liefde

het schateren van de bok
het geharrewar van de sterren
het in en uit ademen van eb en vloed
de onderaardse lavastromen
de routes van langgerekte trekvogels
de dienstregeling van de spoorwegen
het broebelen van de olievelden
in Texas
de hartslag van de kolibri's
tussen de lianen
het gezang van de potvissen
onder het pakijs van antartica
het dansen van de soepletters

er is zoveel wat ik niet begrijp

maar het deert me niet
want er was blauw en rood in haar schoenen
alsof ze vogels aan haar
voeten droeg
als ze danste

haar naam was zomer
was lover van zeer hoge bomen
was dons van vleugels
was klinkers

ik hield van haar woorden
van haar warmte en geur

toen ze ging waaiden alle
deuren dicht. Te vroeg gevallen donker
overrompelde het huis
waarin wij woonden

ik pluk alle rozen van de rozenstruiken
en hang ze aan
elke komma van de nacht

donderende explosie
tegelijk trekken mijn schouders samen
de hemel scheurt in rafels
echo's heen en weer ketsend
tegen de muren van de vier windstreken
een straaljager snelt weg,
inkrimpend tot een stip
trekt het lawaai met zich mee
tot het licht weer effen en
geluidloos als een vallend laken
me in de nek pakt
er zijn geen vogels meer
alleen wij
moeder, vader,ik

ben ik altijd al op zoek geweest naar woorden
misschien
maar ik denk dat de woorden mij kwamen zoeken
waar kwamen zij vandaan
misschien vanop een knoestige boomstronk
die meedreef met het water
in het zalmkleurige schijnsel van de zon
of uit de mond van een zatte tuinkabouter
fluisterend vanachter de takken van de nacht
of plotseling vanuit de schreew van een kraai
hoe zouden zij elkaar herkennen
in hun blauwzwart verenpak
of wanneer ik alleen was
en zij mij zacht aanraakten
het is dan dat mijn ziel
als een kat omhoog sprong

Parijs
stad van het licht
van de Tour op de Champs-Elysées
heeft een droef gezicht
gekregen
en kruipt bang in mijn tv
geen Moulin Rouge meer
geen variété
kalasjnikovs schieten broers aan stukken
uiteengerukte fraternité
Parijs staat in brand
ligt niet meer in Disneyland

de novemberkleuren van de bomen
zijn zo mooi dat ik ze liever niet beschrijf
de zon voelt zich niet meer op haar gemak
vlucht weg tussen de regenbuien
toch probeer ik rust te vinden
langs de wilde snelweg van mijn leven
hier tref ik mijn bewustzijn aan
op een met struikgewas begroeid terrein
waar overal het onbegrip opschiet
met daartussen enkele frustraties
een fikse dosis weemoed
en wat melancholie
mijn dromen liggen verstopt
en mijn verlangens zijn vertrapt
weer beukt de wind tegen mijn woorden
getemde chaos

de middag leegdrinken als een glas champagne
de avond kruiden met voorbijvliegende
vogels
even de laatste schoenen poetsen
de planten water geven tot ze in huilen openbarsten
de kat bij de melk zetten
of nog beter
de koe bij de horens vatten
de deur op een kier laten voor de ochtendzon
zacht vertrekken en onhoorbaar wandelen
tot bij jezelf
sterven, je moet er alle tijd
voor nemen

een nieuwe morgen biedt zich aan
teder en aarzelend
zich verontschuldigend voor zoveel breekbaarheid
ik zuig iedere beweging in me op
van de vogels die gaten in de lucht
fladderen
mijn tuin staat vol lege plekken
ik leun tegen mijn schouder
dit is hopeloos
bevrijd me van de tijd
als ik straks thuiskom ben ik mezelf kwijt
dan verbrand ik mijn dromen
die ik vandaag droeg als versleten kleren
ze zijn doorweekt met heimwee
en treurigheid
ze zijn niet meer te redden

met een dichtgevouwen glimlach
en op hooggehakte benen
houdt mijn spiegelbeeld de glazen draaideur
van het komende jaar
voor me open
de dagen van vroeger hebben zich genesteld
in de onontdekte hoekjes van mijn lijf
in de rafels en de randen ervan
om me te laten schrikken van de dag van
morgen
maar ik ben niet bang voor
de blauwe plekken en de schaafwonden van de tijd
zolang jij bij me bent
ik leg mijn arm om je schouders
je past precies in mij

