Archief

Het Lechtal ontmoet Beieren.

Deze keer besloten we onze vakantie door te brengen in Oostenrijk.

Oostenrijk (Duits: Österreich), officieel de Republiek Oostenrijk (Duits: Republik Österreich), is een binnenstaat in Centraal-Europa. Het land grenst in het westen aan Zwitserland en Liechtenstein, in het noorden aan Duitsland en Tsjechië, in het oosten aan Slowakije en Hongarije en in het zuiden aan Italië en Slovenië.Oostenrijk ligt in de Alpen en heeft een oppervlakte van 83.871 km², waarvan slechts 32% onder de 500 meter ligt. De hoofdstad is Wenen, die ook met afstand de grootste stad van het land is. Van de inwoners spreekt het merendeel Duits, dat ook de officiële taal is.De geschiedenis van Oostenrijk gaat terug tot de Romeinse tijd, maar het huidige Oostenrijk is een overblijfsel van het Keizerrijk Oostenrijk, dat in de 19e eeuw tot de Europese grote mogendheden behoorde. Het land was van 1867 tot 1918 onderdeel van de dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarije en na de kortstondige Republiek Duits-Oostenrijk ontstond in 1919 de Eerste Oostenrijkse Republiek. Na de Anschluss (de annexatie door het Derde Rijk) in 1938 en de bezetting door de geallieerden in de periode na de Tweede Wereldoorlog, werd Oostenrijk in 1955 door het Oostenrijks Staatsverdrag weer zelfstandig en werd de Tweede Oostenrijkse Republiek gevestigd. Staatkundig gezien is Oostenrijk een federale parlementaire republiek met negen deelstaten. Het staatshoofd is de Bondspresident, de Bondskanselier is het regeringshoofd. Oostenrijk is lid van de Europese Unie, de Verenigde Naties en een groot aantal andere internationale organisaties.

We vertrokken aan de parking van het reisbureau Patteeuw te Moorslede om 5u in de morgen. Langs de Duitse autosnelwegen stopten we eerst voor een ontbijt en wat later om het vrije middagmaal te nuttigen. Er was heel veel verkeer en werkzaamheden op het grondgebied Duitsland. Via Ulm vervolgden we onze weg om onze verblijfplaats Elbigenalp te bereiken. Elbigenalp, de hoofdplaats van het dal, ligt in het hartje van het Lechtal. Een stukje hemel op aarde midden de Tiroolse bergen.

Het Lechtal is een dal in de Oostenrijkse deelstaat Tirol en omvat het stroomgebied van de rivier Lech tussen Warth (op de grens met de deelstaat Vorarlberg) en Reutte. Met een lengte van 60 km is het een van de langste dalen in Tirol. Bij Weißenbach am Lech mondt het kleinere Rotlechtal in het Lechtal. Het Lechtal vormt samen met Tannheimertal, Reutte en Zwischentoren de streek Ausserfern. Het dal vormt bovendien de grens tussen de Allgäuer Alpen en de Lechtaler Alpen.

Met heel wat vertraging die dag(ongelukken op de snelweg, waarbij we meer dan een uur vertraging opliepen) kwamen we in de vooravond aan op onze bestemming. We werden feestelijk onthaal door de eigenaars met een heerlijke typische Oostenrijkse drink en een muziekale intrede. Daarna gingen we aan tafel voor een uitgebreid avondmaal en nadien was het tijd om onze bagage naar de kamer te brengen. Na het uitpakken nog iets drinken en dan genieten van een goede nachtrust.

Oogsttocht-Rondje Antwerpen:

Vandaag ging ik mee met onze wandelclub WSK Marke naar Edegem, om daar deel te nemen aan een wandeling die werd georganiseerd door de plaatselijke wandelclub WSV Dauwstappers.

Edegem is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Antwerpen. De gemeente telt net 23.000 inwoners. Edegem behoort tot het kieskanton en het gerechtelijk kanton Kontich. Sedert de eeuwwisseling, maar meer nog sedert de Tweede Wereldoorlog, werd Edegem het grote inwijkingsoord en groeide meer en meer uit tot een villadorp. Tussen 1925 en 1930 kwamen de Elsdonkwijk en een aantal landelijke leien of lanen in de richting van Kontich tot stand. Later voltrok zich de grootste metamorfose, door de verkavelingen Molenveld en Buizegem, die een nieuwe stroom inwijkelingen naar Edegem bracht. De niet eens 1.000 inwoners die de gemeente in 1831 telde, waren in 1930 aangegroeid tot bijna 7.000 inwoners en in 1972 werd de 20.000ste inwoner ingeschreven. Het bevolkingsaantal kende in 1981 de piek van 23.802 inwoners. Edegem heeft een hoogte van 9-22 meter en is gelegen tussen de Edegemsebeek en de Kleine Struisbeek. Edegem maakt onderdeel uit van de Antwerpse agglomeratie en is sterk verstedelijkt. Groengebieden zijn: Park-Centrum, het Meihof en de recreatiegebieden Romeinse Put en Fort 5. Daarnaast zijn er de domeinen van Kasteel Arendsnest bij de grens met Kontich, Kasteel Mussenborg aan de grens met Hove, de Hazeschrans bij de grens met Kontich en Wilrijk, het eigenlijke dorpskasteel Hof ter Linden, en Hof ter Elst.

