Oké, wie wenst mij proficiat???

Awel, ik heb mijn miesteske geplaagd en met klein miesteske gespeeld en in mijn baasje zijn tenen gebeten en nu verstop ik mij al een paar dagen voor de regendruppels en de wind, maar het grootste deel van de tijd heb ik doorgebracht met zand uit mijn oren schudden!

Yep, ik ben voor het eerst naar zee geweest!!! En tof dat dat was jong.
Eerst moest ik wel heel lang flink in de auto zitten. Maar dat was niet erg want mijn klein miesteske reed en daardoor zat mijn miesteske dicht bij mij op de achterbank.

En toen zag ik eindelijk voor het eerst de zee. Ik was die nacht nog te rade geweest bij Benji en Fako en dus zat ik wel met gemengde gevoelens. Benji vertelde namelijk heel fijne verhalen over zandkastelen maken en voetballen op het strand, maar Fako vertelde me een eng verhaal over op balkjes hoog boven de zee lopen.... Dapper liep ik met mijn klein miesteske mee en ze nam meteen mijn idee over het strand onder handen. Man man man… wat is dat een hoeveelheid zand jong!!! Dapper en dolblij ploeterde ik met mijn korte pootjes door dat zand. Mijn miesteske nam mijn speelballetje en toen mocht ik mijn balletje vasthouden om een eindje over het strand te wandelen. Dat was ook wel leuk hoor. En elk schelpje moest ik eens besnuffelen en bekijken.

Toen zijn we langs de dijk teruggewandeld en omdat ik zo een brave flinke jongen ben (haha echt waar hoor!!) kreeg ik van mijn klein miesteske een cadeautje!!! Een heeeeeeel grote BAL! En niet zomaar een bal hoor! Neen,, een heuse bal van "Disney Animals"!! Alle Disney-beestjes staan er gewoon op! Ik was dolblij met zo een mooie bal en sprong tegen mijn klein miesteske op tot ze me meteen die bal gaf!! Hihi, je moest die mensen zien wegrennen voor mij en mijn bal en mijn miesteske er maar achteraan hollen "Larco, wacht jongen, de dijk is geen plaats om te spelen, de mensen willen rustig kunnen wandelen. Hee Larco, alé jongen, hier niet" Hihi ik kon niet snel genoeg met mijn bal van de ene naar de andere kant van de dijk hollen. En boos dat al die mensen keken hihi. Maar daarna ben ik wel braafjes op het strand gaan spelen met mijn bal.

En ik heb nog zandkastelen gemaakt ook hoor!!! Toen mijn miesteske bij ons kwam nadat ze appartementjes had gaan bekijken, toen kwam zij op het idee om met mij een zandkasteelwedstrijd te houden. We zouden elk een kasteel bouwen en klein miesteske zou kiezen wie de wedstrijd had gewonnen. Ik had de hele voormiddag al flink geoefend hoor. En maar graven met mijn pootjes, graaf graaf, zand langs alle kanten en dan even met mijn poeperdepoep er gaan inzitten om uit te rusten en mijn oefenkasteel te bewaken. En kijk eens het resultaat van mijn oefenen en onze kasteelwedstrijd!! Ik heb heel veel torentjes bij mijn kasteel en ik vroeg me af waar de torens van het kasteel van mijn miesteske waren. Niks te zien jong, zelfs niet als ik er bovenop klom. Maar neen, er waren geen torens op mijn miesteske haar kasteel. Heel terecht heeft klein miesteske beslist dat mijn kasteel het mooiste was.

De balkjes hoog boven het water, waar Fako het over had heb ik niet gezien. Misschien zie ik die een ander keertje nog. Ik heb wel nog gevraagd aan hun wat dat dan eigenlijk was en Fako zei dat mensen het een "pier" noemen. Dat zal voor een ander keertje zijn zeker? Maar ondertussen heb ik toch al op de golfbrekers gelopen, en daar had Fako niks over verteld. Zal hij misschien vergeten zijn hé.

Van al de indrukken en het spelen en zandkastelen bouwen en ook van het braaf en schattig zijn, was ik al doodmoe en zijn we allemaal samen op een terrasje gaan zitten. Eindelijk zeg, ik kreeg een bakje water om al dat zand van tussen mijn tandjes te kunnen spoelen. Grrrr…. Net schuurpapier.

