Kastelentocht:

Na gisteren te hebben gewandeld in loppem, besloot ik vandaag een wandeling te maken in Oost-Vlaanderen. terug vroeg uit de veren, want het beloofde terug een warme dag te worden. Ik reed naar Vinderhoute, waar de reigersstappers er hun kastelentocht hielden. Vandaag was ik alleen, en wegens de warmte ging ik maar 18km wandelen die er toch 20km waren. De start was vanuit de kantine van de lokale voetbalclub.

Vinderhoute is een dorpje in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en sinds begin 2019 een deelgemeente van Lievegem, het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.

Het dorp ligt iets ten westen van Gent, aan de kruising van het kanaal Gent-Brugge en de Ringvaart. De dorpskern bestaat uit laagbouw met relatief veel groen en enkele kasteeltjes. De Kale loopt door Vinderhoute. De oudste archeologische vondsten zijn van het vroeg-mesolithicum. Nabij de Kale werden sporen van een nederzetting uit de vroege La Tène-periode aangetroffen. Vinderhoute werd voor het eerst vermeld in 966, waarbij het patronaatsrecht van de kerk aan de Sint-Baafsabdij te Gent toekwam.

Vinderhout was een belangrijke heerlijkheid. Voor het eind van de 13e eeuw kwam deze in bezit van de familie Van Gavere. Vanaf begin 14e eeuw vormde deze heerlijkheid één geheel met de heerlijkheid Merendree.

Vinderhoute ligt in Zandig Vlaanderen op een hoogte van 6-10 meter. De plaats ligt aan de Gentse Ringvaart, aan het Kanaal Gent-Brugge en aan de (Nieuwe) Kale. De Vinderhoutse Bossen vormen een natuurgebied.

De 4 en 6 km blijven in Vinderhoute en passeren enkele kastelen en de kerk.

De 10 km volgt het parcours van de 6 km en maakt nog een lus van 4 km door de Vinderhoutse bossen.

De 12 km gaat via de Vinderhoutse bossen naar de rustpost ’t Geestje in Mariakerk, keert via Claeys-Bouaert met kasteel en de Groene Velden terug.

De 16 km volgt eerst het parcours van de 4 km en daarna het parcours van de 12 km.

De 18 km volgt het parcours van de 12 km en maakt vanaf de rustpost een prachtige lus door natuurgebied Bourgoyen-Ossemeersen.

De 24 km combineert het parcours van de 6 km en van de 18 km.

De 28 km maakt eerst een lus in Vinderhoute, via de Zuurhoek naar de Oude Kalevallei en keert terug naar de startzaal, om daarna het parcours van de 18 km te volgen.

Een pracht van een wandeling, heel veel natuur gehad. Er waren 1430 deelnemersaanwezig.

Zomertocht:

Ditmaal begaf ik mij richting loppem om daar een wandeling te maken van de wandelclub uit Zedelgem 4 op een rij. Ik ging heel vroeg om een beetje de warmte te ontlopen.

Loppem is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en sinds 1977 een deelgemeente van Zedelgem. Voordien was het een zelfstandige gemeente. Het bevindt zich net ten zuiden van de Brugse agglomeratie.

Een oude vermelding van de naam Lophem vindt men al terug in een oorkonde uit 1108. In oktober 1918, tijdens de bevrijding na de Eerste Wereldoorlog, vestigde koning Albert I zich op het kasteel van Loppem. Op 21 november 1918 stichtte hij er 'de regering van Loppem', de eerste regering van nationale eenheid waar socialisten, liberalen en katholieken samen zaten, die grote hervormingen besliste (Akkoord van Loppem) : Algemeen enkelvoudig stemrecht (voor alle mannen boven 21 jaar), erkenning van de vakbonden, universiteit in Gent in het Nederlands. Tijdens de Achttiendaagse Veldtocht (WO II) verbleef ook koning Leopold III in Loppem, in het Wit Huis (18-25 mei 1940).

Toen ik aankwam ging op dit moment Urbain starten. We besloten omsamen deze tocht aan te vatten. de wandelaars konden uit een 6tal afstanden kiezen en wij gingen voor de 22km. Het was een mooie en rustige tocht met heel veel variatie.

Een hele aangename wandeling rondom de mooie natuur van Loppem. er waren 1306 deelnemers.

Vakantietocht:

Na gisteren te hebben gewandeld in Lapscheure,besloot ik eens naar Eksel te gaan om daar deel te nemen aan hun Vakantietocht. Het is altijd mooi om in de provincie Limburg te wandelen.