Na een uurtje rijden kwamen we aan bij de startplaats Hangar 27. Eénmaal binnen in de startzaal , uitkijken voor een zitplaats en eerst een kop koffie drinken en daarna beginnen aan de wandeling. Men kon uit een 6tal afstanden kiezen, met een groepje besloten we de 13km te wandelen. We hadden de hele dag om dit te overbruggen.

Wandelen in de prachtige omgeving van groene forten en het kasteelpark Hof Ter Linden en Cantincrode. Langere afstanden gaan ook naar natuurgebieden Edegemse Beek en Bergen. Wij gingen via Hof ter Linden naar de rust, daar moesten we een lus maken via Fort Mortsel, door domein Cantecroy en langs natuurdomein Klein Zwiserland terug naar de rustpost. daarna richting start via Fort5.

Eerst nog wat drinken in de startzaal alvorens te beginnen aan de tocht.



















Op weg richting Mortsel naar de centrale rustpost.





na de controle maakten we hier een mooie lus.

In het noorden van de Stad Mortsel bevindt zich een pareltje natuur in eigen buurt. 'Klein-Zwitserland', gelegen naast de historische Dieseghemhoeve, is een groene ruimte van 6 hectare in het midden van een verstedelijkte omgeving. Het terrein vormde van 1878 tot 1970 een spoorwegknooppunt en dankt zijn naam aan de opgehoogde spoorwegbermen. Sinds 1990 verzorgde de Werkgroep Ecologie Mortsel (WEM), later met de lokale groep Land van Reyen - vzw Natuurreservaten, vandaag het huidige Natuurpunt Land van Reyen, het beheer in het gebied. Klein-Zwitserland is vrij toegankelijk voor wandelaars, en biedt in elk seizoen iets nieuws. Klein-Zwitserland biedt een erg divers landschap met een afwisseling van reliëfrijke bermen, jong opkomend berken- en eikenbos, dichte ruigten en open grasland. Je vindt er een waaier aan biotopen, die een breed scala aan levensvormen met zich meebrengt. Natuurliefhebbers kunnen het hele jaar door genieten van al wat leeft en beweegt in het gebied. Ruigtekruiden zoals Gewone bereklauw, Bijvoet, Fluitenkruid, Boerenwormkruid en Honingklavers zijn alom aanwezig. Kom een kijkje ne men naar prachtige planten zoals Wilde reseda, Kraailook, Grasklokje, Rapunzelklokje, Avondkoekoeksbloem, Peen, en tot laat in de herfst bloeiende composieten zoals Schermhavikskruid, Bitterkruid en Jakobskruiskruid. Ook de vele wilgenkatjes, en vruchten van Wilde Kardinaalsmuts springen in het oog.

Kasteel Cantecroy (ook wel gespeld: Kantekrooi) is een kasteel te Mortsel. De naam heeft niets met het Huis Croÿ te maken, maar is een verbastering van Cantincrode. Dit kasteel is van oorsprong een der oudste kastelen van de provincie Antwerpen en is mogelijk ontstaan uit een Frankisch allodium.De oudste delen van het huidige kasteel gaan terug tot de 13e en 14e eeuw. Er is een kapel uit de 15e eeuw, waarvan de voorgevel in de 17e eeuw gewijzigd is. Er is een poortgebouw uit de 15e en de 16e eeuw, een overblijfsel van een ringmuur uit 1576 en een onderbouw met ronde hoektoren van een oudere ringmuur uit ongeveer 1450. Ook is er een oude gotische hoeve en een schandpaal van de plaatselijke vierschaar. De huidige voorgevel stamt van omstreeks het einde van de 17e eeuw, toen de graven van Fiennes het slot bezaten. Dezen hebben ook de huidige tuinen doen aanleggen.

