Archief

6° Rondom het kaasdorp Passendale

Vandaag terug een wandeling in eigen provincie. Ik ging wandelen in Passendale, waar de wandelclub uit Zonnebeke(Drevestappers) er hun tocht  rondom Passendale hielden.

Passendale is een landelijk dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en tegenwoordig de hoofdgemeente van Zonnebeke. Het ligt op de Midden-West-Vlaamse Heuvelrug, die doorloopt richting Westrozebeke. Tot 1977 was Passendale een zelfstandige gemeente.

Passendale is vooral bekend vanwege de vele oorlogsmonumenten en -begraafplaatsen die refereren aan de Eerste Wereldoorlog, met name de Derde Slag om Ieper. Passendale is bekend van gebeurtenissen uit de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de Derde Slag om Ieper in 1917 sneuvelden er meer dan honderdduizend geallieerde en Duitse militairen in een uitzichtloze strijd die maanden duurde. Vooral in het Brits Gemenebest is Passendale een begrip geworden. De slag werd beschreven als een hel van modder en vuur, één der bloedigste veldslagen aller tijden, die duurde van 4 oktober tot 6 november 1917. Doordat het Britse leger (Franstalige) Belgische stafkaarten gebruikte, met de oude schrijfwijzen van de Vlaamse toponiemen, is de plaats in de Engelse oorlogsliteratuur bekend als Passchendaele, door de Britten uitgesproken als passion dale of "dal van de lijdensweg". Het dorp werd totaal verwoest. Op 28 september 1918 werd Passendale definitief op de Duitsers heroverd door het 4e Regiment Karabiniers en door de Grenadiers. Naar deze legeronderdelen werden dan ook twee straten genoemd. Passendale was een zelfstandige gemeente tot 1 januari 1977, wanneer het fusioneerde met de gemeenten Beselare, Geluveld, Zandvoorde en Zonnebeke tot de fusiegemeente Zonnebeke. De laatste burgemeester van het zelfstandige Passendale was Paul Deforche.

De start ging vanuit het OC de Craeye, en de wandelaars konden uit een 5tal afstanden kiezen. Ik ging voor de 18km.

Herfsttocht richting Poelkapelle langs autoluwe en tal van onverharde wegen tijdens het weekend 'Dag van de Trage Weg'. Geniet van het kaasdorp Passendale.

Een rustige en aangename wandeling.

Veldtocht:

Vandaag ging ik een wandeling maken in Lichtervelde, een gemeente waar ik niet veel ga, maar was benieuwd naar hun Veldtocht. Ze beloofden veel groen in deze tocht. Dus ging ik een kijkje nemen. 

Lichtervelde is een plaats en gemeente in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het is een woon- en pendelgemeente met landbouw en wat nijverheid en telt iets meer dan 9000 inwoners. Lichtervelde ligt in het Houtland, in het centrum van de provincie tussen Torhout en Roeselare. West-Vlaams is er de spreektaal.

Lichtervelde ligt op de grens van Zandig- (in het noorden) en Zandlemig Vlaanderen (in het zuiden). De waterrijke gemeente ligt in een van de beekvalleitjes opgevuld met alluviale bodems. Onder meer de Drielinden-, de Muizeveld- en de Zwanebeek wateren af naar de IJzer. Het licht golvend reliëf varieert van 49 meter in het zuiden, zijnde het Heihoekplateau, tot 17 meter in het noorden. Dit plateau vormt de waterscheiding tussen het noordelijke IJzerbekken en het zuidelijke Mandel-Leie-Scheldebekken. In het noorden ligt het "Veld" als uitloper van het Bulskampveld, zoals de Ferrariskaart van 1770-1778 toont. In dit heidegebied legden de heren van Lichtervelde plassen en visvijvers aan met namen zoals "Ronde Vijver", "Damplas", "Lange Vijver", "Hogelane." Straatnamen verwijzen er nog naar. De hoofdactiviteit in dit onvruchtbare gebied was turfsteken. De wijk "De Turfhauwe" herinnert hieraan. De kaart van Vandermaelen uit 1851 toont dat het gebied drooggelegd en bebost werd. In het interbellum werd het ontbost. Tot de natuurgebieden in de gemeente behoren de Huwynsbossen, een domeinbos van 33 ha. Een ander gebied is Papesputten.