Nog enkele dagen en het is zo ver ...
70 jaar.
Zeventig worden is niet zo moeilijk . Je moet alleen de voorbije
negenenzestig jaar overleven. Het lijkt superver voor sommigen,
maar het valt reuze mee als je in de buurt woont.
Verjaardagen zijn vooral lessen in nederigheid. Hoe meer je er
meemaakt, hoe minder aandacht je er aan besteedt. Enerzijds
natuurlijk vanwege de gewenning, anderzijds vanwege de blijvende
en met het vorderen der jaren zelfs toenemende onzekerheid.
        Al bij al is het toch maar raar dat je in leven bent gebleven,
terwijl om je heen geliefden en kennissen bij bosjes zijn weggevallen,
waardoor er alsmaar minder mensen zijn om je eventuele vrolijkheid mee te delen en wie je een glas champagne in de handen kan stoppen.
Want het mag gezegd worden : het betreft hier een vrolijkheid die bij nader toezien slechts de sluier is waarachter zich de weemoed verschuilt, de weemoed en de beklemming van het besef dat wat voorbij is, voorbij is.
Zoiets krijg je niet uitgelegd aan pakweg twee kleinzonen die zich staan uit te sloven om spontaan blij te zijn op opa's verjaardag.Vanzelfsprekend wens ik mezelf zulke droevige gedachten niet toe. Ik wens me in de toekomende tijd vijf kommerloze jaren toe !Want het zal weer gedaan rap gedaan zijn met de rust, eens die vijfenzeventigste eraan komt.
Gevierd worden als een held ... dat doe je nooit ongestraft !

Happy birthday  ... to me !

ik wil je eindeloosheid geven
in je ogen zit onsterfelijkheid en
regen en gefluister en
wind die waait alsof hij elders is
de angst van de niet meer zo strakke huid
is er nooit geweest
en de plooien waarin de schaduwen
van de jaren schuilen
brengen ons aan het lachen
het leven is niet te kort
het is te lang als je het verspilt
aan de niet-liefde, het niet-lachen
het niet-kiezen
wij gebruiken elke dag onze tijd
om naar de lucht te kijken en naar
mekaar
je ruikt dan naar appels op een houten rek
in de zon
ik val geruisloos in een siroopzoete slaap

de bomen kammen de wind
en dan
zonder naar links of rechts te kijken
rijdt de zon door het rode licht
van de avond
de eenzaamheid trekt aan de ketting
ik zou graag een uur met jou
onder zuiver water willen zwemmen
op zoek naar de kussen van jaren geleden
zo gulzig, zo wild,
zo adembenemend
urenlang hingen ze tussen onze lippen
de zonde werd een feest
maar je bent er niet
de lucht kleurt zoetblauw
en rond mij wordt alles
zo saai als plafondverf

mijn woorden liggen geruisloos aan de binnenkant
van mijn huis
wanordelijk, zo vlak voor het schrijven,
maar woorden zijn laf en
slaan op de vlucht
bang voor de vervoeging van voorbije jaren
verward door de rauwheid
van de waarheid
alles goed, vraag je
ja, ja, zeg ik
wetend dat mijn vermomming als bejaarde
geslaagd is
maar misplaatst in de tijd
de leugen nestelt zich in alle hoeken
van mijn lijf

op de zolder van mijn ziel bewaar ik
de schoonheid van elke dag
als een zucht tegen de wind van de werkelijkheid
de hete wind is mijn lijf
ik ben de dorst
beschenen door de withete zon van mijn verleden
zullen ze ooit ophouden
de winden die waaien  door de kamers
van mijn hart
ik wrijf mijn herinneringen tegen de
slijpsteen van mijn geheugen
warmgloeiend komen ze steeds terug
als krokussen en jong gras

buiten is het donderdag en lente
met leugens van licht

Volgens Wikipedia is HAIKU een vorm van Japanse dichtkunst,
geschreven in 3 regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede
regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen bevat.
De haiku drukt een ogenblikervaring uit, een vingerhoed vol
emotie.

Een voorbeeld : Het leven
         
                        uit moeder komen
                        tussen haakjes glimlachen
                        weer stil verdwijnen

Probeer ook eens en stuur het mij door !

leg allebei je ogen op mijn wit papier
knipper even
voor ik het weet
heb jij mijn mooiste gedicht geschreven

er zit een onbekend beest
in het ondoordringbare struikgewas van mijn geheugen
ik voel hoe het achter mijn gezicht kruipt
op zoek naar iets of iemand in mij
naar een aanwijzing voor
een verhaal dat niet blijkt te kloppen
eens zal het mij bespringen en verslinden

maar mijn leeftijd is een papierversnipperaar
al die dromen, ambities en herinneringen
worden dag na dag onafgebroken
onleesbaar gemaakt
in fijne reepjes gesneden
mijn huis heeft zich los gemaakt van de aarde
en drijft weg in het donker
er heerst volslagen stilte
het maanlicht breekt in scherven op het water

je leert me het aanraken
het gestuurd strelen van mijn
vingers over je warme lijf
je huid zet zich schrap
onder de herinnering van mijn handen
tegen de blauwe ruis van de nacht
wordt het licht onrustig
maakt hese woorden overbodig

ik duik in de schaduw
van de eerste morgen
die openbarst in de voering van je glimlach
ik versplinter

ik ben een zin
gevangen tussen hoofdletter en vraagteken
op de hartslag van de tijd gedicteerd
wat te doen wat te laten
soms was het bidden
dan  was het bronstig blaten
soms het murmelen van het strelen
of het prevelen van een kus
af en toe rijm ik zelfs op autobus

ik heb geen zin meer
ik gooi al mijn woorden als duimspijkers
op straat
want in het station van het achterblijven
valt al dagenlang de regen