Herfst....

luchtmacht. We gaan ook nog even tot aan het clubhuis, waar we een voorlopige code krijgen, omwille van het late uur van inkomen.

We ruimen op, kuisen zowaar zelfs, omdat morgen Erik’s vader aan boord komt om met ons mee te varen naar Brugge. Dat dit samenvalt met de verjaardag van onze captain is dan ook een treffer. We gaan naar bed op een gezegend uur, en werden door Wouter aangemaand, met ons drieën buiten in de kuip te slapen. Zo geschiedde… . Hoofdkussen nat, rugzijde slaapzak nat, T-shirt klam, geen manoeuvreerruimte.  Erik op een bank, Wouter op de kuipbodem, ja waarlijk, ik voel me als een bangelijke hond in een porseleinenwinkel.  Maar, de nacht was bijzonder, de lucht heerlijk en fris, de geluiden vrij aangenaam, kortom, het leek me allemaal doenbaar… . Bij het ochtendkrieken nam ik wat foto’s van de opkomende zon. Licht is iets heel belangrijk in mijn leven, en daar is een reden voor, die ik hier niet verder uit de doeken doe. Ze is heel verreikend voor wie er voeling kan mee hebben. Ze kan ook belastend zijn, vandaar. We lagen op een leuke plaats, met naast ons twee indrukwekkende dames, op een al even indrukwekkende boot die, zo bleek achteraf, voor hen moeilijk hanteerbaar was. Erik heeft hen zowaar van plaats verwisseld omdat ze met de wind geen raad wisten. Goed buurt-man-schap… . Zoals voorzien kwamen vader Piet en zijn vriendin Monique zich melden voor de overtocht naar Brugge (BZYC). Waar we geen rekening hadden mee gehouden, was de angst die Monique had voor onzekerheid, water en wiebelende pontons. Om een lang verhaal heel kort te maken werd Monique met alle mogelijke afleidingsmiddelen aan boord gebracht, bewogen tot de afvaart, gesmeekt enig begrip te hebben voor een doorvaart, en een kundig humeur aan de dag te leggen, teneinde Zeebrugge zonder kleerscheuren (lees: “nat pak”) aan te doen. Wouter en ik hebben voor de nodige animo gezorgd. Lopend van voor naar achteren, in de voorpreekstoel zittend zwengelen, over boord kijkend met duikeend allures, kletsend ten honderd uit, arcordeon spelend (ja, Wouter speelde er elke dag op aan boord!), en buitenboord zwiebelend, tot en met aldus,  op het water wandelend (waarover we het Olympisch comité willen aanspreken in de toekomst… ). Er werd enorm gelachen, ja zelfs gejubeld, tot tranen toe.  Dit is allemaal op film vastgelegd voor het nageslacht. Met wat sterk water erbij zal het langer bewaren en eens zo hilarisch zijn. Beware for copying it! Wouter en ik  hebben er alle rechten op. Trouwens, je moet de juiste schoenen aan hebben, het exacte kleur T-shirt, de gepaste broek en liefst heel erg graag nat worden. Je kan ook in de leer komen, tegen royale betaling natuurlijk. Voor deze kunst van eigen bodem mag wat opgehoest worden, nietwaar… ! Enfin, we kwamen goed aan in Brugge. Het doorsteekkanaal was een en al verlatenheid, met enkel een onstabiel varende rivierboot  in ons zog. De beide bruggen van Dudzele gingen als vanzelf open, wat erop wijzen kan dat men zeezeilers toch weet te waarderen.  Dr.No is ook niet nieuw op deze wateren. Bij aankomst was in onze club net aanvang genomen met de locale wedstrijd 18 uur zeilen. Dit zou lopen van 18.00 uur tot de volgende dag 12.00 uur. Wij, genoten aan boord, van een dronk op de fijne reis, met de familie van Erik en enkele vrienden. De avond was vervult met disco muziek en minder duidelijke spreektaal, daar het bier weelderig werd gesmaakt. Ik danste me nog een blaar of twee, na de heerlijke BBQ. Toen gingen we even horizontaal, om wat te rusten… .  Na 6 dagen onder helling kan dat deugd doen! De nacht was korter dan gewoonlijk, de ochtend frisser dan verwacht, de wind slapper dan ooit, en al had men de avond voorheen de wedstrijd hiervoor ook al stilgelegd, toch waren de weergoden niet bereid deze goddelozen meer Beauforts toe te kennen dan ze eigenlijk verdienden. Maar de ochtendstond was schitterend, de zon volop van de partij, de feestvreugde alom. Die laatste nacht aan boord was de zegel op een belevenis die je moeilijk onder woorden kan brengen. Een ervaring die je weerom rijker maakt als mens en sociaal wezen. Een geschenk dat je, je leven lang koestert om zijn open eerlijke waarde, omwille van de mensen die je dit hebben aangereikt. Ik heb geleerd dat ook jonge mensen heel erg wijs kunnen zijn en zeer besluitvaardig. Ik heb weerom geleerd dat ik iets weet, maar nog heel veel kan en moet leren. Ook is het duidelijk dat vriendschap iets is waar aan gewerkt moet worden, maar dat dit dan weerom een steeds grotere meerwaarde aan vreugde en voldoening biedt. Ik zeg Erik en zijn vrouw Kristine, zijn zoon Wouter en dochter Anneleen,  dan ook: dank je wel voor zoveel zeer zinvolle zeemijlen.  

