wensen

Op 19 augustus ging ik onder het mes, om die pin en 4 vijzen te verwijderen, als één-dag-kliniek opname met één nachtje blijven.

Oh, ja, het begon al fout op het pré-Op verblijf. Ik wachtte daar ruim een uur, voor

ik de anesthesiekamer binnenging. De chirurg kwam tussendoor even een babbel doen met me (hij kent me van de dans, en omwille van een medisch dossier na een ongeval in theater

'De Werf' in 1992).

Men prikt in mijn hand om een katheder te steken, maar dat mislukt 3 x, dus dan maar de ander hand, maar weer van hetzelfde. Dan, komt de anesthesist en prikt me in mijn arm, maar ook dat gaat niet goed. Hij gaat weg naar de volgende operatie (1000-poot, nietwaar!). De verpleegster die me intussen al als vogelpik had gebruikt, probeert opnieuw, maar het lukt niet echt. De dokter komt er nog eens bij en wrikt en wikt in mijn handrug (haha, een beetje pijn!), tot, en ja, het spul zo min of meer goed zit. Hop, nu naar de operatietafel, even een overstap van bed naar de snijtafel, wat bekende verplegergezichten, korte babbel met een andere anesthesist, even toch nog aanmerken: ‘eerst de vijzen eruit halen voor je begint die pin eruit te KLOPPEN’, en klaar is Huub voor het betere knipwerk!

‘t Product voor de slaap wordt gewapend, mijn arm opgetild. ‘Halo, halo, tot straks Huub’

zegt een stem en foetsie, ‘t zwart gat in…. !

Het is niet mijn eerste operatie en verdoving in mijn leven, dus, what ever, één meer of min.. .

Bij God, ik lig op een kamer met vier… . Heel bewust weer bij mijn zinnen!

Men kijkt naar me en vraagt of ik pijn heb. Ik zeg 'ja', maar het gaat nog wel. Baxters boven mijn hoofd, knie en enkel stevig verpakt in een bultig verband. Buiten schijnt de zon. In de kamer is het vrij warm. Mijn hoofd bonst. Het gordijn bij het kleine openstaande zijvenster, flappert als een zeil dat niet weet welke kant de wind wil opgaan. Ik voel me normaal thuis op deze wilde zee. Nu, wil ik slapen, maar er is rumoer, en veel over en weer geloop door verpleging en dokters. De een en de andere schenkt me een flauwe glimlach, zo van: "beetje verse snijpijn zeker..?" Knarsetandend hou ik me toch wel flink bij hun oogcontact.

Het is ruim 17 u. Ik heb dorst, maar mag niet drinken natuurlijk. Beetje dutten dan maar.

Ik denk aan een laatste bijeenkomst na de as verstrooiing van mijn moeder. ‘k Zie elk van mijn broers en zussen.  Mijn moeder ligt opgebaard, en dan in de kist (ik was er bij toen ze haar hebben verlegd!). ‘k Zie mijn papa zijn gezicht, hoor zijn stem, maar begrijp niet wat hij zeggen wil. Ik val in slaap.

Om 21u (of zoiets) ben ik wakker en ik heb verdomd pijn! Mijn knie brandt als een bakkersoven, en mijn enkel en onderbeen snijdt en schroeit in een combinatie van een gigantische schaafwonde met een ferme knie-bil dreun in je dijbeen ( wat we als rakkers elkaar soms aandeden, hé…). Man, wat heb ik pijn!! Godverdomme toch!!

Ik bel de verpleging en vraag pijnstillers. Ze zeggen dat er in de baxter zitten, maar ze gaan de dokter vragen voor meer. Rond 22.30u krijg ik extra medicatie tegen de pijn. Ik ben dwaas en verdoofd van deze ondraagbare gevoelens die door mijn lijf en hersens loeien. Pin eruit: 'fluitje van een cent', had men me beloofd. Ja, mijn oren: MARTELING, ja, dat, nondedju!

Ok, vrienden, ik, had het me inderdaad even anders voorgesteld voor de ingreep gebeurde... . 

De dag erop, nadat ik geen oog geslapen heb, dezelfde gewaarwordingen, zeg maar rechtuit ellende. Eten, noppens, drinken, al evenzo. Ik vraag me af of die pijnstillers niet van eetbaar papier zijn, of wel degelijk medicamenten. ‘k Draai zot van miserie, al verberg ik het voor mijn kamergenoten, en de verpleging.