Fort 4 is een fort gelegen te Mortsel en onderdeel van de onder Henri Alexis Brialmont gebouwde Brialmontgordel. Er werd in 1859 aangevangen met de bouw en het werd voltooid in 1864. Fort 4 maakt deel uit van de Stelling van Antwerpen. Dit fort van Mortsel is ook als Fort Kapitein Wagner bekend Tot de Stelling van Antwerpen was besloten door de keuze voor Antwerpen als Nationaal Reduit in 1859. België was neutraal. De natuurlijke bondgenoot was Engeland. In Frankrijk was in 1848 Napoleon III aan de macht gekomen. Dit gaf aanleiding tot de mogelijkheid van inneming van België door Frankrijk. Het idee achter het Nationaal Reduit was dat het Belgische veldleger niet in staat zou zijn voldoende stand te houden tegen een vijandelijk leger. Antwerpen zou als laatste verschansing dienen tot de hulp van bondgenoten zou kunnen arriveren. Antwerpen had het voordeel dat het gemakkelijk bereikbaar was, door inundaties te beschermen was en op verdere afstand lag van de potentiële vijanden Frankrijk en Duitsland. Op 30 augustus 2000 wordt het fort in Mortsel definitief verlaten met een plechtige sleuteloverhandiging. Stad Mortsel wordt de nieuwe eigenaar van Fort 4. Het fort is thans toegankelijk als groengebied. De stad Mortsel stelt het domein open voor sport, recreatie en culturele activiteiten. Het buitenglacis is altijd open, het binnenglacis kent wisselende openingstijden. Tijdens de zomermaanden is er een zomerbar met de naam Bar Brial.

Mooi zicht

zomerbar met de naam Bar Brial.

hier was er twijfeling, zullen we hier picknicken of niet



Toch iets eten in de zomerbar.

na een tussenstop in de zomerbar, was het nog een kleine 2km tot aan de centrale rustpost

Onze laatste stop alvorens we terug stapten richting startzaal

Terug richting einde via fort5


Fort5 maakt deel uit van een 1° Fortengordel rond Antwerpen, een verdedigingsgordel bestaande uit o.a. 8forten. Deze forten lopen van Wijnegem(fort1 is verdwenen en vervangen dor Shopping Center) tot Hoboken (Fort8). De forten zijn tussen 1854 en 1858 aangelegd. Vandaag de dag zijn de forten naast hun historische waarde een oase van groen waar talrijke verenigingen en sportclubs hun thuis vinden.De domeinen met prachtige wandelpaden zijn ook een begeerdfe plek voor wandelaars en natuurliefhebbers. Fort5 vormt samen met het domein Hof ter Linden met zijn prachtige koetshuizen één groot groengebied van bijna 90ha.























Terug aan de startzaal.

Nog wat napraten over de mooie wandeling, en daarna was het terug tijd om naar huis te rijden. Het was een hele mooie wandeling met heel veel variatie , proficiat aan de parcoursbouwer.

Zomertocht:

Ditmaal een wandeling maken in het Noordwesten van West-Vlaanderen. De wandelclub uit Beernem organiseerde een tocht in Oedelem.

Oedelem is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van de gemeente Beernem, het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. In het oosten van Oedelem ligt het gehucht Oostveld. Oedelem is sinds 906 terug te vinden in geschreven bronnen. De schrijfwijze was toen Udelhem. De naam komt van "odila" en "haima" en betekent "woning van het erfgoed of van het domein", een naam die geen verwondering wekt gezien de heren van Praet al in de jaren 900 een heerlijkheid stichtten in Oedelem. De Oedelemse geschiedenis gaat echter veel vroeger terug in de tijd. In een grafheuvel op Wulfsberge zijn sporen teruggevonden van prehistorische bewoning. Er zijn ook sporen van Romeinse aanwezigheid. In de kleiput van de vroegere steenbakkerij is zelfs een waterput uit de Romeinse tijd teruggevonden. In die tijd waren Oedelem, Maldegem en Aardenburg de meest noordelijke bewoonde plaatsen in de streek. Wat noordelijker lag was een groot moerassig gebied. Bij Oedelem ondernam Filips van Artevelde op 3 mei 1382 een verrassingsaanval op de aanhangers van graaf Lodewijk II van Male die hij versloeg, in wat men de Slag op het Beverhoutsveld noemt.

Oedelem behoort tot Zandig Vlaanderen en het landschap wordt gekenmerkt door de cuesta van Oedelem-Zomergem, welke leidt tot een golvend landschap op 10 à 23 meter hoogte. De drempel van de kerk ligt op 18 meter hoogte. De bodem bestaat uit lemig zand. Er zijn enkele bossen te vinden ten oosten van Oedelem, namelijk het Koningsbos bij Oostveld en het domein van Kasteel De Wapenaer. Ten noorden van Oedelem ligt een bescheiden hoogte, Berg genaamd, van meer dan 23 meter. Beken lopen in westelijke richting, zoals Hellepoelbeek en Bergbeek.