alles het gewone zeilverkeer. Zo leer je meteen het vak, en blijf je ook alert. Wat een gespetter, een geroep, bruisende levenslust, maar met leren - leren als boventoon.  Mooi toch, jongeren zo gemotiveerd bezig zien. De dag vloog voorbij, en bij nacht, lagen we… . Eerlijk gezegd, rust, ja, wel, na 0.20u s’ nachts dan toch maar… . Ach ja, een kermis is een geseling waard. De ogen vielen vanzelf dicht en slaap overmande ons. De volgende dag was er een van slenteren en gewoon voor spons spelen: zoveel mogelijk in je opnemen en branden op de harde schijf van je ziel. Onze matroos deed uitstekend taxiwerk, tegen de sterke stroom in, of er met lichte correctie mee meedobberend. Dr. No zou hij nooit mis varen, want hij is een bedrijvig zeeman. In de vooravond verlaten we met pijn in het hart deze oase. Twee uur later zijn we over de drempel, 190° koers houdend op weg naar Harwich. In het duister zien we de honderden gele lichten het havengebied oplichten, en daartussenin de reuzensilhouetten van de containerschepen. We glijden in een wijde bocht naar onze aanlegsteiger, meren aan, gaan even op verkenning, om dan te eten en om weerom een moment van tot zichzelf  komen aan te boren. Onze kleine matroos leest en leest, de ene strip na de andere. Wij zien dat het goed is en genieten stiekem mee. Na een Leffe gaan ook wij, de “oudjes”…, slapen. Als je licht slaapt, dan vergroot je elk gerucht. Als in de nacht er camions op en af rijden vlak naast uw kooi, dan wordt dit een soort nachtmerrie. Uiteindelijk kreeg de slaap me toch te pakken. De dag erop was het bewolkt, en dus niet anders dan het hoofdzakelijk als was geweest. Wind WSW 3. Om 11.00 u los en we zeilen de rivier Orwell op naar de “Butt & Oyster”. Weerom rust, al kruist er hier serieus vrachtverkeer doorheen. Je zou zo je ligstoel aan dek zetten en dromen, gewoon omwille van de aanblik alleen al. Geen auto’s te horen, geen mens op de wal, groen en nog eens groen, en prachtige zeilboten, hunkerend aan hun mooring naar de open zee. Plotseling zien we een wal bezaaid met vergane en bewoonbare woonboten, hier en daar een heus wrak. De besproken kroeg duikt op en we hebben grote haast om de ankerboei te pakken, vast te leggen, onze taxi te water te laten en onze twee-armenmotor op gang te trekken. “Pin Mill” there we come! Na een eerder slijkerige landing met ontblote voeten, wandelen we naar het beroemde zeilclublokaal. Groot plakkaat, klein bouwwerk, maar wat, als de muren daar konden vertellen?! Talrijke aquarel schilders proberen dit water in verf te vatten.  Ik piep even over enkelen hun schouder, word meteen verrast door de kwaliteit van hun impressie op papier, en vind dat mijn foto camera toch maar een onnozel ding is: instellen, richten, drukken, of heb ik een verkeerde appreciatie van mijn eigen kunnen? Ik fotografeer omdat ik niet kan schilderen. De vader van mijn moeder was kunstschilder, en ergens zit dit verlangen naar die vaardigheid in je. Ach, ik moet nog zoveel leren.  Erik, stelt voor een stevige pint te gaan drinken in de kroeg, bruin, origineel, jonge bediening, veel volk, en gezellig. Ik hou het op een Guiness, Erik op een kloeke pint. Wouter vind Cola de beste drug. We zijn allemaal tevreden daar te zitten en weerom te genieten van de eenvoud van dit alles. Als we even toch, wandelend langs de ingesneden waterlijn, onze ogen de kost geven aan deze intieme schoonheid, vallen we op een kast van een villa, met voelbaldveld - voortuin en reuze vijver, bewaakt door twee 2 meter hoge stenen Deense doggen.  Geef toe, een boot op het water, geeft toch heel zeker in zo’n natuurgebied, het beste van zichzelf weer, of niet soms.. . .  