De start was vanuit het CC De Schouw en de wandelaars konden uit een 5tal afstanden kiezen. Ik besloot er de langste afstand te wandelen, zo'n 25km.

De Schouw voor het CC.













Via enkele paden gaan we richting het Drielindenpad.









Dit pad is pas 14dagen geleden ingehuldigd.



Infobord betreft het pad 



Heel mooi en rustig.

Heel veel afwisseling tijdens het eerste gedeelte.



Hier aangekomen op de eerste rustpost.





Terug enkele trage of autoluwe wegen gaan we naar onze 2° rustpost.





















Na deze rustpost moest ik een mooie lus maken richting Groenhovebos en terug.

Hier aangekomen aan de ingang van Groenhovebos.

Het domein meet ruim 100 ha en is in eigendom van voornamelijk het Bisdom Brugge, de stad Torhout en Natuurpunt. Er is een oud loofbos waarin kwel optreedt, met onder meer bosanemoon, witte klaverzuring, dalkruid, muskuskruid en waterviolier. Van de amfibieën kan de vinpootsalamander worden genoemd. In het zuiden loopt de Regenbeek, ook Velddambeek genaamd. Het geheel ligt in een betrekkelijk laaggelegen gebied.

Na de laatste stop , nog een 5tal km te gaan alvorens ik terug aan de startzaal aankwam. Dit laaste gedeelte was een beetje saai.

Een rustige en aangename wandeling, er waren 1500 deelnemers aanwezig.

20° Waterhoektocht:

Terug een mooie dag , dus wandelweer en ging vandaag richting Otegem om een wandeling van de Waterhoekstappers uit Heerstert te maken.

Otegem is een dorp in het zuidoosten van West-Vlaanderen en een deelgemeente van Zwevegem. Het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. Otegem bleef een landelijke gemeente, ondanks de fusie. Bestuurlijk en gerechtelijk behoort de gemeente tot het arrondissement "Kortrijk". Sinds 1977 vormt het samen met "Heestert", "Moen", "Sint-Denijs" en "Zwevegem" de fusiegemeente Zwevegem. Otegem wordt omschreven als een landbouw- en woondorp waarbij de bodem bestaat uit klei-, zandleem- en zandgronden.

Otegem is het kleinste dorp van de fusiegemeente Zwevegem. Het ligt uitgestrekt op de heuvelrug tussen de Schelde en de Leie. Het dorp is landelijk gebleven. In 1998 werd het 1000-jarig bestaan van het dorp gevierd. De bewoners zijn trots op hun dorp, vandaar de West-Vlaamse spreuk Tiegem, berg en dal, Yvegem lang en smal, maar Otegem de fleure van al! (Yvegem = Ingooigem). Het 1000-jarig bestaan werd uitbundig het hele jaar gevierd. De cultuurstoet was hiervan het hoogtepunt op 28 september. Het Diesveldpad werd ter ere van het 1000-jarig bestaan van Otegem aangelegd. De naam van het pad is afkomstig van de Diesveldstraat, die de enige straat is die aan het historische verleden van Otegem doet herinneren. Diesveld was vroeger een kasteel, namelijk Kasteel te Diesvelt.De naam van het kasteel wordt met een t geschreven. Dit zorgde dan ook voor enige discussie. De bewoners van de hoeve kozen voor Diesvelt, en houden het ook hierop.

De start was vanuit het OC De Spoele en men kon kiezen uit een 6tal afstanden, ditmaal deed ik 18km. Er waren 2 rustposten voorzien op deze afstand, Ingooigem en Tiegem. Heel veel afwisseling  op het parcours.

Een aangename en rustige wandeling. Hier bij aankomst , weinig volk in de startzaal.

Nazomertocht:

Het beloofde een mooie dag te worden, dus besloot ik om naar Ingelmunster te rijden om daar deel te nemen aan hun Nazomertocht. 

Ingelmunster is een plaats en gemeente in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De gemeente telt ruim 11.000 inwoners. Ingelmunster wordt ook weleens de Brigandsgemeente genoemd, ter herinnering aan Brigandszondag (28 oktober 1798), toen hier de opstand van de Brigands tijdens de Boerenkrijg door de Fransen neergedrukt werd. Sinds 1979 is Ingelmunster gejumeleerd met het Duitse Hüllhorst in de deelstaat Noordrijn-Westfalen.

