vervoeging van voorbije jaren
verward door de rauwheid
van de waarheid
alles goed, vraag je
ja, ja, zeg ik
wetend dat mijn vermomming als bejaarde
geslaagd is
maar misplaatst in de tijd
de leugen nestelt zich in alle hoeken
van mijn lijf

op de zolder van mijn ziel bewaar ik
de schoonheid van elke dag
als een zucht tegen de wind van de werkelijkheid
de hete wind is mijn lijf
ik ben de dorst
beschenen door de withete zon van mijn verleden
zullen ze ooit ophouden
de winden die waaien  door de kamers
van mijn hart
ik wrijf mijn herinneringen tegen de
slijpsteen van mijn geheugen
warmgloeiend komen ze steeds terug
als krokussen en jong gras

buiten is het donderdag en lente
met leugens van licht

Volgens Wikipedia is HAIKU een vorm van Japanse dichtkunst,
geschreven in 3 regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede
regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen bevat.
De haiku drukt een ogenblikervaring uit, een vingerhoed vol
emotie.

Een voorbeeld : Het leven
         
                        uit moeder komen
                        tussen haakjes glimlachen
                        weer stil verdwijnen

Probeer ook eens en stuur het mij door !

leg allebei je ogen op mijn wit papier
knipper even
voor ik het weet
heb jij mijn mooiste gedicht geschreven

er zit een onbekend beest
in het ondoordringbare struikgewas van mijn geheugen
ik voel hoe het achter mijn gezicht kruipt
op zoek naar iets of iemand in mij
naar een aanwijzing voor
een verhaal dat niet blijkt te kloppen
eens zal het mij bespringen en verslinden

maar mijn leeftijd is een papierversnipperaar
al die dromen, ambities en herinneringen
worden dag na dag onafgebroken
onleesbaar gemaakt
in fijne reepjes gesneden
mijn huis heeft zich los gemaakt van de aarde
en drijft weg in het donker
er heerst volslagen stilte
het maanlicht breekt in scherven op het water

je leert me het aanraken
het gestuurd strelen van mijn
vingers over je warme lijf
je huid zet zich schrap
onder de herinnering van mijn handen
tegen de blauwe ruis van de nacht
wordt het licht onrustig
maakt hese woorden overbodig

ik duik in de schaduw
van de eerste morgen
die openbarst in de voering van je glimlach
ik versplinter

ik ben een zin
gevangen tussen hoofdletter en vraagteken
op de hartslag van de tijd gedicteerd
wat te doen wat te laten
soms was het bidden
dan  was het bronstig blaten
soms het murmelen van het strelen
of het prevelen van een kus
af en toe rijm ik zelfs op autobus

ik heb geen zin meer
ik gooi al mijn woorden als duimspijkers
op straat
want in het station van het achterblijven
valt al dagenlang de regen

hier in dit angstaanjagend landschap
van de tijd
vult de zon langzaam de lege kruinen van de bomen
zwarte geraamtes zijn het
knarsend in het zandkleurige licht
de nacht heeft weer een streep in mijn gezicht gekerfd
vreemde blauwe vogels duiken opgeschrikt
in het strakgespannen niets
ik praat tegen de ivoorwitte rozen die denken te bevriezen
ontdaan, verstoord en eenzamer dan ooit
duiken overal koude spiegels op
luister naar het bloedige blaffen
van de rondzwervende honden
ik schiet op alles wat beweegt

slijt de tijd door het voorbijgaan
of zijn het de herinneringen die vervagen
net als in de groeven van langspeelplaten
laat de tijd stof achter
in je ogen
mijn leven kucht
het heeft in de wind gelegen
en mijn jaren kreunen op hun rug
in de avondzon
dromend van zondagen die naar zomers ruiken
kijk, de bladeren van de plataan
zijn tot op de nerf versleten
zal ik ze in het voorjaar terug zien
om die onrust die door de kamers van mijn lijf raast
te doen zwijgen
ik ben zo bang als een komma in een dik boek