Eenvoud siert, maar toch begrijp ik de keuze van de inplanting. Hier kan je honderd jaar worden! We roeien gelaten terug naar ons klein eiland, onze “Dr. No”, ons paradijsje! Onze droom wordt doorkruist door de Black Deep boei, en het plots opduiken van dolfijnen. Het zijn er wel vijf of zo, al laten ze zich niet lang zien. Wat een gratie hebben die toch. Om 20.10 u zetten we de motor aan, want wind op kop en veel te zwak. Het is al laat, de zee is zwart, getooid met groene, rode en witte lichten, die verschijnen en verdwijnen, stug, even vast of onderbroken knipperend.  In het donker voeren we Ramsgate binnen. Een ruime tijd al, vaart ergens naast ons  een zeilboot met een wit toplicht, eveneens op motor,  want we zitten beiden pal in de wind voor de aanloop.  Er staat meer water dan bij de vorige nadering. Er ligt, netjes om de hoek, een prachtige Brik aan de kade. Zijn verlichting strooit een wit schijnsel over de anders zo gelige waas die er hangt. We zoeken een goed plaatsje, gaan even tot aan het WC, eten nog wat, babbel na met elkaar om daarna onder de wol te kruipen. We varen buitenom als we de Thames oversteken. Een vrij lange route, maar dat is echt zeilen. Ramsgate zelf wordt al wat onze achtertuin, bij wijze van spreken. Ze is al wat familie geworden.

We hadden vooraf afgesproken, dat we met de vorige crew (zie Solent zeiltocht) de boot, het WE van 24-25-26 augustus, vanuit Boulogne naar de Brugse thuishaven zouden terugbrengen. Huub zou Erik zijn auto naar daar rijden, zijn vrouw Kristine en dochter Anneleen gaan dan met de auto terug naar huis. De GPS goed ingesteld, kwam Huub,  op een eerder miezerige middag, pal voor de aanlegplaats in Boulogne aan. Vlotte rit, al leek het weer wederom niet zomers te zijn. Na enkele omarmingen en zoentjes ging het nodige gerief voor een verdere tocht aan boord, en het niet bruikbare of onnodige van boord. De oude Taxi-roeiboot in rubber vond zijn afscheid niet echt leuk. Hij was inmiddels vervangen door een grotere, veel praktischer exemplaar, met beveiligde paddels.  Er was vers ingevroren eten aan boord gekomen voor vijf personen, maar door enig misverstand, zou de reis verder gaan met een bemanning van drie: Erik (de captain), zijn zoon Wouter en me zelf (Huub). Bij deze wisten we dat we bij heel slecht weer, onze jonge  matroos wat moesten ontzien, al moet gezegd dat hij een “echte” zeiler is en best tegen een stootje kan.  Maar, het moet ook leuk blijven… . Na enkele afspraken met mama Kristine aan mijn adres omtrent zoon lief zijn routines, werden de vertrekkers uitgewuifd en zonken wij even neer in de combuis om de volgende tocht te bespreken. Het toeval gaf ons een week tijd om op zee te gaan. Uiteraard zouden we niet gewoon naar Brugge varen. Aan zo’n makkie geven wij niet zomaar toe. Gepland werd de “Deben” op te varen en daarna de “Orwell”, beide rivieren liggen Zuid-Oostelijk op de Engelse kust. In de late namiddag klaarde het weer uit en we kregen zowaar zon te zien. Dit was het gedroomde moment om met onze jonge matroos, roeiend onze omgeving te verkennen. En ja, er lag een boot uit Oostende. Na het avondmaal werd nog wat gekuierd en toen gingen we in onze kooi liggen. Onze buren, die toch nog naar Ramsgate wilden zeilen in de vooravond, lagen al weer naast ons, uitgeregend op zee. De morgen was kil maar toch uitnodigend. De zeilen werden vroeg gehesen en er werd 350° koers gezet naar Ramsgate, voor een eerste stop. Een dik uur later gingen we over op 330°, met een lichte zon, en kregen we onze buren met hun Selection “Crazy Suzy” te pakken. We gingen hen toen zelfs nog voorbij…  . Hun raspaardje bleek toch sneller en we gingen elk onze weg verder onder de Engelse kust. Ramsgate opende zich om 13.00 uur, even de ondiepe ingang passen en hop aangemeerd. Een kleine wandeling om de appetijt aan te scherpen, de nodige formaliteiten te vervullen en dan te genieten.