Dus, ’s avonds laat zijn we terug naar huis gereden, maar het zand was nog niet goed uit mijn oren of ik werd alweer mee naar zee gesleurd. Mjin mooie grote bal mocht ook weer mee. Maar gespeeld heb ik niet gedaan!! Ik heb de hele tijd met een lang gezicht achter mijn miesteskes geslenterd. Het regende pijpestelen, ik was kletsnat, waaide bijna weg en het was koud! Ik vond het helemaal niet fijn meer en was meer dan blij toen mijn klein miesteske besloot mijn doorweekte lijfje op te pakken en mij in haar jas te stoppen. Beschermd tegen de regen en met mijn miesteske naast mij, voelde ik me eindelijk toch nog goed aan zee. En nu moet ik rap nog even verder het zand uit mijn oren prutsen want zondag is het moederdag en dan mag ik mijn miesteske die voor mij zorgt zoals mijn mama zou doen, flink in de bloemetjes zetten. Daar moet ik dan toch wel op m'n mooist voor zijn he. Zo zie je hé mama Bieke en papa Yanko, ik heb het hier nogal getroffen in mijn thuis hé. Daaaaaaaaag allemaal, veel zanderige pootjes van mij

Dag allemaal

06/01/2007 mijn eerste keer dat ik drie koningen mee vier. Ze noemen hen ook wel de drie wijzen. Dus dan noemen ze een drie koningentaart vast ook wel een drie wijzentaart. Maar als je nu dacht dat je van zo een taart te eten ook echt wijs wordt??? Hmmmm kijk eens wat zo een taart met mijn baasjes doet? Ik vond het allesbehalve tof zo een kroon op mijn kop!

Ik woon hier dan wel als een koningske en tja, ik gedraag me als een koninkske maar een koningskroon is er echt wel over hoor.

Heel mijn nieuwe familie was hier:
"Drie koningen, drie koningen
geef mij een nieuwe hoed.
Mijn oude is versleten...."
lalalala en maar zingen. Jonges, was ik blij toen ze een stuk taart in hun mond staken en eindelijk niet meer konden zingen! Heel blij hoor... tot ze het in hun hoofd kregen om die kroon op mijne kop te zetten!!! In wat voor een familie ben ik toch terecht gekomen.

Onze Fako had me nochtans verwittigd hoor. Ook hij heeft die kroon eens mogen opzetten een paar jaar terug!

Dat vertelde hij me 's middags, toen ik lekker in het zonnetje liep. Benji en Fako waren toen ook op wandel in de zon en riepen me naar deze kant van de regenboogbrug zodat we een babbelke konden slaan. Benji vertelde me wat dat nu juist is het feest van de drie koningen en Fako vertelde honderduit over zijn kroon. Hij vond het leuk om die kroon te mogen dragen en heeft er zelfs nog efkes mee geslapen die namiddag. Mijn kroon hebben ze met twee handen op mijn koppetje mogen duwen hoor! Ik vond er niks aan.

Toen iedereen 's avonds naar huis was en mijn miesteske even niet op me lette, heb ik snel die kroon gepakt en ben ik Benji en Fako gaan roepen. Fako was superblij met de kroon die ik hem gaf en hij stond er nog beeldig mee ook. Hij was zo blij dat hij me zelfs vergat te bedanken maar dat heeft Benneke in zijn plaats gedaan. Benji is een echte gentle man als je het mij vraagt.

Benji blij, Fako blij met zijn nieuwe kroon en ikke blij dat die kroon hier thuis verdwenen is en ze ze me niet meer kunnen opzetten gnagna, wat ben ik toch wijs en ik heb niet eens van de drie koningentaart gegeten!

Ik kruip nu stilletjes bij mijn miesteske op schoot want ik ben weer moe van het spelen vandaag.
Poooootjes

We gingen ergens op bezoek om kerst te vieren. Kerst kerst kerst….. wat zou dat zijn?

Om te beginnen is kerst dus, eerst gedurende 50 km in de auto zitten, dus gans die tijd zingen. Mijn stemmeke gaat nog eens vermoeid geraken hoor.

En dan is kerst vooral…… een grote versierde boom, met allemaal kerstballen en slingers en pakjes. Iedereen die daar was mocht een pakje of zelfs méér dan één pakje van onder de kerstboom nemen. Ik dacht: “OK, jullie die pakjes waar ik toch niks kan mee aanvangen, ik mag die kerstballen en die kerstslingers daar dan toch uit halen hé.” Maar neen, dat mocht weeral niet, pffff, ik mag ook niet veel hoor, jawatte.