Eksel (vroegere spelling: Exel) is een dorp in de Belgische provincie Limburg en een deelgemeente van Hechtel-Eksel in de Kempen, het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. Eksel ligt aan de noordrand van het Kempens Plateau, op een hoogte van 41 tot 64 meter. Het ligt op de waterscheiding tussen het stroomgebied van de Schelde (de Grote Nete ontspringt hier) en het stroomgebied van de Maas: De Bolissenbeek, zijrivier van de Dommel, vormt de oostgrens van Eksel. De Winnerloop, die ten noorden van Winner ontspringt, loopt in noordelijke richting en komt nabij Neerpelt in de Dommel uit.

Ten westen van Eksel liggen grote naaldboscomplexen op zandige bodem, terwijl ten zuiden en ten oosten van Eksel een gebied met kleinschalige percelen is te vinden, waar landbouwgrond afgewisseld wordt met stukjes bos. Meer naar het oosten vindt men het beekdallandschap van de Bolissenbeek.Topwandeling langs de mooiste plekjes van Hechtel-Eksel en het beste van Bosland

Toen ik aankwam in de zaal was het een blij weerzien met enkele vrienden van de wandelclub De Bosdravers. Na iets te hebbne gedronken, begon ik aan de wandeling.

Terug een mooie wandeling met heel veel afwisseling. Na deze mooie tocht ging ik even kijken of mijn rienden van Lutlommel thuis zijn.

Gelukkig waren deze mensen thuis, een gezellige babbel en samen nog wat gegeten en dan terug naar West-Vlaanderen.

Poldertocht:

Ik reed vandaag naar Lapscheure om daar deel te nemen aan één van hun tweedaagse wandeling.

Lapscheure is een dorpje in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Damme, het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971. Het dorp ligt in het noordoosten van de provincie, tegen de grens met Nederland. Het is een plattelandsgemeente in De Polders, met in het landschap verschillende dijken, kreken en grachten. Lapscheure bleef een zelfstandige gemeente tot 1971, toen het samen met Hoeke bij de gemeente Moerkerke gevoegd werd. In 1977 werden deze deelgemeenten van de gemeente Damme.Tocht door de polders waar je de wind nog voelt gieren. Rustige wegen en paden met verzorgde rustposten. 1e luik van de clubtweedaagse

Dag14: Salsburgerland - Moorslede

Na het ontbijt vatten we de terugreis aan. Met enkele tussenstops komen we aan in de late namiddag in Moorslede. Het was een hele mooie reis ,met een prachtige groep en een hele goeie begeleidende gids. Op naar de volgende reis. In het najaar volgt er nog een citytrip naar Praag.

Dag3

Vandaag de laatste dag van ons verleng weekend, morgen terug naar huis.

Voor de wandelaars staat er nog een mooie wandeling op het programma, maar helaas zal ik geen foto's kunnen nemen, daar ik zal meegaan met de niet wandelaars. De wandelaars maken een tocht Assen-Assen van zo'n 20km. De niet wandelaars kunnen in de voormiddag een bezoekje brengen aan de markt en in de namiddag staat er een bezoek geplant voor het openluchtmuseum Ellert en Brammert in Schoonoord.

Schoonoord is een dorp in de provincie Drenthe (Nederland). Het dorp behoort sinds 1998 tot de gemeente Coevorden, daarvoor was het een deel van de gemeente Sleen. De naam 'Schoonoord' verwijst naar 'schoon' in de betekenis van 'mooi'. Het nabijgelegen Schoonloo zal bij de keuze van de naam ook van invloed zijn geweest. Schoonoord is rond 1850 ontstaan op een zandige hoogte aan de rand van het Odoornerveen. Kort daarna werd het Oranjekanaal gegraven. Daarlangs, en aan de haaks erop gelegen weg Coevorden - Assen, kwam een zich snel uitbreidend lintdorp van in eerste instantie vooral plaggenhutten tot stand.In 1856 telde het dertig gezinnen met in totaal 148 inwoners. Er vestigden zich veenwerkers en kanaalgravers en ook enige middenstanders. Al snel kwamen er stenen woningen en meer inwoners, afkomstig uit onder meer Smilde en Assen, maar ook uit Steenwijk en Leiden. Schoonoord groeide uit tot een dorp met kerken, scholen en winkels. Na de Tweede Wereldoorlog vond verdere uitbreiding vooral naar het westen toe plaats.Ter gelegenheid van het 150-jarig jubileum van het dorp werd in 2004 het boek Kroniek van Schoonoord uitgegeven dat informatie bevat over de periode 1854-1954. Daarna verschenen nog aanvullingen over de periode 1954-2004. Ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het dorp in 1954 werd een aantal plaggenhutten en veenhuisjes nagebouwd op een stuk heideveld. Dit is nu uitgegroeid tot een uitgebreid openluchtmuseum, het Ellert en Brammertmuseum.