De start was vanuit de Sporthal "Den Akker" en de wandelaars konden uit een 5tal afstanden kiezen. Van 4km -7km-11km-15km- 18km en 21km. De 15 en 21km deden de afstand van de 4km + de 11 of de 18km erbij. Ik koos voor de 18km zonder de lus van de kleinste afstand. Wandelen is niet alleen een geweldige manier om fit te blijven, maar biedt ook de kans om te genieten van de frisse lucht en de schoonheid van de natuur.

Ik verkende  nu vooral het Zuidoosten van Oedelem. Een bezoek aan de Govaerts kapel, gebouwd in 1884, ook wel “Bedevaartskapel” genoemd, behoort tot de mogelijkheid. Dit is eigenlijk een “genezingskapel” gewijd aan Maria. In de kapel is er dan ook een beeld van de gekroonde Maria te zien. Verderop wordt er een klein stukje geproefd van het Beverhoutsveld.(483 ha groot). De wind heeft er vrij spel en tevens kan je er tal van akkervogels observeren zoals de kievit, de torenvalk en de patrijs. Ook de haas en de vos voelen er zich thuis. Na een deugddoende rustpost, trek ik verder en kom zo in de buurt van “Het hoogste van Oedelem”. Hier moesten de 18 en 21km een mooi lusje maken  doorheen het Beverhoutsveld en langszij de Assebroekse meersen. In 1382 was het Beverhoutsveld het strijdtoneel waar graafgezinde Bruggelingen en opstandige Gentenaren elkaar bekampten. Er is een (klein) monument geplaatst om deze slag te herdenken. Het slagveld was toen nog onherbergzaam en moerassig.Omstreeks 1845 werd begonnen met het in cultuur brengen van dit woeste landschap tot landbouwgrond. Het natuurlijke uitzicht van heide en moeras veranderde in omheinde akkers en weiden, die afgebakend werden door lange dreven en bomen. Verderop kan u genieten van het waterrijke gebied van de “Assebroekse Meersen”. Een oase van rust.

Dit netwerk van vochtige weiden en hooilanden omringd door knotwilgen en populieren is een toevluchtsoord voor zowel wilde flora en fauna. Na de 2° rustpost ging ik terug richting Sporthal via kleine paden en enkele autoluwe wegen.

De startzaal







de Govaerts kapel, gebouwd in 1884, ook wel “Bedevaartskapel”

wie kent er herberg “Het Vliegende paard niet” Herberg het Vliegende paard staat er nu wat troosteloos bij, maar heeft een heel lange geschiedenis achter de rug. Volgende gegevens werden ontleend aan het “Agentschap Onroerend Erfgoed”.

Voormalig gemeentehuis van Oedelem, tot 1973 in gebruik als herbergen, zogenaamd “Herberg Het vliegende paard” (links) en “Herberg Het zwart paard / C. D’Hollander” (rechts). De herberg zogenaamd “het vliegende paard” wordt voor het eerst vermeld circa 1100. Op de kaart van het Brugse Vrije door Pieter Pourbus van 1571 is op deze plaats reeds bebouwing opgetekend. Het gehucht is aangeduid als “Vilighent peert”. In 1636 bevinden zich op de site twee vrijstaande breedhuizen met een bijhorende aangelegde tuin en boomgaard, “herberghe ‘t Vliegende Peirdt” genaamd. De volumes staan reeds weergegeven op de kaart van Ferraris (1770-1778) als twee afzonderlijke woonhuizen. Op het primitief kadasterplan (circa 1830) aangeduid met de naam ” ‘t Vliegend paard herberge”. Volgens het kadaster wordt het onregelmatig volume in 1858 volledig gereconstrueerd, de achterliggende bijgebouwtjes blijven behouden. In 1877 wordt het linkergebouw afgebroken en wordt er een kleiner volume in het verlengde van het woonhuis/herberg opgetrokken. Linkervolume wordt opgesplitst in tweewoonst in 1888. In 1911 wordt het kleiner rechter volume aangebouwd.

Enkele weken geleden had ik hier een rustpost tijdens een wandeling van de Vredeseilanden.

Een hele aangename wandeling rond Beernem. Heel veel variatie gekregen.Oedelem, het Beverhoutsveld en de Assebroekse Meersen, samen vormen ze een drieluik van natuurlijke schoonheid en historische betekenis.Een plek waar elke steen en boom een verhaal te vertellen heeft. Deze wandeltocht is dan ook een uitnodiging om deze streek te verkennen en deel uit te maken van de voortdurende geschiedenis van dit Vlaamse dorp.

38° Witsoonetocht:

Na gisteren te hebben gewandeld in Egem, besloot ik vandaag eens naar Krombeke te gaan om daar deel te nemen aan de Witsoonrtocht.