Bij de gemeentelijke fusies van 1977 is Ingelmunster niet samengesmolten met andere gemeenten; de gemeente heeft dus geen deelgemeenten. Tot de gemeente behoort wel nog het gehucht Krieke, dat in het zuiden van Ingelmunster ligt. Ingelmunster zelf is ontstaan ten noorden van de Mandel, op de linkeroever. Het dorp ontwikkelde zich later ook ten zuiden uit. Het centrum bestaat nu uit duidelijk gescheiden delen ten noorden en ten zuiden van de Mandel, die elk een eigen parochie vormen. De Mandel loopt grotendeels parallel met het kanaal Roeselare-Leie en vormt samen met het natuurreservaat Mandelhoek en de kasteeltuin, een natuurlijke splitsing van Ingelmunster in twee delen.

De start is altijd vanuit het Sportcomplex te Ingelmunster en men kon kiezen uit 4 afstanden, ik besloot om de 20km te wandelen. het ging richting Ardooie, waar we een centrale rustpost hadden en de 15 en 20km deden daar een mooi lus door heen het t'Veld.

Vertrek aan de Sporthal



Mooie zonsopkomst





















Zicht op Ardovries





Na de rustpost op weg richting het Veld

Dit 44 hectare ongerepte bosgebied is vrij toegankelijk voor elke bezoeker. In het provinciale domein ontdek je o.a. een prachtig classicistisch kasteel uit de 18de eeuw (privaat eigendom), diverse wandelpaden, een gezellige cafetaria met speeltuin en enkele (hengel)vijvers. De aanwezige eilandjes maken het geheel erg aantrekkelijk. Wie het domein uitgebreid wil verkennen, kan dit aan de hand van de Ardooieveldwandelroute.

Een mooi domein om te wandelen.

Een mooie en rustige door de weekse wandeling.

Tabakstocht:

Na gisteren te hebben gewandeld in Flobecq, ging ik vandaag richting Wervik, waar de plaatselijke wandelclub er hun Tabakstocht hielden. 

Wervik is een stad in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De stad ligt langs de Leie, die er de grens met Frankrijk vormt. Aan de overzijde van de Leie ligt de Franse gemeente Wervicq-Sud (Zuid-Wervik). De stad heeft een oppervlakte van 4361 ha en ruim 19.000 inwoners, die Wervikanen worden genoemd.

Op de Romeinse wegenkaarten uit de 2de-3de eeuw is Wervik te vinden onder de naam Viroviacum (Itinerarium Antonini) of Virovino (Peutingerkaart). In de jaren 1950 werd daardoor etymologisch afgeleid dat er ooit een stam onder leiding van een hoofdman met de naam Virovos gewoond zou hebben. Dit is niet bewezen.

Viroviacum was een Romeinse halte op de Romeinse heirweg van Kassel naar Bavay. Tijdens de aanleg van de parking van de sporthal "De Vogel" in 1991 werd een deel van die weg teruggevonden. In 2009 werden ter hoogte van de splitsing Ten Brielensesteenweg - Virovioslaan de werken voor een nieuw sportcentrum gestart waarbij een splitsende Romeinse heirweg werd opgegraven. Er wordt aangenomen dat de weg daar vertakte naar Kassel en Belle. Er werden onder andere ook brandrestengraven en een Romeinse verdedigingsgracht opgegraven. Daarnaast vond men ook een Keltische boerderij met een waterput. In die waterput stak nog een stuk ladder. Na onderzoek bleek die te dateren uit de 3de tot 5de eeuw voor Christus. Het stratenpatroon van het oudste gedeelte van de stad Wervik (Nieuwstraat - Groenstraat - Donkerstraat) vertoont een opmerkelijk dambordpatroon vergelijkbaar met Romeinse steden. In 2012 werd van werken aan de centrumstraten gebruikgemaakt om extra onderzoek uit te voeren naar het Romeins verleden van die straten. Er werden geen opmerkelijke vondsten gedaan. In 2016 en 2017 werd er op het bouwterrein van het toenmalige Volksbelang in de Duivenstraat, een aantal pottenbakkersovens ontdekt. Een kleinere voor en met fijner aardwerk, een aantal grotere die op 'industriële' praktijk wezen. De ovens zouden dateren uit de Flavische periode (69-96). In de ovens werden resten van misbaksels teruggevonden. Een dergelijke oven werd in de jaren 50 van de 20ste eeuw teruggevonden op de Steenakker en later op Oosthove, alle op ongeveer dezelfde afstand van de Sint-Jansbeek. Dit zou kunnen duiden op vroegere pottenbakkersindustrie.In de stad zijn in de loop van de geschiedenis verschillende opmerkelijke vondsten uit de Romeinse tijd gedaan. Verschillende Romeinse munten, een aardewerken duifje, een beeldje van Mercurius, een Romeinse weegschaal en wat terra sigillata. De vondsten zijn te zien in het Wervikse Erfgoedhuis René Defrancq.Opgravingen op het Sint-Maartensplein in het centrum legden onder meer de funderingen van de verdwenen Romaanse Sint-Maartenskerk bloot die gedeeltelijk bestonden uit Romeins afvalmateriaal. Volgens Jean-Baptiste Gramaye stond op die plaats een Romeins fanum ter ere van Mars of Priapus en was er in de 17de eeuw nog een standbeeld van die god te zien in de ruïnes van de kerk. De resten van de kerk werden in de 18de eeuw gesloopt. Ook nog volgens Gramaye werd er in 1514 een muntstuk van Julius Caesar gevonden.