De reuzen Ellert en Brammert verwelkomen ons.

In het Openluchtmuseum Ellert en Brammert staan tegenwoordig twee reuzenpoppen voor de ingang van het park. In het 'hol van Ellert en Brammert' kan een verhaal van de reuzen met plaatjes worden bekeken. Vlak bij het museum, in Schoonoord, vinden we meerdere 'reuzen'-restaurants. Bij binnenkomst in de gemeente staat de tekst 'Welkom in ons reuzendorp Schoonoord' langs de weg. In het dorp worden T-shirts, sleutelhangers en aanstekers van het reuzenpaar verkocht. Sinds het Mariekejaar in 2009, een jaar vol plaatselijke activiteiten rondom de hoofdrolspeelster Marieke uit de sage, is een standbeeld van Marieke geplaatst aan de Oude Molenstraat te Schoonoord. Dit kunstwerk is van de hand van de in Amsterdam werkzame kunstenaar Esther Bruggink.

Ellert en Brammert zijn de hoofdfiguren uit een sage die in Schoonoord in de provincie Drenthe wordt gelokaliseerd. Deze sage is ook in andere delen van de wereld bekend, al zijn de hoofdrolspelers alleen in Drenthe bekend onder de namen Ellert en Brammert. De sage van Ellert en Brammert wordt door volksverhaalonderzoekers geclassificeerd onder het internationale verhaaltype Robbers' Alarm Bellen is aan Schoonoord en omgeving gehecht om de namen Ellertsveld en Brammershoop te verklaren.

Een van de latere versies van het verhaal over Ellert en Brammert, die thans grote populariteit geniet, vertelt dat de twee rovers een touw spannen waaraan een bel is vastgemaakt. Zo kunnen ze erachter komen of er voorbijgangers langs komen in de buurt van hun grot. De rovers overvallen de reizigers, sleuren ze in hun grot, beroven ze en doden hen. Een meisje dat zij gevangen hebben genomen, nemen zij op in hun grot en ze doet het huishouden voor de rovers. Na zeven jaar te hebben geleefd met het tweetal, vraagt het meisje toestemming aan de rovers om naar de kerk te gaan. Dit mag, op voorwaarde dat ze tegen niemand iets vertelt over de rovers en hun verblijfplaats. Na de mis staat het meisje voor de kerk, en vertelt zij haar verhaal en plein public tegen de deur (of een muur, een oven, of de priester). Daarnaast vertelt ze dat ze erwten zal kopen om de weg te markeren naar de grot. De priester en de dorpsbewoners volgen de sporen, omcirkelen de grot, grijpen de rovers, bevrijden het meisje, en vernietigen de grot.

Na dit mooi bezoek aan het openluchtmuseum was de tijd aangebroken voor de terugweg naar ons hotel. Na het avondeten was er gelegen voor dans en muziek  en gezellig samen zijn. Morgen na het ontbijt terug naar huis. het was alweer een geslaagd wandelweekend. We kijken nu al uit voor het volgend jaar. 

Dag2:

Na het ontbijt konden de niet wandelaars onder begeleiding een kleine knooppuntenwandeling maken rond het hotel in het Asserbos. De wandelaars vertrokken dan naar Veenhuizen voor een tocht van 20km. We waren erop voorzien, dat we geen al te best weer gingen krijgen. Het beloofde een regenachtige dag te worden

Rond de middag vertrokken de niet wandelaars met de bus richting Veenhuizen, waar ze het gevangenismuseum gingen bezoeken.

Veenhuizen is een plaats in de gemeente Noordenveld in de Nederlandse provincie Drenthe. Tot 1 januari 1998 behoorde Veenhuizen tot de gemeente Norg. Het dorp bestaat uit verschillende verspreid van elkaar gelegen onderdelen en telt ongeveer 1.280 inwoners. Daarnaast verblijft er een wisselend aantal gedetineerden. De plaats heeft voor een belangrijk deel haar bestaan te danken aan de voormalige kinderkolonie Veenhuizen. Een groot deel van Veenhuizen maakt sinds 2021 onderdeel uit van de Unesco-Werelderfgoedlijst als een van de Koloniën van Weldadigheid. Het zuidelijk deel van Veenhuizen beslaat het hoogveengebied Fochteloërveen dat deel uitmaakt van het Nationaal Park Drents-Friese Wold.