Krombeke is een dorpje in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Poperinge. Het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971 toen het fuseerde met Proven. Proven ligt ten noorden van Poperinge centrum. De patroonheilige van Krombeke is Sint-Blasius. Krombeke werd voor het eerst vermeld in de 9e eeuw als Crumbeke, dat in 875 geschonken zou zijn aan de Abdij van Sint-Bertinus te Sint-Omaars. In 1134 werd het patronaatsrecht geschonken aan de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Terwaan. Krombeke was een heerlijkheid, die achtereenvolgens toebehoorde aan de geslachten Van Stavele, Van Hoorn en De Vilain. Nabij de Heidebeek lag een kasteel dat tegenwoordig verdwenen is. Hier lag een losplaats van schepen die toen de Heidebeek konden bevaren. Hier werd hout en fruit geladen en bouwmaterialen aangevoerd. 

Witsoonestapper verwijst naar ridder Cornelius Witsoone die volgens de legende ooit verdwaalde in de uitgestrekte bossen rond Krombeke. Na 72 uur rondzwerven, de uitputting nabij, hoorde hij plots de Angelusklokken luiden. Hij ging af op het geluid en kwam uiteindelijk in Krombeke terecht. Uit dankbaarheid schonk hij de armen van het dorp 72 ellen lijnwaad en liet de klokken elke avond evenveel keer luiden als het aantal uren dat hij rondgedwaald had. Tot op heden houden iedere avond, ’s winters om 18u en ’s zomers om 20u, 72 “doolklops” de herinnering aan ridder Witsoone levendig. Krombeke is hét Witsoonedorp.

De start van deze wandeling was vanuit het OC de Bampoele. De wandelaars konden uit een 6tal afstanden kiezen. Ik koos vandaag voor de 25km. Zeer rustige wandelwegen door Bardelenbos en omgeving, de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren en het Sint-Sixtuswandelpad. Grotere afstanden trekken door het Loviedomein met het bos 't Jagershof, gehucht 't Vogeltje. Wandelplezier in het Hoppeland! Het was een hele aangename en mooie wandeling. Ook het weer was beter dan gisteren, minder warm en aangenamer. Er waren 1178 deelnemers, waaronder 24 clubgenoten.

St Germanustocht:

Vandaag ging ik wandelen in Egem, waar de wandelclub uit Ardooie er hun St Germanustocht hielden. Het beloofde een warme dag te worden, dus vroeg uit de veren om toch nog in de koelte een wandeling te maken.

Egem is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Pittem. Het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.

De naam Egem wordt als Hedenghem voor het eerst vermeld in 1179, in een kerkelijk document, met betrekking tot de abdij van Saint-Nicolas-des-Prés bij Doornik. Hedenghem zou uit het Frankisch afkomstig zijn, van het Germaanse Hathinga haim, zoveel betekent als de woonplaats van Hado en zijn afstammelingen. In de 15de eeuw vindt men meestal Heedeghem terug, vanaf de 16de en 17de eeuw komt Heeghem meer in gebruik. In het West-Vlaams wordt de begin-h niet uitgesproken, en zo kreeg vanaf de 18de eeuw ook in de spelling de vorm Eeghem de bovenhand. Dit werd ook de officiële spelling op 21 oktober 1937, tot na de Tweede Wereldoorlog onder de nieuwe spelling de naam kortweg Egem werd. Egem ligt in Zandlemig Vlaanderen en wel op een uitloper van het Plateau van Tielt, op een hoogte van 25 meter (bij de samenvloeiing van de Ringbeek en de Veldekensbeek) tot 50 meter (bij Egemkapelle). De dorpskom ligt op ongeveer 42,5 meter hoogte.

De start van deze wandeling was vanuit de gemengde basisschool en de wandelaars konden uit een zestal afstanden kiezen. Deze keer ging ik een kleine afstand doen, daar er maar weinig beschutte delen waren op het parcours. Ik koos voor de 11km, het was een afwisselend parcours richting Pittem en terug.

Een rustige en aangename tocht. Bij de start of aankomst kon men via de inschrijvingskaart een boterham met omelet krijgen,die werd aangeboden door de organiserende wandelclub. Er waren toch nog 1070 wandelaars die deze hitte trotseerden.

Vakantietocht:

Vandaag een wandeling op eigen bodem, de wandelclub uit Lauwe de 12uren van Lauwe stelde er hun Vakantie voor.

Lauwe is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Menen. Lauwe was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. De leuze van de deelgemeente is: Lauwe Leeft. Lauwe is gelegen aan de rivier de Leie. De plaats is ook bekend om de 21 julifeesten (Nationale feestdag van België) (Summer@Lauwe), inclusief vuurwerk, waar jaarlijks veel volk op afkomt alsook de uitgebreide jaarlijkse kerstmarkt.