We roepen de watertaxi op, want koken komt niet in ons op, en even later knotsen we naar de wal, lopen als dronken een ponton op, klimmen een roetsjbaan op, met bovenaan gekomen het nare gevoel dat de hele wal ook beweegt. Geen nood, onze honger brengt ons waar men ons adviseerde iets te gaan eten. We zakken op onze stoel in een locaal restaurant vol vissers, zien de palmbomen staan en de baai die aan onze voeten ligt, en weten dat het goed is. Als ik ga plassen krijg ik zware zeebenen en moet bijna overgeven. De tol van weinig slaap heeft me te pakken. Even wat de adem regelen, gezicht verfrissen en de bui is voorbij. Ik sta er, voor lekkere Sint-Jacobsvruchten. De hele reis was ik erg matig met alcoholgebruik, en ook nu volgt men mijn voorbeeld. Genieten, maar in niets overdrijven. Je indrukken koesteren en ze niet ver-drinken. Iedereen voldaan,  nemen we opnieuw de taxi. De tocht in het donker is spookachtig, temeer de driemaster daar nu volledig verlicht in het duister ligt, als een rots in de branding en al het andere tuig daar slechts schaduw van is. We gaan slapen, of beter, we zetten ons schrap op de een of andere manier en dutten in.  Zelf deed ik geen oog dicht, want teveel waterlawaai, gesnok aan de mooring, geslinger van bak- naar stuurboord en misschien wat heimwee naar wat achter ons ligt. De morgenstond heeft de wind wat van richting doen veranderen en ook doen afnemen, van ruim 6 naar 3 Bf.. Onze laatste toch naar Cherbourg zal rustig zijn, misschien te rustig… . Voor ons vertrekken de driemaster en enkele andere vroege vogels, de ene naar het Westen, de andere naar het Oosten of het Noorden, elk met het verlangen telkens weer een andere einder te bereiken, een nieuwe levensvorm te ontdekken.  Overal echter ontmoeten we mensen met dezelfde dromen en verlangens, dezelfde passies of ontgoochelingen, een zelfde durf of gelatenheid, een zelfde leven. Het lijkt erop dat Cherbourg om de hoek ligt. Cotentin binnen handbereik. Op zee zijn afstanden vaak erg bedrieglijk.  Alles is binnen drie uur vaarafstand aan te doen als het al in zicht is. Dat is gezichtsbedrog, en kan je soms nerveus maken bij mindere weersomstandigheden. Wakker blijven is de boodschap. Geduld is, jouw energie die de wind de hand drukt,  dat is zeilen. Stoer doen is larie! Met dat geduld kwamen we aan in de voorhaven van Cherbourg, die er als een binnenzee uitziet, zo groot. Stevig beveiligd door oude forten en met een heel groot militair dok, kijk je benauwelijk naar je kleine schuitje, met angst voor een dreigende schuimstreep in jouw richting getrokken, een torpedo!  “Vive la France”, en met de twee voeten op de wal is onze missie afgerond.  Geen kanonschoten, maar een hart dat sneller bonst, een ziel die gecharmeerd is door zoveel schoons, een verrijkte spirituele beleving, hechtere vriendschappen en een zekere trots om de bereikte doelstelling. Zeven dagen zee en wind, zout en wilde haren, ongeschoren baarden, een zak vuil linnen, een gemoed vol heimwee, een wedervaren zonder weerga en vrienden die je nooit meer missen wil. We zien elkaar niet zo vaak, soms slechts een keer per jaar, maar diep in ons leeft een enorm respect voor elkaar en een dankbaarheid om elkanders zijn. Zeilen brengt mensen samen in een heel bijzondere verhouding tot elkaar en de elementen, binnen een tijdsbeleving die haast overbodig maakt, overleg uitermate belangrijk en gezond verstand regel. Ik heb weerom geleerd dat de taal van het leven eenvoudig en bescheiden is, vol wijsheid en begrip. Ik moet alleen luisteren… .