De start was vanuit het OC Oosthove en men kon uit diverse afstanden kiezen. Rustige en afwisselende omlopen door de tabakstreek, de Leievallei en richting Frankrijk en het recreatiedomein De Balokken. Gratis bezoek aan het Tabaksmuseum.

Kerk van Werviq-Sud.



Stadhuis van Werviq-Sud
















Kerk van Wervik
Deze brug vormt de grens met Werviq-Sud.

Een rustige en mooie wandeling rond de grens met Frankrijk. het grootste gedeelte van deze wandeling was op Frans grondgebied.(Werviq-Sud en Bousbecque.)

Marche de la Houpe:

Eens een wandeling maken over de taalgrens. Ik ging wandelen in Flobecq(Vloesberg).

Vloesberg (Frans: Flobecq) is een plaats en faciliteitengemeente in de provincie Henegouwen in Wallonië (België). De gemeente telt ruim 3000 inwoners. Vloesberg ligt in het noorden van de provincie, in de streek Pays des Collines tegen de grens met Oost-Vlaanderen (Vlaamse Ardennen). Vloesberg stond aanvankelijk sterk onder invloed van Doornik en er werd zoals in Doornik Picardisch gesproken. Vanaf de dertiende eeuw was het gebied een voortdurend twistpunt tussen Vlaanderen en Henegouwen. Daardoor werd de streek vaak aangeduid als het Debattenland (terre des débats)

Bij de vastlegging van de taalgrens in 1962 was in de gemeente Vloesberg enkel het gehucht D'Hoppe Nederlandstalig. Het gehucht D'Hoppe bestaat uit twee delen: een toeristisch gedeelte in het bos dat bij Vloesberg aanleunt, en een deel op de steenweg N48 (België) Ronse - Brakel. Dit was en is sinds generaties een Vlaamse wijk, met eigen kerk en school, een wijk die aansluit bij de omliggende Vlaamse gemeenten en ver van de rest van Vloesberg verwijderd ligt. Franstalige politici wilden niet dat het gehucht van Vloesberg naar Vlaanderen zou worden overgegeven omdat de gemeente Vloesberg te grote investeringen had gedaan in de toeristische infrastructuur. (veel wegeniswerken in het bos) Ook het voorstel om het Vlaams gehucht over te hevelen en het toeristisch centrum bij Vloesberg te laten werd afgewezen omdat dit volgens de Franstaligen onaanvaardbaar zou zijn dat Vloesberg de lasten van de toeristische wijk op zich moest nemen en de inkomsten zou verliezen uit het gehucht, die deze lasten moeten helpen dragen. Er werd besloten het gehucht niet naar Oost-Vlaanderen over te hevelen maar van Vloesberg in zijn geheel een faciliteitengemeente te maken.

De start was vanuit de busmaatschappij Geenens en de wandelaars konden kiezen uit een 5tal afstanden. vandaag ging ik voor de grootste afstand. het beloofde een mooie wandeling te zijn.Het weer was zeker goed.

Het was een hele mooie wandeling, heel veel variatie en bina 90% onverhard.

Herdenkingstocht voor overleden leden:

Vandaag eens met de trein richting Zottegem om er een wandeling te maken van de wandelclub De Egmontstappers uit Zottegem. Eenmaal uit het station, was het nog een kleine 3km te gaan alvorens ik aankwam aan het OC van St Goriks Oudenhove, waar uiteindelijk de wandeling startte.