In 1917 werden voorwerpen van Gallo-Romeinse oorsprong gevonden, zoals een bijl en een slaghamer in silex. De Dronckaertstraat zou betrekking hebben op een heerweg van Roncq naar Kortrijk en verder. De naam Lauwe werd mogelijk in een boek van 804 aangetroffen, maar zeker in 1128 als Lauwa en in 1134 als Lauha. Het zou afkomstig kunnen zijn van aleu (lichtend) of in verband staan met Keltische benamingen voor water zoals lova (waterloop) en lavo (meer). De heilige Aubertus van Kamerijk (Obertus, †668) zou hier zijn gedoopt. Omstreeks 804 zou hier al een gehucht zijn geweest aan een doorwaadbare plaats over de Leie. In 1128 werd gewag gemaakt van de eerste bekende heer van Lauwe, Disderus van Halewijn. Deze was overste van het Sint-Pieterskapittel te Rijsel. Het patronaatsrecht van de kerk behoorde dat kapittel toe. Een romaans kerkgebouw zou omstreeks 1100 zijn gebouwd. Na de Slag bij Westrozebeke (1382) werden de goederen van de heer van Lauwe verbeurd verklaard. De heerlijkheid kwam in handen van de familie van Ghistelle en omstreeks 1430 door huwelijk van de familie van Halewijn. In 1544 kwam hij aan Philip de Croy. De laatste heer was Juliaan Louis Frans Bidé de la Grandville die tijdens de Franse Revolutie gevangen werd genomen en stierf in 1802.Tijdens de 19e eeuw groeide de bevolking, mede door de industrialisatie. Tussen 1838 en 1842 werd een spoorlijn aangelegd. In 1834 werd de Leie gekanaliseerd. Een brug naar Wevelgem kwam 1868-1869 tot stand en deze verving een veerdienst. In 1855 kwamen zusters vanuit Heule en betrokken een klooster. Ze leidden een school. In 1977-1978 werden klooster en school grotendeels gesloopt. Omstreeks 1900 ontwikkelde zich de vlas- en dakpannenindustrie. In 1898 kwam er een jacquardweverij, De Witte-Lietaer genaamd. Oorspronkelijk linnenweverij, werd na 1900 ook katoen verwerkt. Het groeide uit tot een der grootste weverijen van Europa, die vanaf de jaren '50 van de 20e eeuw meubelstoffen en autobekleding ging produceren. In 1910 werd dakpannenfabriek Lauwberg opgericht, deze werd in 1965 gesloten.

De start was ditmaal uit de school Ter Molen en de wandelaars konden uit een 8tal afstanden kiezen. Vandaag wandelde ik met mijn buurman en besloten de 32km te wandelen. Eerst een kop koffie, daarna beginnen aan de wandeling. Na de start volgende al een splitsing, de grootste afstand moest eerst een lus van 7km in lauwe maken om daarna de andere richting mee te gaan met de 25km.

Parcour van de 32km

Vertrek voor de eerste lus van 7km















terug naar de startzaal





Hier op weg voor het verdere verloop van de wandeling, we gingen richting Aalbeke







Afwisseling mooie wandelpaden met regelmatig autoluwe wegen.

Zicht op Steenbakkerij en pannenfabriek Pottelberg.(3 schoorstenen)



Op weg naar de centrale rustpost in Aalbeke, deze was in de voormalige kerk, die nu dienst doet als bibliotheek en vergaderzaal.Na deze rust deden we een lus van meer dan 10km richting Moeskroen en terug via  Sentier des ficheaux.



De Molen van Aalbeke.

De Hoogmolen of Messiaensmolen is een windmolen in de tot de West-Vlaamse gemeente Kortrijk behorende plaats Aalbeke, gelegen aan de Luingnestraat 38. Deze standerdmolen van het gesloten type fungeert als korenmolen. Op deze plaats stond al een molen in 1714, in welk jaar deze door brand werd verwoest. Een nieuwe molen kwam gereed in 1717. In 1967 werd het windbedrijf gestaakt en hij raakte in verval. In 1980 werd de molen aangekocht door de stad Kortrijk en in 1994-1995 werd hij opnieuw in maalvaardige staat gebracht, waarna hij door vrijwillige molenaars werd bedreven.

Hier wandelen door dit klein natuur domein op Waalse bodem.

Een vlasschaard.

Op de terugweg naar Aalbeke










na de 2°rust in Aalbeke gingen dan terug richting Lauwe via het preshoekbos en de bramier.