Nu, moet ik een grote jongen zijn; geen vader en geen moeder meer… !

Carine, mijn lieve vriendin, komt op bezoek en zegt dat ik een  grauw gezicht heb. Ha, wat dacht ze wel, dat ik even op een feestje zat, met alcohol in de baxters… (sorry hoor)? Ze pinkt en traantje, neemt me vast en zegt: 'och, schatje toch', en dat maakt alles goed voor mij.

Ik geloof nu weer dat er een dag komt dat die kwelling voorbij zal zijn.

Normaal gezien zou ik die dag tegen 17u al terug naar huis hebben mogen gaan. De eenheid vond dat ik me goed gedroeg en dit ontslag wel verdiende.

Ik krijg intussen nog bezoek van vriendin Hilde met haar man en 2 kinderen, zus

Viviane van Ca (Carine dus). Ca zelf was er reeds om me mee naar huis te brengen (vriend Mark was stand-by, en zou taxi spelen voor mij, na een telefoontje over de bevestiging van mijn ontslag). Bon, mooi publiek, leuke kinderen die op mijn bed zitten, babbel, en vergeetdepijneven-indrukken, met warme knuffels.

Ik tast onder de lakens, en voel warmte op het bed zelf, aan mijn rechter voet. Daar ik nogal ongemakkelijk lig , en mijn rug ook al pijn doet (stilliggen is niets voor mij) besteed ik er niet veel aandacht aan. Een warmwaterkruik in bed? Ik tast terug op die plaats, en (kind) Juliette zegt dat er rood aan mijn hand zit. Geen erg, maar toch voel ik iets stuwend rond mijn enkel, het verband knelt. Bij het wegtrekken van het laken, bemerk ik een plas bloed, met een doorweekt verband. ‘k Bel, even in paniek, de parate verpleging die versterking haalt. Welgeteld 3 verpleegsters en een dokter staan aan mijn bed.  Eén plukt het verband eraf en tot ieders grote ontstentenis, spuit er een straal bloed uit een of ander gaatje in de wonde, in een ruime boog, wel 20 cm hoog. Verbaasde verdwazing bij elkeen. Ik roep: ‘drukverband en ijs, aub!'. De dokter gaat heen, met twee van de verpleegsters, terwijl het oude verband stevig aangedrukt blijft (door mij, en dat was auwe, auwe,auwe!). De nurs in dienst zoekt het juiste verband en haalt ijs, komt terug, en dan gaat het als in een tekenfilm, heel vertraagd: verband eraf, bloedstraal, drukkompres erop, snel een knelverband er rond, die heel vlug rood kleurt, en een dikke zak ijs erop. Voila, ik ga niet doodbloeden. Leg je rustig neer, niets aan de hand.
Mijn bezoek stond intussen wel buiten, want ja, dit is even horror, al dat rode bloed, en behoorlijk veel (wie weet, had dit 's nachts gebeurd, bloedde ik misschien gewoon dood zonder het te beseffen…? Dat niet beseffen is mooi, de rest niet; beetje te vroeg toch). Iedereen komt bleek binnen, want de eerste aanblik van bed en verband was al iets teveel van het goeie voor sommigen.

Enfin, niet naar huis dus. Men komt me ook nog melden dat ik niet mag eten of drinken, zeker die nacht nog blijven moet, en ze dan wel verder zien, hoe en wat. Misschien moet ik terug verdoofd worden en gehecht, vandaar… . Alé hop, ik scheur van de honger, en krijg nu nog steeds niets te eten. Neen, juist, het is geen hotel, maar een opvangplaats voor gekwetsten… .

Die nacht sliep ik alweer niet, tastte voortdurend naar het warme gevoel daar beneden aan mijn been, en bad de zeegoden voor een heldere hemel de dag erop. Bij het verversen van het drukverband, bleek de bloeding er nog te zijn, maar nu heel miniem. Nieuw verband, met de

vraag of ik me zelf kan verzorgen wat die dingen betreft. Mijn uitdrukkelijke affirmatie is: 'JA!'.Wat zeg, nog blijven, honger, dorst en gekweld door pijn, neen, bedankt. Men alle eer aan iedereen, ik ga naar huis. Het goede bericht kwam, met het eten: ‘je mag na controle van de dokter, wellicht toch naar je woonst toe’! De knappe jonge arts had ik willen zoenen, maar ja… , ’t zijn ook maar mensen… . Hilde lief gebeld, en tegen 18 uur zat ik in bed, THUIS.