Sint-Goriks-Oudenhove is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Zottegem, het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971. Het dorp is gelegen in de Zwalmstreek (Vlaamse Ardennen).

De oudste geattesteerde vorm van deze nederzettingsnaam werd gevonden door Maurits Gysseling in het Latijns Fonds van de Nationale Bibliotheek van Parijs en dateert uit 1172: oudenhoua sancti gaugerici. In 1172 werd door bisschop Nicolaus van Kamerijk aan abt Gillebertus de plechtige overdracht gedaan van het bezit en de inkomsten van de kerk van Sint-Goriks-Oudenhove. Andere attestaties zijn oudenoue sancti gaugerici[, sente goriicx oudenhouene en sente guericx haudenhoue[. De plaats werd in de 15de eeuw ook vermeld als sente gheericx houdenhoue, maar dat is een schrijffout van de scribent. De naam heeft eenzelfde oorsprong als Sint-Maria-Oudenhove en zou liggen bij het ontstaan van een gemeenschap rond een hof dat er altijd (van ouds) heeft gestaan. Oudenhove kan dan geïnterpreteerd worden als "het oude hof”. Sint-Goriks-Oudenhove hing af van de baronie van Zottegem. Al in 1172 stond er een kasteelwoning (met herenwoning, brouwerij, windmolen, boerderij), het Huys t'Audenhove (in leen van de heren van Zottegem). In de 15de en ook nog begin 18de eeuw was het in het bezit van de familie de Vilain (heren van Ressegem en Izegem), waardoor het ook t Goed van Resseghem of t Goed van Iseghem werd genoemd. In 1769 verkochten de erfgenamen van de Vander Meerens wat ervan restte; het geheel werd omgebouwd tot hoeve.

Sint-Goriks-Oudenhove ligt in de Vlaamse Ardennen op een hoogte van 25-92 meter. Ten westen van de dorpskom stroomt de Zwalm in noordelijke richting. Op de grens met Erwetegem (Traveinsbeek) ligt natuurgebied Steenbergse bossen. Het Mijnwerkerspad in natuurgebied Middenloop Zwalm is het verharde gedeelte van de vroegere spoorlijn Zottegem - Brakel - Elzele (Ellezelles), die deel uitmaakte van de spoorlijn 82 (Aalst - Elzele). De spoorlijn werd in 1963 afgeschaft. Tot dan bracht het "Fosttreintje" mijnwerkers van Zottegem en omstreken, naar de Borinage (Henegouwse steenkoolmijnen). Sinds 1978 werd een gedeelte (van de Slijpstraat te Sint-Goriks-Oudenhove tot Opbrakel) als recreatieve weg ter beschikking gesteld van wandelaars en fietsers.

Bij wielrenners zijn de hellingen De Vlamme, Kortendries, Langendries en Wolvenhoek bekend.

De wandelaars konden uit een 5tal afstanden kiezen en ik deed de 22km.

Het OC van Sint Goriks Oudenhove

Met de dorpskern in het zicht bereiken we zo terug de startzaal.Een hele mooie wandeling met heel veel variatie.

Met vlasboer Bavo op den buiten:

Bavikhove is een dorp (deelgemeente) in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Harelbeke. Het ligt tussen Harelbeke-centrum en Hulste, langs de Leie.

Het staat bekend om de Bavik Brouwerij die onder andere een pils en Wittekerke Bier brouwt.

Bekende Bavikhovearen zijn wielrenners Stijn Devolder, Leif Hoste, Dirk Demol en de Vlaamse acteur en zanger Wim Opbrouck. De naam van het dorp kwam voor in een sketch van In de gloria waar Gerrit Callewaert, gespeeld door Wim Opbrouck, protesteerde tegen het ondertitelen van West-Vlaamse sprekers op de Vlaamse televisie.

De start van de wandeling was in het lokaal De Torengalm, de wandelaars konden uit 3lussen kiezen en 2 grotere afstanden met een rustpost. Ik besloot om de grootste afstand te wandelen. Het was een wandeling met heel veel afwisseling, enkel het midden gedeelte (de lus) viel tegen.Wandeling door natuurgebied. Via een tweede oude Leie-arm wandel je voorbij het kasteel in Ooigem.

Een aangename en rustige door de weekse wandeling, met bijna 700 deelnemers.