Het Preshoekbos is een natuur- en recreatiegebied in de Belgische gemeenten Kortrijk en Menen, in het zuiden van de provincie West-Vlaanderen.Dit gebied heeft als kern het gehucht Preshoek, gelegen tussen Aalbeke, Lauwe en Marke. Het wordt doorsneden door de autowegen E17 en E403. De hoofdingang bevindt zich aan de Aalbeeksesteenweg 49.In dit gebied beheert het Agentschap voor Natuur en Bos sinds 2009 een 250-tal hectares, die reeds werden of worden bebost. Zowel ten oosten als ten westen van de E403 ligt het domein. Een viaduct verbindt beide stukken. Het bos, op voormalige akkers en weilanden geplant, bestaat uit inheemse bomen en struiken. In het oosten van het domein, nabij de Keizerstraat in Marke, ligt een bloemrijke helling met onder meer aardaker en donderkruid. Tot de vlinders die in het domein worden aangetroffen behoren oranjetipje landkaartje, bruin blauwtje, icarusblauwtje, oranje luzernevlinder, bont zandoogje en sleedoornpage. Andere dieren zijn patrijs, haas, konijn, wezel, hermelijn en vos.

Natuurtocht:

Vandaag ging ik een wandeling maken in Moerbrugge, waar de vzw Vredeseilanden er een tocht gaven.

Moerbrugge is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het ligt op het grondgebied van de gemeente Oostkamp, twee kilometer ten noordoosten van het dorpscentrum van Oostkamp, ervan gescheiden door de Rivierbeek. Moerbrugge wordt doorsneden door het Kanaal Gent-Brugge. In september 1944 had aan de kanaalbrug van Moerbrugge een hevige strijd plaats tussen Duitsers en geallieerden: de Slag om Moerbrugge. Vooral veel Canadese soldaten kwamen om, een monument ter hoogte van die brug herinnert aan die slag. Moerbrugge ligt aan het Kanaal Gent-Brugge op een hoogte van ongeveer 5 meter, in Zandig Vlaanderen. De Warandeputten bestaan uit waterplassen, moeras, wilgenbroek en grasland. Ze zijn ontstaan door de herkalibrering van het aangrenzende kanaal, de naam verwijst naar het domein de Warande. Het gebied is vrij toegankelijk en de ingang ligt dicht bij de kanaalbrug, is 10 ha groot en ligt aan de monding van de Rivierbeek. Men wandelt er op knuppelpaden en er zijn 2 observatiehutten voor vogels. Het bootverkeer loopt door Moerbrugge via het kanaal Brugge-Gent. De autoverbinding over het kanaal gaat via een ophaalbrug.

De start was vanuit de zaal Tom Dooley en de wandelaars konden kiezen uit verschillende lussen die men kon combineren. Bij de Vredeseilanden staat de natuur altijd centraal. Toen ik begon aan de wandeling, was het aan het regenen en dit duurde zo ongeveer een dik uur. Spijtig, dan maar geen foto's nemen en wachten op beterschap. na de eerste rustpost was het gestopt met regenen, maar de wind begon serieus toe te nemen. het parcours was heel goed, heel veel variatie.

Een mooi en rustige wandeling rond Oostkamp. Jammer van de regen in het begin van de wandeling.

48° Voettocht der Vlasstreek:

Vandaag was er een wandeling van mijn wandelclub WSK Marke te St Denijs Zwevegem nl: Voettocht der Vlasstreek. 

Sint-Denijs (Frans: Saint-Genois) is een dorp in het zuiden van de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het is een deelgemeente van Zwevegem. Het is een landelijk woon- en landbouwdorp. Sint-Denijs was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. De gemeente heeft twee patroonheiligen, namelijk Sint-Dionysius en Sint-Genesius, en ontleent haar beide namen aan deze patroonheiligen, respectievelijk, namelijk Sint-Denijs (in het Nederlands) en Saint-Genois (in het Frans)

Diverse vondsten uit silex tonen bewoning aan vanaf het neolithicum. Ook zijn er vondsten uit de tijd van de overgang van de Hallstattcultuur naar de La Tène-periode. Ook werden sporen van een Gallo-Romeinse villa aangetroffen.

In 1156 werd Sint-Denijs voor het eerst vermeld, en wel als villam Sancti Genesii. De dorpsheerlijkheid was afhankelijk van het Bisdom Doornik. Sint-Denijs had sterk te lijden onder de godsdiensttwisten in de tweede helft van de 16e eeuw. In 1646-1647 had Sint-Denijs te lijden onder Franse en Spaanse troepen. Ook in 1655-1659 maakten Franse troepen het dorp onveilig. De Negenjarige Oorlog (1688-1697) leidde tot de aanleg van een Franse verdedigingslinie dwars door het dorp met het Fort Ter Klare als belangrijkste strategisch punt. Pas na 1713 kwam er weer vrede onder Oostenrijks bewind. In 1881 kwam er een spoorlijn

Begin 20e eeuw waren de middelen van bestaan beperkt. Veel mensen gingen werken in de Noord-Franse textielindustrie. De enige industrie was een in 1932 opgerichte tapijtweverij. In 1918 werd het dorp zwaar beschadigd door oorlogsgeweld.