Mijn been zat gespannen en eerder lelijk dik, maar ik ben in mijn eigen habitat!

Die nacht had ik meer pijn dan ooit. 's Morgens is mijn been glanzend dik, wat rozig, zit mijn voet vol water, en is er nog bloed doorgesijpeld uit de wonde. Ik laat de huisarts komen, die denkt aan Flebities, schrijft een brief voor, voor een Echo en RX, met voorrang, want er is spoed bij. Het is niet zo dwingend, maar hij betrouwt het toch niet echt.

Als hij weg is, twijfel ik of ik dat wel doe . Ik meen te weten dat Flebities zéér pijnlijk is, inwendig in je been, dat je koorts hebt, dat je been enorm gloeit en dat je huid op springen staat door zwelling. Ik heb er wat van, maar de meeste kenmerken nu wel niet. Onderzoek, nieuwe opname? Neen, ik blijf thuis en wacht af. Carine haalt een medicament dat men voorschreef en nu maar platte rust, been omhoog. De dagen erop neemt de zwelling af…!

De tijd wrikt zich dag na dag verder los uit het geheugen van mijn smart. Zo heilzaam!

Op 6 September haalde men de draadjes en nietjes (13!) uit de wonden. Prikkussenspel.

Elke dag doe ‘k getrouw mijn oefeningen, heel vaak gewoon midden in de nacht, want de slaap komt niet. De pijn duikt op en verdwijnt, maar is tot dan nooit helemaal weg. Dit is genezing!

De lidtekens worden smaller, platter, bleker. Een kriebelend steken houd me wakker. De band tussen mij en mijn lichaam wordt steeds hechter, maar niet minder ongedwongen. Er is pijn!

Mijn drang naar eigen afweer van dit laatste, doet me afzien van het nemen van pijnstillers. Een enkele nacht lukt het me, voor de rest duiken de demonen op in het donker. Droom ik?

Oh, ik hoef niet meer op controle, tenzij ik dit nodig acht. Ik ben gehard en ga alleen verder.

Intussen speelt zich een drama af bij een ander menselijk wezen. Mijn hart en ziel zucht naar een oplossing, maar alleen dagelijks bezoek, geduld en luisterbereidheid kunnen helpen. Ik leef, en geef niet op, niet me zelf, niet die medemens die lijdt en niet weet waarom, zoals ik nu soms… .

De eerste twee weken, kon ik geen enkele nacht normaal slapen, jawel, door de pijn. Pin eruit lijkt me nu wel even erger dan erin! Het Vlaams uitnemen t.o.v. het Engelse insteken?

Nu, slaap ik dus al wel enkele dagen met een slaappil, om op mijn Latijn te komen. Ik zag

alles veel te somber in door oververmoeidheid. Intussen doe ik zelf de revalidatie, net als bij de vorige keer. Het gaat goed, ik ken me lijf door en door, maar ‘k moet op mijn tanden bijten. Fietsen gaat vrij vlot, al heb ik nadien knagende pijn in mijn knie, en een stijve achillespees. Intussen is ook dit veel beter geworden. Ik was ook al enkele malen in de zeilclub met schipper en vriend Erik, maar bij het eerste bezoek en inhuldiging van het nieuwe ponton, heb ik me zwaar overschat door lang zonder krukken te lopen (wat ik wel mocht proberen, maar ja...). Nu, staan die steunen al ruim 2 weken aan de kant hoor, en merk je niet dat ik een operatie had, als je me ziet stappen of fietsen. Bij opstaan na het zitten, heb ik last, de rest gaat wel allemaal. Ik wil terug dansles geven, en nam optie op een zaal voor enkele uren (in een fitnesscentrum waar ik jaren geleden ook een hele tijd les gaf ).

1 oktober is de tijd om terug te gaan werken. Het kwaadste is dan zeker wel voorbij. Nu, wens ik alleen nog wat echt diep te kunnen slapen tijdens de nacht. Komt wel goed!!!

Welja, natuurlijk heb ik nog mooie dromen, voor jou ook hoor, lieve lezer, vriend, vriendin!