En dan krijg ik daar ook twee pakjes voor mijn neus geduwd.  Euh ja, wat moest ik daar nu mee aanvangen? Eens besnuffelen? Opeten? Zou ik dat papier moeten opeten of zo? Toch maar eens geprobeerd. Maar neen, miesteske heeft mij even getoond wat ik daarmee moest doen. Ha ja, dat was het dus. Papier daar afknabbelen en dan komt daar iets uit te voorschijn. ’t Is maar te hopen dat er bij mij ook geen fles te voorschijn komt, of een pijama, of een sjaal. ‘k Zal maar eens beginnen met openpeuteren.

Ik heb mij dus de ganse avond rotgeamuseerd met mijn twee cadeautjes en dat wil dus ook zeggen, dat ik de ganse avond in de belangstelling gestaan heb. En dat ik daarna zooooooooooooooo moe was, dat ik de ganse weg terug naar huis, geslapen heb als een roosje.

Ik ben hier nogal met mijn gat in de boter gevallen hoor. Oeps….sorry voor mijn taaltje, ’t was eruit voor dat ik het wist hoor.

Moet je horen hoe mijn dagje er zoal uitziet. ’s Morgens als miesteske opstaat, ga ik haar eerst verwelkomen natuurlijk hé. Dan zit ik al op het eerste trapje te wachten. Jaja, op het eerst trapje en niet hoger. Euh……niet aan iedereen voortvertellen hé, maar ik durf nog niet hoger hoor. Dus blijf ik braaf op dat trapje zitten, want eraf durf ik ook al niet meer hihi.

Dan krijg ik een berg knuffels en geef ik duizendenéén natte likjes.

En dan, ja wat dacht je? Dan word ik buiten in de kou gezet. Pfff…. Miesteske die staat daar goed ingeduffeld, maar ik heb wel geen jasje hoor. En dan staat zij daar maar naar mij te kijken om te zien of ik wel een plasje doe. Sorry zelle, maar ik sta wel op wat privacy hé. Dus, daar ook geen fotokes van, please.  Als ik een plasje gedaan heb, dan vlieg ik als een pijl uit een boog naar binnen naar mijn zeteltje. Hihi, dat wist ik rap hoor, juist daarboven staat een doosje met snoepjes en daar krijg ik dan ééntje van. Hmm, als dat maar blijft duren, want dat is toch alleen maar om mij aan te moedigen nu. Zal wel wat anders uitvinden dan, iets dat ook lief is, om er nog te krijgen.

En dan krijg ik verse brokjes en vers water, mjam mjam mjam, samen ontbijten, gezellig hoor.

Haha, en dan is het tijd om deugnietstreken uit te halen, miesteske houdt me toch niet in ’t oog. Rappekes haar laptop in beslag nemen. Effe kijken of er geen mail is voor mij.

!!!Yeah, ik heb een mail gekregen!!! ’t Is een pps-ke over kerstmis. Waaaaaw, met een schoon muziekske op en hondjes die meeblaffen op de tonen van de muziek. Jajaja, die doen dat goed, ik ben een kenner hoor, ik weet er alles van.  Ik zal eens een poging doen om dat mee te blaffen, dat zal wel mogen zeker hé?  

Ja se, een puppyleventje is wel vermoeiend hoor. Nadat ik een uurtje rondgetrippeld heb en geravot en mijn mails gelezen, ga ik terug maar een beetje slapen. Ik ga zalig dromen van mijn mama en papa, van mijn broertje en mijn zusje, want ik mis hen toch wel een heel klein beetje hoor.
 

Dikke poot

Larco

’t Was me vandaag het dagje wel hoor. Vanmorgen heeft mijn baasje me meegesleurd naar de dierenarts. Maar ik wou dat niet. En dan nog met de auto tot daar….. ik heb daar al zo’n schrik in, ik betrouw dat niet hoor.  Ik heb dus gans de weg weer maar gezongen hé, en toppunt, mijn baasje vond het niet mooi. Pfff, en ik deed zo mijn best seg.

Enfin, de dierenarts heeft toch gezegd dat ik heeeeeeeeeeel mooi ben en ze wenst me veel geluk bij mijn baasje. En blablabla, en nog blablabla, en ondertussen steekt ze daar toch wel een naald in mijn poep zeker. Mij eerst schone woordjes toefluisteren, en me dan pijn doen. Ik ga daar nooit meer terug zenne.

Ne keer dat ik terug thuis was, heb ik me zalig in mijn zeteltje geïnstalleerd en een dutje gedaan. Ja seg, dat zingen, da’s vermoeiend hoor.