Het Nationaal Gevangenismuseum is gevestigd in een voormalig werkgesticht in Veenhuizen. Het museum informeert over de omgang met misdaad en straf in Nederland vanaf 1600 tot heden. Daarnaast wordt aandacht besteed aan de geschiedenis van Veenhuizen als kolonie voor wezen, bedelaars en landlopers van de Maatschappij van Weldadigheid en later gevangenisdorp. Er komen jaarlijks meer dan honderdduizend bezoekers. Veenhuizen en ook het pand waarin het museum gevestigd staat sinds 2020 op de UNESCO Werelderfgoedlijst.

Hoewel de geschiedenis van Veenhuizen teruggaat tot 1381 is het bekend geworden als kolonie voor paupers sinds de bouw van drie grote gestichten voor maatschappelijk minder bedeelden. Initiatiefnemer in 1823 was de Maatschappij van Weldadigheid. Opname was oorspronkelijk vrijwillig, maar dat veranderde allengs in een verplichting en later - na de overname in 1859 door de rijksoverheid - in straf. Nog steeds zijn in Veenhuizen vier penitentiaire inrichtingen in gebruik.Als particulier initiatief werd in 1975 het eerste Gevangenismuseum geopend aan de Hoofdweg te Veenhuizen. De oprichter, C. Standhart, was vanaf 1949 werkzaam geweest bij justitie in Veenhuizen en had een verzameling aangelegd van allerlei zaken die te maken hadden met de Veenhuizer geschiedenis.

In 2005 werd het Nationaal Gevangenismuseum gevestigd in het volledig gerenoveerde voormalige 'Tweede Gesticht', gebouwd in 1823. Het is een onderdeel van het Rijksbeschermd gezicht Veenhuizen. Van de drie oorspronkelijke gestichten is dit het enige gebouw dat behouden is, hoewel niet volledig in originele vorm.

Met de verhuizing is de focus van het museum verbreed van de geschiedenis van het gevangenisdorp tot de hele geschiedenis van misdaad en straf in Nederland vanaf 1600 tot nu en de geschiedenis van de Kolonien van Weldadigheid. In 2007 werd het Veenhuizer museum uitgeroepen tot beste historisch museum van Nederland. Op de binnenplaats van het gestichtsgebouw werd in 2016 en 2017 de musical Het Pauperparadijs opgevoerd.

De wandelaars vertrokken aan het hotel via allerlei kleine en mooie wandelpaden richting Veenhuizen. Niet voor niets is Drenthe de groene provincie van Nederland. Tijdens deze wandeling kregen we af en toe een regenbui over ons. We hadden geen rustpost(een cafe of iets dergelijks) dus we moesten regelmatig een halt houden aan de rand van de bossen.

Al bij al hebben we nog geluk gehad, wel enkele buien gehad maar het was ok. Toen we aankwamen aan het gevangenismuseum, hebben e de niet wandelaars opgezocht , nog iets gedronken en dan de terugweg naar Assen. Eerst een flinke douche genomen, dan gaan eten en daarna was er gelegenheid om te bowlen en vrije tijd. Zaterdag staat er terug een dagtocht op het programma van 20km Assen - Assen en voor de niet wandelaars een bzoek aan het openlucht museum Ellerte en Brammert. Morgen zal ik meegaan met de niet wandelaars.

Wandelweekend Drenthe:

Dag1: Kortrijk - Burcht - Zeist - Assen

Met 63 wandelaars van de wandelclub Wsk Marke trokken we richting Drenthe, de groene provincie van Nederland, naar Assen waar we verblijf hadden in De Bonte Wever. Onderweg maakten we gebruik van een sanitaire stop in Burcht, daarna reden we door richting Zeist, waar we even halt hielden. Voor de niet wandelaars was er een bezoek geplant in het Slot van Zeist en zijn tuinen, voor de wandelaars een wandeling rondom Zeist en Zeisterbos.