De start was zoals gewoonlijk vanuit het OC ter Streye. De wandelaars konden uit een 6tal afstanden kiezen. Vandaag koos ik voor de 31km. Dronk eerst nog een kop koffie, ondertussen waren mijn wandelvrienden aangekomen en wij konden beginnen aan deze tocht. De grootste afstanden gingen richting Moen via enkele mooie veldwegen en autoluwe wegen. Daar maakten de 25 en 31km een grote lus. Na de 2°stop in Moen wandelde men terug richting St Denijs via Bossuit om zo de 3° rust te bereiken in St Denijs. Daarna nog een afstand van 8.2km voor de 31km  stappers tot aan de startzaal. Landelijk en heuvelachtig om en rond Sint-Denijs, door velden en open vlakten.

Een mooie en aangename wandeling, toch nog 956 deelnemers. Ook was het goed wandelweer.

Guldensporentochten:

Vandaag een wandeling maken bij een burenclub. Ik reed naar Avelgem, waar de wandelclub uit Heestert de Waterhoekstappers er hun jaarlijkse Guldensporentocht hielden.

Avelgem is een plaats en gemeente in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De gemeente telt ruim 10.000 inwoners, die Avelgemnaars[1] worden genoemd. Avelgem ligt in het uiterste zuidoosten van de provincie, ten zuidoosten van Kortrijk, langs de Schelde, tegen de grens met de provincies Oost-Vlaanderen en Henegouwen. Avelgem ligt in Zandlemig Vlaanderen en in de vallei van de Schelde. Het landschap is vlak en de hoogte varieert van 12-20 meter. Een belangrijk natuurgebied wordt gevormd door de Avelgemse Scheldemeersen.

De start was vanuit de Spikerelle en de wandelaars konden uit een 7tal afstanden kiezen.Ditmaal  koos ik voor de 18km. Wandeling door het golvende landschap tussen Leie en Schelde. Het was ook een wandeling met enkele opstakels. Ook enkele splitsingsborden waren niet juist.Een rustige wandeling, maar er kon meer natuur getoond wrden aan de wandelaars.

Een rustige wandeling rond en door Avelgem. Moest ietsjes meer natuur in de wandeling zitten.

Hooitocht:

Het beloofde een hele warme dag te worden, dus vroeg uit de veren om er een wandeling te maken. Ik reed naar Tiegem, waar de plaatselijke wandelclub de Textieltrekkers er hun Hooitocht gaven.

Tiegem is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Anzegem, het was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977. In de eerste helft van de 9e eeuw werd Tiegem voor het eerst vermeld, namelijk in het Liber Traditionem van de Sint-Pietersabdij te Gent. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de Sint-Diederiksabdij bij Reims. In 1040 werd Sint-Arnoldus hier geboren. Hij was de zoon van de plaatselijke heer. Tijdens de 14e en 15e eeuw was de heerlijkheid achtereenvolgens in bezit van de families Van Rode, Gistel, Betune en Ailly. Tijdens de 15e en 16e eeuw kwam het aan de familie Van Kleef en van einde 16e eeuw tot 1792 was de familie de Plotho de eigenaar. Tiegem had veel te lijden onder de godsdiensttwisten (eind 16e eeuw) en de Negenjarige Oorlog (eind 17e eeuw). De economie beperkte zich -naast de landbouw- tot de thuisweverij van vlas en katoen. In 1910 kwamen er twee katoenweverijen, waar in totaal 326 mensen werkten. Later kwam er ook een wolweverij. Op 26 oktober 1918 vielen er 75 dodelijke slachtoffers door Duitse gasaanvallen, maar op 31 oktober werd Tiegem door Welshe en Schotse troepen bevrijd.

Toen ik aankwam aan de startzaal de Mesinde, gelegen aan de kerk van Tiegem, was de parking al helemaal volzet(6u30).Het was een lussenwandeling en de wandelaars konden eruit kiezen naargelangde km's en de zwaarte van de wandeling. Ik koos voor 3 verschillende lussen te wandelen goed voor zo'n 21km. Ik deed lus 1-2-4, deze waren de mooiste en de langste en de meeste hoogtemeters.

Je bewandelt Tiegem en de omliggende dorpen via diverse paden en landelijke wegen. Stappen door het Sint-Arnolduspark met zijn eeuwenoude bron, mooie kapel, terrasvijvers en merkwaardige grotachtige bouwsels en bosgebied.

Een aangename en mooie wandeling rond en op Tiegemberg. Er waren 703 wandelaars die deze hitte trotseerden.