Maar ’t was dus nog niet alles hé. Haalde mijn baasje in haar hoofd dat ze met mij ging wandelen. Allez jong, zonder ook maar mijn mening te vragen. Ik heb gestaakt. Ik heb geen poot verzet. Mijn pootjes zijn nog altijd aan ’t afkoelen van die wandeling. Ja kan ook niet anders hé, baasje heeft me moeten voorttrekken.

Nu ben ik uitgeslapen en trippel ik hier vrolijk rond. Ik ravot met mijn aap, en met mijn bal. Ja, met de bal spelen doe ik heel graag. Baasje gooit hem weg, en ik ga hem terug halen. Ik heb al geprobeerd om de rollen om te keren, maar dat lukt dus niet hé.

Ik moet wel toegeven, dat ik het hier best naar mijn zin heb hoor. Maar ik mis wel een beetje mijn mama Bibi en papa Yanko, en mijn broertje Yanko en zusje Loeka. En natuurlijk geef ik langs deze weg ook een dikke poot aan Mieke en Ronny die zo goed voor mij gezorgd hebben de eerste weken van mijn leventje, en een poot aan de twee kindjes ook hé.

Vannacht om 4u bracht ik mijn baasje een serenade. Allez, da’s toch lief van mij hé. En ikke maar zingen, maar baasje kwam niet uit haar bedje hoor. Uiteindelijk komt zij daar toch de trap afgestrompeld met een slaapkop. Zegt ze tegen mij: “Haha, ik dacht dat er een of andere lieve man me een serenade bracht onder mijn balkon. Maar ’t was jij”. 

Ik zat aan de achterdeur te wenen. Ja seg, waarom denken jullie? Ik moest dringend plasje doen. Toch beter een liedje zingen zodat ik mijn baasje uit haar bed krijg, dan morgen onder mijn pootjes krijgen omdat ik iets binnen achtergelaten had hé.

Om 5u15 schoot me een ander liedje in mijn gedachten. Dus, ik nog maar eens geprobeerd en ’t is nog gelukt ook.

Enfin, dank zij mij, heeft mijn baasje vannacht dus kunnen genieten van een prachtige sterrenhemel. Maar moet je ze hier nu zien lopen, amaai. Ze krijgt met moeite haar oogskes open, en ikke…. ik loop hier vrolijk rond te huppelen.

Pootje, Larco

Hallokes, hier Larco.

Ik woon nu eindelijk bij mijn nieuwe baasje Sol y Luna., maar die verhuis verliep niet simpel hoor, amaai.

Deze voormiddag hoorde ik om 9u50 de bel. Dat bezoek wordt binnengelaten en ik al direct eens gaan snuffelen en ruiken om te weten wie dat was. Ik had die mensen ooit wel al eens gezien hoor, maar toen was ik nog maar 5 dagen oud, en ondertussen ben ik al 8 weken hé. Euh…. ik had dus geen enkel idee wie het was, ik kende die mensen niet meer.

Beginnen ze me daar direct te wrijven en te knuffelen, jawatte. Ik ging dus van de veronderstelling uit dat dit mijn nieuwe baasjes waren.

Die grote mensen beginnen daar te tateren tegen de sterren op, en ondertussen maar koffieklets houden natuurlijk hé. Enfin, ik kon het mij allemaal niet te veel aantrekken hoor. Ik amuseerde me verder met mijn zusje Loeka, en met papa Yanco. Loeka liet mij al vlug links liggen, want zij wou altijd maar met de grote mensen spelen. En papa Yanco wou absoluut schootje zitten.

Word ik daar ineens opgetild door baasje Ronnie van Hasselt. Hela, hola…. niet zo hoog hé manneke, zet mij eens terug op de grond seg. En wat gebeurt er nu? Helllllp helllllp, ik word hier opgehangen. Nu doen ze mij hier een bandje rond mijn nek seg, ik wil dat niet. Dat stoort, dat jeukt, dat doet vanalles dat mij niet zint. En ik maar krabben met mijn achterste pootje, om dat spul uit te krijgen. Niks aan te doen, het zit rotsvast, ik krijg het niet uit. Ik ben dan maar  bij mama Bibi mijn beklag gaan doen. Maar zij vond dat ik moest luisteren naar het nieuwe baasje, en dat braafjes aanhouden. Pffff….. ik woon daar nog niet en ze beginnen mij al te martelen seg, dat belooft hé.