Zeist  is een dorp en gemeente in het midden van de Nederlandse provincie Utrecht. De gemeente telt 66.656 inwoners en heeft een oppervlakte van bijna 50 km² (waarvan slechts een minieme hoeveelheid water). De gemeente Zeist ligt in het bosrijke gebied van de Utrechtse Heuvelrug en heeft daardoor buiten de woonkernen een overwegend 'groen' karakter.Naast de hoofdplaats Zeist telt de gemeente vier dorpen: Austerlitz, Bosch en Duin, Den Dolder en Huis ter Heide. Vanwege het kasteel Slot Zeist wordt Zeist wel Slotstad genoemd.

Slot Zeist is een zeventiende-eeuws slot in de Nederlandse gemeente Zeist dat gebouwd was als lustoord van Willem Adriaan van Nassau. Het slot is ontworpen door architect Jacobus Roman. Het slot is omgeven door een Engels landschapspark en het Broeder- en Zusterplein.Het grondgebied waarop het slot is gebouwd werd in 1165 vermeld als eigendom van ene Godefridus van Seyst, zonder vermelding van een huis. In 1536 wordt wel melding gemaakt van bebouwing wanneer "dat huys te Seyst, vry eigen goed" door de Staten van Utrecht erkend wordt als ridderhofstad.

Willem Adriaan van Nassau heer van Odijk, Kortgene, Zeist en Driebergen, een kleinzoon van Maurits van Oranje, kocht in 1677 de heerlijkheid van de Staten van Utrecht en liet het huidige slot bouwen. Architect van het huis was Jacobus Roman, die ook Paleis Het Loo ontwierp. Het interieur is voornamelijk ontworpen door de hugenoot Daniël Marot. Zijn grotendeels bewaard gebleven muur- en plafondschilderingen doen denken aan de Franse barok. De bouw duurde van 1677 tot 1686. De Antwerpse beeldhouwer Albert Xavery maakte voor de tuin twee allegorische beeldengroepen van de werelddelen Europa, Afrika, Azië en Amerika, die werden geplaatst langs de gracht aan weerszijden van het slot. Van Nassau en zijn huis werden daarmee als het ware het centrum van de wereld. Alleen de groep Europa en Afrika is bewaard gebleven.In 1745 werd Slot Zeist aangekocht door de koopman Cornelis Schellinger. In 1746 schonk hij een gedeelte aan de hernhutters dat zou dienen als hun hoofdkwartier in Nederland.De hernhutters lieten voor het slot een Broeder- en Zusterplein aanleggen.

Groepsfoto van de niet wandelaars

In 1830 werd Jan Elias Huydecoper de nieuwe eigenaar. Hij gaf aan Jan David Zocher jr. de opdracht om de achtertuin te ontwikkelen tot een landschapspark. Het barokke interieur werd aangepast aan de empirestijl die toen de mode was. De grote barokke muurschildering in het trappenhuis overleefde deze ingreep omdat die rechtstreeks op de muur was geschilderd.In 1924 werd het slot door de gemeente Zeist gekocht.Het slot werd in 1969 gerenoveerd onder leiding van architect Johannes Bernardus van Asbeck, die bracht het terug naar de oorspronkelijke barokstijl waarbij hij onder andere gebruik maakte van authentiek sloopmateriaal uit andere barokgebouwen.

De gemeente heeft de exploitatie van het slot in handen gegeven van horeca-ondernemer Nico Bakker. Begin december 2023 werd bekend dat Fletcher Hotels de exploitatie van het slot van Bakker gaat overnemen.

Slot Zeist ligt in een bosrijke omgeving en is geheel omringd door een prachtig aangelegde Engelse tuin met daarin een grote karpervijver en een originele theekoepel aan het water.  U kunt als onderbreking van uw bijeenkomst een frisse neus halen of op een stralende dag een heerlijke wandeling maken rondom het Slot.

Daarnaast beschikt de tuin over een fantastisch openluchttheater, uniek gelegen tussen de bomen. De perfecte plek voor een concert, theateroptreden of openluchtpresentatie. Het theater beschikt over 1000 zitplaatsen.

De wandelaars vertrokken aan de parking van het Slot, om vandaar de wandeling van een kleine 13km te starten. Een mooie wandeling met heel veel groen.

Terug aangekomen bij het Slot, konden de wandelaars nog even genieten van een drankje, daarna reden we naar ons verblif in Assen hotel De Bonte Wever. Een top hotel met alles erop en eraan. Verdeling van de kamers, wat opfrissen en dan een heerlijk buffet. Daarna nog wat napraten over de dag.

Morgen staat er terug een wandeling op het programma van 20km naar Veenhuizen en we komen terug met de niet wandelaars die het gevangenismuseum in Veenhuizen bezoeken.