41° Canteclaermarsen:

Vandaag wandelen richting oost-Vlaanderen, ik reed naar Deinze waar de plaatselijke wandelclub WND er hun jaarlijkse Canteclaermarsen hielden. 

Deinze is een stad in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen, langs de rivier de Leie. De gemeente fuseerde met Nevele op 1 januari 2019 en telde op 1 januari 2023 44.930 inwoners, die Deinzenaars worden genoemd. De gemeente bestaat uit 17 deelgemeentes waarbij Deinze en Petegem-aan-de-Leie een stedelijke kern vormen met 17.900 inwoners. Deinze heeft een oppervlakte van 127,38 km².

Deinze ligt aan de Leie op een hoogte van ongeveer 7 meter. Iets ten zuiden van Deinze begint het Schipdonkkanaal met een loop in noordelijke richting, waar de Leie zich naar het noordoosten begeeft. De omgeving van Deinze is sterk verstedelijkt.Vlak bij het stadscentrum ligt het natuur- en recreatiedomein De Brielmeersen. In dit park is er een grote speeltuin, een dierenpark en een aantal sportvelden. De gronden werden in 1971 door het stadsbestuur aangekocht en vanaf 1975 werd het dierenpark ontwikkeld. Sinds januari 2015 wordt het park beheerd door de provincie Oost-Vlaanderen. De stad telt 17 deelgemeenten, heeft drie treinstations (Station Deinze, Station Hansbeke en Station Landegem) en heeft zowel aan de E40 als de E17 een op- en afrit.

De start was vanuit het VTI, en de wandelaars konden uit een 5yal afstanden kiezen. Vandaag koos ik voor de 12km, omdat ik eergisteren niet 100% was en dus niet wilde overdoen.

Nieuw parcours richting Grammene met veel landelijke wegels. Veel natuur rond de oude Leiemeanders en het Beekmeerspad. Gratis versnapering voor iedere ingeschreven wandelaar.

Een bewolkte dag met wat lichte mist die regelmatig uitviel, maar een aangename temperatuur om te wandelen. helaas zag ik de zon niet.

Een aangename en rustige wandeling , met veel afwissling. Na de tocht kreeg iedere wandelaar 2 gebakken kippeboutjes.

39°Prutsketochten.

Vandaag besloot ik een wandeling te maken niet ver van huis, dit is voor de warmte die men beloofde.

Vichte is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Anzegem. Het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. De dorpsnaam Vichte is afgeleid van Fifta of Vehta, de oude benaming van de Kasselrijbeek, die door Vichte stroomt en de grens vormde tussen de kasselrijen Oudenaarde en Kortrijk. Tot op vandaag spreken lokale bewoners nog van 'Der Vichten'. Vichte is vlot bereikbaar door zijn ligging bij een afrit (nummer 4) van de A14/E17. Een groot deel van het grondgebied is dichtbebouwd, behalve de zone achter het Beukenhof en de zone "Steverlynck Noord")

Beroemd om zijn 12e-eeuwse rooms-katholieke kerk (nu dienend als een cultureel centrum) en zijn particuliere kasteel. Het is ook de locatie van Brouwerij Verhaeghe, bekend om zijn Vlaamse Rode Ales.

Het Vichtse wapenschild is een van de oudste wapenschilden van België, ongewijzigd sinds de Middeleeuwen. Het oudst bekende zegel van de heer van Vichte, vinden we bij een oorkonde (1245) waarin Baldouinus de le Victe belooft het akkoord te zullen naleven dat gesloten werd tussen Lodewijk IX van Frankrijk en gravin Margareta van Konstantinopel. Het toont een schild getralied van zes stukken en de legende: + S' Bauduins de le Veste

De start was zoals gewoonlijk vanuit de Stringe en de wandelaars konden uit een 7tal afstanden kiezen. Wegens de grote warmte heb ik geozen voor de 12km. 

Tocht naar het hinterland rond de vaart Kortrijk-Bossuit. Via talrijke land- en veldwegen en de streekeigen tegelpaden bereik je de rustposten. Je doorkruist de Vaarttaluds, een natuurgebied met een onverhard wandelpad.

Veel afwisseling gekregen







We hadden een controlepost ongeveer halverwege te Sint-Lodewijk Deerlijk.

Een rustige en aangename wandeling, toch nog een 765deelnemers die de hitte trotseerden.