Ziedaar mijn reisje, doorheen de Vlaamse verwijdering van een Engelse ‘Zimmer-nageling…’

Het gaat u allen goed: ‘break a leg…’ . Neen, niet doen!  LEEF en geniet in wijsheid…!

In een volgend schrijven zal ik je mijn zeilreis van Augustus met de ‘Dr. No’ beschrijven, en het wedervaren van mijn vriendin Carine op haar allereerste, erg door haar gesmaakte tocht naar Engeland.  En jawel, we gingen weer de rivier Deben op, zonder breuken, met grote vreugde!

Mijn beste, of liever: ‘geliefde’, bezoeker, toeschouwer van mijn levenslijn.

Ach ja, tijd gaat snel, gebruikt hem wel. Dat doen onze politiekers ook, en uitgebreid, en het heeft ons alleen maar een duur, met schandalen opgescheept, vaak heel hypocriet samen-levend klein landje opgeleverd, dat zich nog kleiner wil maken dan het benauwelijk (lees: belachelijk) al is. Ik kan het me permitteren dit te uiten, want ik heb niets, ben niets, en op de landkaart besta ik niet eens (je weet wel, zo’n mensje die je zoekt op 9000 meter hoogte, door het raam kijkend naar beneden vanuit een vliegtuig, en met al die pretentie, nog steeds gelooft dat wij het schoon weer uitmaken op aarde. Stom, de aarde zal ons overleven. Haar zucht naar evolutie en evenwicht zal ons stuk voor stuk doden als ras. Zij is de bron van ons leven, niet wij dat van haar existentie!).

Maar, waarom mijn stilte? Eenvoudig: tijd!

Tijd bestaat niet. Is een inventie van de menselijke geest, om zijn angsten (en daar bestaan de meeste door), te overwinnen, en of, hanteerbaar te maken voor de illusie van een comforttabel leven.

De jungle ontgroeid, zichzelf elke natuurlijke weerbaarheid ontnomen, gaan wij nu voor gemak, gewin, verovering (ja, dat is nu ook niet nieuw..), en Godslastering in alle mogelijke vormen, afgedekt door allerhande mogelijke religieuze ideeën, sektegemeenschappelijkheid en het prediken van het einde der tijden (de menselijke tijd natuurlijk! Wat is er verdomme nog anders? Time out, nog van gehoord? Denk maar niet dat de natuur daar ooit al van wakker heeft gelegen. Wij zijn die Time Out!).

Ok, ik was even weg, de blog lag stil. Ik niet!

Ik kreeg een pak indrukken te verwerken. De ontdekking van de liefde van mijn leven, was daar niet vreemd aan. Maar, zoals altijd in sprookjesboeken, moet ik nu alweer bijna zeggen: er was eens…. Niets pleegt zoveel verraad aan zijn eigen zgz ware aard als de mens. Ik ben er niet vrij van hoor, al is het om kleine domme dingen te doen (orde op zaken zetten, terwijl de stapels papier zich maar verder ten hemel richten). Naast dit zeer indringend levensgebeuren, was er nog mijn werk; Ik heb een 8 dagen werkweek, dan een 3 dagen weekend, en dan een 2 dagen werkbeurt, één dag vrij en hopla, lange 8 dagenweek. Publieke sector, waar de musea toe behoren, laten blijkbaar niet toe de zaken anders te regelen. Ik studeerde ooit: ‘organisatie van de arbeid’, en daar bleek toch dat een gelijkmatige arbeidsverdeling (ongeacht de bezetting, afwezigheden, en het onvoorziene) te regelen viel. Maar, die stomme computers van nu hé, daar is altijd iets fout mee… . We moeten dus mild zijn, ’t zijn machines…!

Enfin, ik ga verder. Ik brak mijn been op zeilreis, maar dat is je bekend. Of ik daar intussen van af ben? Wel neen! Op 9 juli wordt beslist wanneer men de 30 cm stalen pin uit mijn scheenbeen verwijderen zal en de 4 vijzen die dat spul vasthouden. Ik hoop dat het er dan zo vlug mogelijk uitgaat. Ik kan niet lopen zonder erge pijn, en springen is een akelig gevoel.

Ik wil opnieuw dansles geven en choreograferen.