het voelde allemaal zo goed
sterven was tot 1999 iets wat anderen deden
maar sindsdien draag ik de herinneringen aan jullie
mee in de warme binnenzak van de tijd
ik mis, moeder,
je warme moederlijf tegen mijn verkleumde ribben,
ik mis de geur van gesneden selder
en gebakken wafels,
van de zeep die naar het zonlicht was vernoemd
ik betast, vader,
de hitte van lang vervlogen avonden in onze gesprekken
onder een lucht doortrokken van kraaiengekras
en fladderende vleermuizen
dat waren nog eens zomers

maar nu op dit kerkhof
het licht huivert
hier begint het verleden te vervormen
te verwateren in onzekerheden
te verdwijnen onder de vlekken van het vergeten
ik ga weg en
leg een grote strik rond de stilte
de wind hapt me als een hond
achterna

ik heb in een dorp gewoond
waar vaders en moeders niet doodgingen
waar soldaten behangen met vogels en bloemen
dansten door de straten
en meisjes met leliewitte boezems
bij bosjes in de struiken hingen
het gras geurde groen als een nachtzoen
er was geen wenkbrauwgefrons
geen dode egel op de weg
het licht hing als een zomerjas
over je schouders
bomen fluisterden zo zacht
dat het onverstaanbaar was
galsteenoperaties bestonden niet
mijn buurvrouw was een trekvogel
voor ze kringloopdame werd
en marco borsato zong
droooooomen zijn bedrog

lang heb ik daar niet gewoond

hier lig ik als een woord
de wind ritselt door de tijd
een langgerekt gefluister ontsnapt aan
de loodkleurige minuten
hier luister ik
naar verre en onbegrijpbare mooie muziek
die zijn lippen drukt tegen de bomen
uit respect voor de stilte
de paden door het bos
liggen op mijn pen te wachten
onaangeraakt

ik ben een woord naast jou
jij bent een woord naast mij
en samen schrijven wij een zin
met hoofletters en uitroeptekens
en weet je wat grappig is
wij liggen er middenin

de ochtend is voorzichtig opgestaan
jij roert door de koffie
tikt met een lepeltje tegen de stilte
de zomer hijgt roerloos en blauw
op de vensterbank
als ik naar je ogen kijk
hoor ik een vraag van glas
en telkens als het licht
je ogen raakt
is er een luid gerinkel te horen
alles breekt
onze woorden blijven geradbraakt
achter in de sluier van gisteren
straks ga je voor altijd weg
ik besef nu al
liefde is de verleden tijd van lief

(geschreven nu Jeff het lager onderwijs verlaat en de stap zet naar het middelbaar ...)

jeff en lowie

is mijn leven een moment
waarop ik besef dat alles een
doorzeefde droom is
dat ik denk dat ik niet besta
in deze onbegrensde ruimte
van tijdeloosheid
wit papier doet zo'n pijn
en het laat me weten dat enkel
de woorden die geschreven zijn
een kans maken om echt te zijn

je houdt het licht tegen
met je korenblondwiegend haar
het brandweerautorood van je lippen
geurt naar de zon
in een doorstoofd aroma van champagne
je danst de flamenco met
golvende gitaarklanken van blauwe vogels
je wolkenkrabberkus smaakt als
een ruimtelift naar de maan en terug

overdrijf ik
ik denk het wel
maar er zijn dan ook geen gewone woorden
voor de vragende reediepbruine ogen
van jou

de zon heeft de schaduw een meter
verder geduwd
ik kauw op de lucht
maar de wolken smaken naar niks
haaks op mezelf bewoon ik mijn lijf
beurtelings groei of lok ik
mijn eigen chaos binnen
ik heb mijn huis in brand gestoken
voor het wordt vertrapt
door nachten en door woorden
ik ben de kiezel
op het pad naar onderweg

hier loop ik
hand in hand met mezelf
naar het huis waar niemand wacht
alleen de wijn, de nacht
en ik
de blauwe geur van seringen
brengt me naar het fluisteren
van de minnaars die we waren
huid en handen zacht als confituur
ik kan de geheimen van de muren horen
ze eten uit mijn handen
behoedzaam schrijf ik de nacht neer
in paarse woorden
als kruimels strooi ik je naam
zoek me
vind me
maar ik zie alleen de vogels
merels denk ik