half de week ,

Als het stille hart spreekt.
                   van Catherine Gaskin.

Een ambassadeursfam.,de fam.van een geslaagd zakenman en Livy het dochtertje van de huishoudster op Tresillian, een kasteel boven op een rots boven het dorpje St. Just in het engelse Cornwall. Het kasteel is een, door erfenis verworven,van de ambassadeur. De famillie's komen heel toevallig samen, hun levens worden helemaal samen verweven en zo ook dat van Livy. Het verhaal speelt zich af in de tijd voor, tijdens en na de laatste oorlog. Een echte aanrader.


 

Ouderdom is helaas de winter voor velen, maar voor wijzen en optimisten, is het een tijd van gelukkige en vruchtbare oogsttijd.

Als sneeuw en hagelbuien dreigend komen de winterzon de ijzeltakken siert zingt fluitent blij een koolmees in de bomen die vol verwachting lente tiereliert.

Elly Van Breugel,

Als een zeepbel.

Beloften... schitterende zeepbellen
mooi van vorm, prachtig van kleur.
Als een ketting rijgen ze zich aaneen.
Dit kan nietmeer stuk!
Maar helaas, één zuchtje wind en
dan... niets meer.

Alike Van Alphen,

Er moet mij iets van mijn lever. Niks ergs se. 'k Ben beginneling met bloggen. Ik wist wel dat je zomaar geen plaatjes mag overnemen. Maar toch komen er rode kruisjes bij m'n berichten, SORRY daarvoor het was niet de bedoeling van mij om zomaar wat weg te pikken.' k Hoop dat je het me wil vergeven al diegenen waar ik een fout heb begaan. ' k Vond het zo raar dat plotseling de prenten weg waren en in de plaats een rood kruisje stond.Stommerik dat ik ben.

Geluk is de kunst een boeket te maken van de bloemen waar je bij kunt .......

........maar wie is nu m'n vrouw?

  Laat ebben, laat vloeien.
  Laat ieder zich met zijn eigen bemoeien.

Die wat weet van mij of van de mijnen,
ga naar huis en bezie dan de zijnen.

  En zijn die van gebreken vrij,
  dan gaat het verre boven mij!

Bloemen kunnen je gelukkig maken, als je hun schoonheid ziet.

Ja, oeioei morgen, jawel naar de tandarts! Er zijn leukere dingen voor de mens, Waarom ik daar zo over doe. Voor vele mensen gewoon. Maar ik toch niet zeker. Waarschijnlijk een trauma uit de kinderjaren. Ook meegemaakt? Ja we moesten toch op een lange rei met de hele klas naar ' ziekenhuis, waar de tandarst zat en aan de lopende band al het nodige deed. En dan maar aanschuiven tot je aan de beurt was en je je klasgenootjes zag passeren, die al gepijnigt waren. Je zou voor minder een schrik opdoen. 'k Zal er maar niet bijvertellen wat de bijnaam van die man in zijn witte schort was. Nu ben ik gezegend met een goed gebit, zodoende heb ik niet veel met dat soort zaken te maken gehad. Maar nu oeioei is het zover.TANDPIJN.
Zo heb ik nu plots inspiratie gevonden om te schrijven. Niet dat ik er nog bang om ben maar alleen omdat ik moest terug denken hoe dat in onze kinderjaren ging. Maar goed dat die toestanden tot het verleden horen.

Vreugde is de grote schoonmaak van het hart .