Wat verder? Och ik schreef gedichten over mijn eigen dansfoto’s. Een vriend die zelf gedichten schrijft, begon te pennen na het zien van mijn foto’s op een web die ik ooit had. Intussen is zijn bundel: ‘Symbiose’ af en heb ik onder zijn aandrang mijn eigen belevenis in dichtvorm onder de titel: ‘Osmose’ afgewerkt. Het zijne zal wellicht gepubliceerd worden, het mijne is in beraad. Ik schrijf intuïtief, hij is semi-prof! Symbiose te koop, Osmose niet?

Omdat men mij toch af en toe nog eens herkend als choreograaf, heb ik voor 2 theaterproducties dansen gemaakt en mimmetische taal uitgewerkt. Het was telkens bijzonder boeiend. Het grappige is, dat ik eraan begon op krukken, en eindigde met zelf alles te staan voordansen. Ach, als je leven turbulent genoeg is, stijgt je pijngrens vanzelf. ’t Zit allemaal tussen de ogen, of, ge zijt een nen fameuzen plantrekker…, ja toch?! Ben ik niet. Te dom!?!

De zee heeft me evenwel niet verlaten. Ik kon met een school uit Brugge, gedurende 7 dagen gaan zeilen met een prachtige platbodem op de waddenzee. We bezochten alle eilanden, behalve Texel. Het was koud, wat het Wadlopen niet heeft belet, ttz, het tot aan het middel waden in het zilte zeewater, om het ongeduld van het volledig droogvallen even op de proef te stellen. Ik heb veel foto’s gemaakt, waarvan sommige sprookjesachtig zijn. Het Wad, ach, je moet het hebben bevaren! Misschien mag ik volgend jaar weer eens mee. Met de jeugd!!

En nog!? Ik ga geregeld zwemmen; dat doet me echt goed, nu ik vooralsnog niet dansen kan. Dat laatste nemen ze me niet af. Dat ben ik, dat is mijn Zijn, dat is mijn oorsprong en einde.

Ik hoor je al denken: ‘wat nen naïeve mens toch…’ . Ok, denk maar, alé, doe het luidop aub!

Doen we dat niet bijzonder graag? Luidop denken, en dat babbelen, het eeuwige verdedigen van wat we denken, het eigen gelijk nooit in vraag laten stellen, brullen als het moet?

Valt vaak tegen, want niets is zo tricky als je verstand. Het overtroeft je hele Zijn zo vaak!

En dat is nu waar ik fel ben beginnen mijn vragen over te hebben. Ik heb mensen verloren intussen, want het leven, ook dat van mij en jou, is eindigend in zijn vormelijkheid. Ik heb helpen sterven intussen, op vraag, met een groot mededogen en empathie, en met ook pijn in mijn hart, want ik zag die mensen heel graag. Daarbij kom je uit op wat je zelf ooit meemaakt: je einde als stoffelijk bepaald en beperkt wezen, een flits op aarde, een niets in het heelal. Maar zijnde, ga je nooit heen. Zijnde Ben je, al voor je ooit maar naar een andere uitdrukkingsvorm- of  dimensie zou overgaan, dus geen zorg, maar je mist de fysieke aanwezigheid, de hanteerbare ‘aanraakbaarheid’ van het wezen mens, die jou verlaat. Dat vroeg me energie, studie en begrip, moed en loslaten. Het gaf me rust en inzicht, besef te Zijn.

Het deed me geloven in de herontdekking van een verloren gewaande geliefde, een diepe waarde in mijn leven, die zoals ik al voorheen citeerde, ook weerom dreigt op te gaan, in de onmogelijkheid van de maatschappelijke hypocriete kijk op liefhebben. Een dubbelrelatie is nu eenmaal niet aan de orde in het openbaar. Speel het spel, verberg je, doe het, maar zwijg, al weet iedereen waar het in het leven om draait. Hou het stil. Wordt één met de meute die liegend liefheeft, beminnend in den duik klaarkomt op een ander, en huichelt, om de vette, op een ander zo deugddoende, vrede… !

Ik zeg je, in Godsnaam, wat zijn we ver de waarheid en het leven afgedreven. Wat is ons dom koppeke toch verwrongen door geld en gewin, uit angst voor dood en overleven. Wat is het ‘Mens-Dom’ verdomd vreselijk op de sukkel geraakt over de laatste eeuwen heen, en wat is de blindheid waarmee het alleen maar verder gaat, richting afgrond, als je het mij vraagt!