De benen worden gestrekt met fikse tred, ook een steile klim hoort erbij, om ons een subliem uitzicht te geven op de romantische ankerplaats, de eigen boot tussen de anderen en het ons omwikkelende ondergaande rood-gouden zonlicht.  Je kan je moeilijk van het gevoel ontdoen in Portugal te zijn. Ik ging er vaker hedentijdse dans geven. Die gewaarwording hier bevalt me best.  Deze stek moet ik onthouden.  Onze buurman zeilt met een gerestaureerde boot van 1882. Een langkieler met een boegspriet. De man oogt heel vrolijk en een beetje bizar. Wellicht een kunstzinnige natuur. Hij is opgetogen als we hem wat aanspreken. Zijn vrouw en twee jonge kinderen hebben de aarde voor het water geruild. Hun boot is hun thuis, de zee hun vriend en landschap. Wij genieten van deze momenten, van dit samenzijn. De nacht valt. Een diepe slaap maakt zich meester van de bemanning.  Alleen het rukken van de ankerketting doet me beseffen dat ik niet aan wal ben.  Lulworth Cove, wat zijde hij schoone!

Ik zie onze kapitein opstaan in pyjama, om even op de trap te staan turen naar de omgeving.  Een kleine grijns op zijn gelaat laat hem genoegdoenlijk vrede nemen met dit miniparadijsje waar we liggen. Dan verdwijnt hij weer. Ik neem nog wat foto’s, terwijl ik een stem hoor zeggen dat het ontbijt klaar is. Och, kon dit maar blijven duren, maar onze missie moet worden volbracht binnen een bepaalde tijd: 7 dagen, en niets meer.  We merken een zekere spanning, want weldra vangen we de  overtocht naar Alderney aan.  Een heel eind, terwijl we de wind voelen aanwakkeren, een beetje scherp, maar niet om je onbehagelijk te moeten gaan voelen. De afvaart doet een weinig deemoed in me opkomen. De kustlijn wordt kleiner, lager, grijzer, afwezig, verder dan ooit. De golven bouwen op, en het buiswater is weer van de partij. Nu en dan is het alsof het regent.  Behalve wat sluierwolken is er alleen de zon en de zee, en wij, met vijf de tijd dodend met praten tegen de golven, af en toe een grapje maken, enige filosofische gedachte, een drankje, een vlugge hap, een plasje of iets meer, een kort dutje, een foto, een achtervolgen van een verdwaalde vogel met een gebiologeerde gezouten blik, of een mijmering over al wat was en losgelaten dient te worden.  Kruisend vrachtverkeer op volle kracht brengt je terug tot de realiteit dat je niet alleen bent op de wereld.  Een beetje oploeven, een beetje afvallen. Je kunt die grote stalen monsters beter voorrang geven, want stoppen kunnen ze eigenlijk niet. Time is money! Niet voor ons, gezien we gemiddeld 10 kilometer per uur doen, en er geen prijzenpot valt te winnen. We hebben de luxe dit voor ons plezier te doen, en dat is echte luxe! Eerst neemt de wind wat af, dan later op de dag neemt ze weer toe en duwt ruim achterlijk in de rug. En zie, een schim duikt voor ons op, heel klein, als een platte pannekoek van donkere deeg. Dan wordt het duidelijker dat het land is, met rechts ervan wat uitsteeksels. Rotspartijen die je beter daar laat waar ze zijn. Mochten we daar voorbij schieten, zitten we in een heel sterke stroming die aan land gaan niet meer toelaat. Opletten geblazen, koers houden, uitkijken voor andere boten, kalm blijven, en toch geboeid. Ik sta aan het roer, de haveningang (eigenlijk is het een ingesloten baai), is nu niet meer te mislopen. De golven zijn hoog en duwen de boot het gat in. Er ligt een grote driemaster voor anker, en verderop heel wat uitgewaaide zeilboten aan moorings, en alles klotst en klutst, en biebelt en danst op en neer dat het een lieve lust is. Ik kijk even om en zie alleen een muur water en een streepje grauwe grijze lucht. Vlug vooruit sturen, maar die muren blijven me opjagen, tot we in een rustiger vaarwater komen, waar een aanhoudende deining alles door elkaar schudt. De mooring te pakken krijgen koste ons een “pikhaak overboord” manoeuvre. Bij een tweede poging liggen we vast, en dan merken we dat de havenmeester per boot speciale touw aanreikt en helpt vastmaken. Ach, juist, wij zijn straffe mannen, en die zal dat geweten hebben… . We komen even op adem, ontkurken een fles “Grand Baron”, en klinken op weer een oversteek meer op ons palmares. Alles verliep veilig tot nu toe, er is niets abnormaals te melden. Als je boot in luttele seconden van bakboord 45°, naar stuurboord 45° slingert, bekruipt je toch het idee dat dit niet de gezelligste ligplaats is die je dacht te hebben gevonden. Maar zo liggen ze daar allemaal te dansen, alsof een avondje “benenwerk” werd besteld.