Dag13: Omgeving Split - Salsburgerland

We nemen afscheid van het prachtige Kroatië. We gaan terug naar Slovenië en houden halt in de hoofdstad Ljubljana. Na een wandeling door de hoofdstad met een plaatselijk gidse, is er tijd voor een vrij middagmaal. Het centrum is grotendeels autovrij, waardoor je er heerlijk kunt wandelen langs pleinen, markten en gezellige terrassen. Vervolgens rijden we richting Salsburgerland voor avondmaal en overnachting.

Ljubljana[c] (gesproken Sloveens: Lublana; ook bekend onder andere historische namen) is de hoofdstad en grootste stad van Slovenië, gelegen langs een handelsroute tussen de noordelijke Adriatische Zee en de Donauregio,ten noorden van het grootste moeras van het land is het sinds de prehistorie bewoond. Het is het culturele, educatieve, economische, politieke en administratieve centrum van het land en de zetel van de stedelijke gemeente Ljubljana.

In de oudheid stond er een Romeinse stad genaamd Emona in het gebied.  De stad werd voor het eerst genoemd in de eerste helft van de 12e eeuw. Het was de historische hoofdstad van Krain, een van de door Sloveens bewoonde delen van de Habsburgse monarchie.  Het stond onder Habsburgs bewind vanaf de middeleeuwen tot de ontbinding van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk in 1918. Na de Tweede Wereldoorlog werd Ljubljana de hoofdstad van de Socialistische Republiek Slovenië, onderdeel van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië. De stad behield deze status tot Slovenië in 1991 onafhankelijk werd en Ljubljana de hoofdstad werd van de nieuw gevormde staat.

Het centrale plein in Ljubljana is het Prešerenplein (Prešernov trg), waar de Franciscaner Kerk van de Annunciatie (Frančiškanska cerkev) staat. Gebouwd tussen 1646 en 1660 (de klokkentorens volgden), verving het een oudere gotische kerk. Er is een vroegbarokke basiliek met één schip en twee rijen zijkapellen. Het barokke hoofdaltaar werd uitgevoerd door de Italiaanse beeldhouwer Francesco Robba. Veel van de oorspronkelijke fresco's werden beschadigd door plafondscheuren veroorzaakt door de aardbeving in Ljubljana in 1895. De nieuwe fresco's werden geschilderd door de Sloveense impressionistische schilder Matej Sternen.

De architectuur van de stad is een mix van stijlen. Grote gebouwen zijn langs de stadsranden verschenen, terwijl het historische centrum van Ljubljana intact is gebleven. Sommige van de oudste architectuur dateert uit de Romeinse periode, terwijl het centrum van Ljubljana zijn contouren in de middeleeuwen kreeg.  Na de aardbeving van 1511 werd het herbouwd in barokstijl naar Italiaanse, met name Venetiaanse, voorbeelden.

Na de aardbeving in 1895 werd het opnieuw herbouwd, ditmaal in de Weense Secessionstijl, die contrasteert met de eerdere barokgebouwen die nog steeds bestaan. Grote sectoren die in het interbellum zijn gebouwd, bevatten vaak een persoonlijke touch van de architecten Jo¸e Plečnik[109] en Ivan Vurnik.  In de tweede helft van de 20e eeuw werden delen van Ljubljana herontworpen door Edvard Ravnikar.

Dag 12: Dubrovnik - Elafiti - omgeving Split

De Elafiti eilanden liggen ten noordwesten van Dubrovnik en bestaan uit zes eilanden en tientallen rotspartijen. De 3 grootste en meest populaire eilanden zijn Kolocep, Lopud en Sipan. Dit zijn ook de eilanden die we gaan bezoeken tijdens onze boottocht. In totaal wonen er op deze 3 eilanden minder dan 1000 mensen. Dus kun je je wel voorstellen hoe klein en rustig er is. Op kolocep en Lopud zijn geen auto's toegestaan waardoor ze zeer geschikt zijn voor rustzoekers. Kolocep is bedekt met dennenbossen, olijfgaarden en wijngaarden. Lopud heeft een gezellige boulevard met café's en restaurants en dankzij de oude stenen huizen heeft het plaatsje die typische mediterrane sfeer. Er is ook een 15°eeuws Franciscanenklooster.

Sipan is het grootste van de Elafiti eilanden, je kan er veel ruines uit de romeinse tijd vinden en restanten van zomerresidenties van de elite van Dubrovnik. Na de boottocht rijden we al een stukje richting het noorden voor overnachting.