Plots staat iedereen recht. Ik dacht: oeie, wat is hier gaande? Brandt het ergens dat ze hier allemaal gaan lopen of zo? Ik betrouwde dat niet zo erg, en ik ben rappekes in de benj gaan liggen.  Helemaal vanachter in een hoekje, en mij daar zo plat en klein mogelijk gemaakt. Niks aan te doen, baasje Ronnie vond mij toch hoor en grabbelde me uit de benj.

Ik vertrok met mijn nieuwe baasje Sol y Luna naar mijn nieuwe thuis. Ik heb wel nog eerst uitgebreid afscheid kunnen nemen van de baasjes Ronnie en Mieke en hun twee kindjes. En dan heb ik van papa Yanko en mama Bibi een hele dikke knuffel gekregen. Zo’n knuffel die wil zeggen: “Het ga je goed zoon van ons. Wees niet bang, je zal er graag gezien worden.” Met mijn zusje Loeka, had ik het wat moeilijk. Ze keek me zo droevig aan. Zo echt van : “hé broer, laat me niet alleen achter”. Maar toen fluisterde ik haar toe, dat ik haar heel erg graag zie, en dat zij tegen de middag ook bij haar nieuwe baasje zou mogen gaan.

Dus ben ik vertrokken in Hasselt met baasje Sol y Luna en mijn kleine baasje,  ha ja hé. Maar wat gebeurde er toch allemaal met mij seg.

Er stond daar zo’n ijzeren kast op wielen op de straat, en daar werd ik ingezet. Enfin, ik was er nog gerust in want ik mocht op kleine baas zijn schoot zitten. Maar plots begint die ijzeren kast daar een heel verdacht geluid te maken. Ik kreeg schrik, echt schrik. Wat was dat hier allemaal?  En dan zag ik plots de huizen en de bomen voorbij flitsen.

Ik begon te bibberen van schrik, kleine baas moest me echt goed beschermen hoor, want ik bibberde bijna in stukjes uit elkaar. En dan allemaal die geluiden die ik niet kende.  Ik ben dan maar begonnen met een liedje te zingen. Een heel lang liedje hoor!! De eerste tonen van mijn liedje begonnen in Hasselt, en de laatste al voorbij Aarschot. Dan heb ik het zingen opgegeven. Ik was half uiteengerammeld van de schrik, en had geen stem meer van dat lange zingen.

Eens in mijn nieuwe thuis, werd ik daar direct in een rieten zetel gedumpt. Amaai, wat nu weer? Zoooooo hoog, hier kan ik nooit alleen in of uit. Ofwel zijn de poten van mijn zetel te hoog, ofwel zijn mijn pootjes te kort.  Dus baasje nam me er terug even uit, om mijn pootjes nog eens te strekken, en even te gaan drinken. Maar ik was zooooooo moe van al dat zingen en bibberen, dat ik door mijn pootjes zakte van vermoeidheid. Ik werd terug in mijn zeteltje gezet en ik heb zeker twee uur geslapen.  Ondertussen is er al een oplossing voor mijn probleempje van de zetel. . Er werd vlug een trapje in elkaar geknutseld, en nu lukt het wel hoor, zeker weten.

Nu ga ik een beetje brokjes eten. En als ’t buikje vol is,  ga’k ik maar nog een beetje slapen. Ik wil nog even wegdromen over mijn mama Bibi, papa Yanko, zusje Loeka en broertje Yanko, die ik nooit, neen nooit zal vergeten..

Dikke poot en knuffel van mij hé.

 Larco

Goeie morgen iedereen…..

Benji en Fako zijn eventjes de regenboogbrug overgekomen. Daar boven is het dan wel mooi zonnig weer in hun speelweide, maar ze wilden zeker zijn dat hier alles in orde komt tegen dat ik bij mijn baasje kom wonen. Nu kort het wel af hoor, nog 8 dagen en dan komen ze me halen. Niet dat het hier niet goed is bij mijn mama, dat moet je niet denken hoor. Maar ik verlang er toch naar om in die mooie zetel te kunnen liggen. En ja….. dan zullen Benji en Fako wel een beetje moeten opschuiven denk ik, want ik ga niet klein blijven hé. Maar ondertussen houden ze mijn zeteltje warm hihi.

Voor iedereen een dikke poot van ons drietjes en laat de regen je humeur niet verknallen hé. Ha nee…. Het leven kan zoooooooooooo mooi zijn.

Dikke knuffel

Larco