Ben ik dan pessimist, of zwartgallig, ongeluksbrenger of vredeverstoorder, stok in het kippenren of de dwaas, die durft stilstaan bij wat er waarschijnlijk werkelijk te zien valt en mogelijke dringend te begrijpen. Moet je premier zijn om stelling te nemen? Doe het mens, doe het, en wees er niet beschaamd of te nederig voor. Die vetpotten zijn het echt ook niet!!!

Bang! Heb de moed om te leven, zelfstandig te denken, jouw mening kenbaar te maken, lief te hebben wat waard is lief te hebben, en dit door dik en dun te verdedigen, ongeacht de klaps!!!

We kunnen twee dingen doen: leven naar de waarheid, en zeg maar liefde, of naar het gewin, en dat is intussen bewezen, dat daar de leugen voor het grootste deel, de strategie bepaalt.

Eenvoud en de ‘natuurlijke waarde der dingen’ is wat ons de toekomst garanderen zal. De rest is duur betaalde fictie! Val me maar aan, ik hou van weerstand. Steek je mondbescherming in!

Vind je me er even overgaan? Mag, ik ben maar een mens. Herken je je zelf ook wat in mij?

Ooit

Ontnuchterd kijk ik,

Naar de wereld, zij,

Heeft me uitgespuwd,

Haar blik is oneindig,

Ze heeft me altijd afgeduwd.

Ik heb ervaren en gehoopt,

Dat Licht, in ’t evenaren,

Haar schijnsel heilig acht,

Maar ’t is de mens allicht,

Die alles voor zichzelf wil sparen.

De gulle hand van ’t Zijn,

De overvloed vooral, meestal,

Is niet te evenaren, omwille,

Van ons zelfzuchtig zijn,

Wij, lachen met ’t heelal.

Er komt ooit nog de tijd,

Als is die er nu zeker al,

Dat wij onszelf ontwaren,

Als de meest bittere pil.

Ik zag het licht en,

Mocht geloven in de waarde,

Van een grenzeloze liefde,

Nooit menselijk kan ontaarden.

Je moet me echt niet,

Kunnen volgen of verstaan,

Er zijn gradaties in de liefde,

Soms, is het gewoon gedaan.

Je hebt me ooit de hemel,

Hoog in geprezen, geregeld,

Hij die komt, doch angst,

Is vaak daar als de regen.

Die regen vult het lege vat,

De druppels lopen stilaan over,

Ik had gehoopt: dat nooit,

Maar ’t einde is er, en nu wat?

Ik ben uit ’t Licht geboren,

Het leven mocht me niet,

Men klopte me erdoorheen,

Want anders bestond ik niet.

Ooit, ga ik terug naar daar,

Wat geen gedaante heeft,

Ik ben eruit geboren toen,

Ga er heen, en keer er weer.

H.O.D. 29-06-2010  

Vondeling…

Kindje klein,

Geworpen,

In vreugde en pijn.

Oogjes stil en triest,

Gesloten,

Je toekomst uitgewist.

Kindje, o zo fijn,

Verloren,

Als een schaduwlijn.

Levend ‘Zijn’,

Ervaring,

Of kleurloos refrein?

Kindeke lief,

Vondeling,

Wie was de dief?

Kind van wie,

Waarom?

Je bent altijd ‘die’… .

Kindje dood,

Misschien,

In de wereldgoot.

Schaam je maar,

Volwassenheid,

Onbewust gepaar… .

Kind van iedereen,

Zijnswezen,

Jammerlijk geween.

Kindje van overal,

Nergens,

Kind in vrije val… .

Huub Onzia Derdeyn   08-01-2010

Intimiteit

Een gloed, verheven,

Horizontenlicht,

’t Openspatten van,

Een hartsgedicht.

Ontplooide glooiing,

De geur van liefde,

Zinnend licht,

Beminnend gedicht.

Eindeloze hemel,

De geest verlicht,

Als dooi van kennis,

Weten, zonder gemis.

Wedergeboortelijkheid,

Gedachteontstentenis,

Zaligheidemotie,

Liefde als bekommernis.

Verhevenheidideaal

Rode hartskoraal,

Vreugde om wat is,

Liefde, zonder gemis.

Danksymfonie,

Genotbelevenis,

Ontwapeningservaring,

Gelukkigheidsvereniging.

Schoonmenselijkheidsgevoel,

Zielsverwantenprikkeling,

Ontroeringsmomentenstroom,

Liefde, puur en zonder schroom.

Huub Onzia Derdeyn        26-01-2010