 

Na vele malen op en af, heen en weer, in en uit, meren we af naast een uniek exemplaar uit 1962, waar 8700 werkuren in 5 jaar tijd een pareltje hebben van gemaakt. We durven haast niet over het voordek naar de wal gaan.  De vrij jonge eigenaar gaat met klassieke grote oude schoeners naar de caraïben als delivery. Hij is uitermate vriendelijk, vol jong dynamisme. Zijn getaande huid toont dat de zee zijn thuis is. We tanken bij, vullen het drinkwater aan, en gaan dan even snuisteren. Later op de dag doen we een wandeling in het stadje. Het wemelt er van de matrozen, elk in hun uniforme T-shirt met opdruk, tonend tot welke boot of team ze behoren. Eerlijk gezegd, nog voor we hadden aangelegd heb ik een traan geplengd. Zo veel moois aan boten zag ik nooit voorheen in het echt.  Een sfeer die de ziel van de zee verklankt,  een orgie van zielsverwanten, met een aanblik alsof het een filmopname betrof. De 10.40 u zeilen tot daar verbleekt bij de gevoelens die dit alles in je oproept. “Cowes, I love you”! Ik heb onze captain in mijn armen genomen en innig bedankt. Een jongensdroom werd werkelijkheid! De dag erop, woensdag, zijn we vroeg uit veren en varen we uit om 7.07u, de Solent op naar het Westen toe. In een gesluierde lucht, zwanger van een prille ochtendzon die een warme dag belooft, drijven zeilend in al hun pracht, een drietal reuze schoeners onder volle zeilen in een jammerende zachte bries. Het gelige zonlicht geeft het een zweverige sfeer, een onwezenlijke vertoning die me bijna doet denken dat ik droom. Wat is dit betoverend mooi. Je zoekt in de zoeker van je fotocamera, en je vergeet bijna de knop in te drukken om deze indrukken vast te leggen. Ja, het maakt je een wijle week… . Adieu Cowes, of liever, tot weerziens, zo hoop ik toch.  Dichte flarden mist vullen de dalen tussen de golvende heuvelruggen op de wal, waar groen de boventoon is, en stilte en rust het leidmotief.  Het is paradijselijk te noemen en zeer uitnodigend.  Na een korte tocht doen we in Yarmouth drinkwater in.  Het is heet, en er wordt druk gesmeerd tegen zonnebrand. We doen een zoektocht naar een verloren zoon en dochter, die bij het horen van de aanwezigheid van een romantische slijkrivier, al ra roeiend op ontdekking gingen, zonder de scipper enig teken van hun ondernemingsgeest te kennen te geven.  Een kleine sleep van hun rubberbootje, een natte broek, en onze tocht kon verder gaan. De oevers hier, doen denken aan de kustlijn in Kroatië. We zeilen weer, en doen 7.5 knopen, wat zeer goed is, daar de wind de 4 Bf niet te boven gaat. Koers houden en trimmen zijn geheime termen voor wie ze niet kent… . Wij zijn straffe mannen! Om 15.50u gaan we de “Needles” voorbij, een plaats waar menig oceaanzeiler de kaap rond om een lange afstandswedstrijd af te werken. Enige trots komt in je op, want daar komen de groten van de zeilwereld voorbij. Ik voel me dankbaar bij dit alles, en doe een stille wens voor mijn vrienden aan boord.  We hijsen de spi, die waggelend zijn wangen vult, tot een kleurrijke bolle vorm die de boot voorwaarts trekt, lijdzaam volgend in een kokkelend geluid van kielzog dat niet breken kan.  We doen 8.2 knopen (een knoop is een zeemijl of 1853 meter). Je krijgt er kippenvel van. Een gewicht van 7.4 ton onder zeil door het water sleuren is niet evident. Straks worden we nog geflitst… . Neen, want zeilen doe je bedaard en met geduld. De late namiddagzon geeft de zee voor ons een zilverwitte schijn met gouden aderen doortrokken. De kust die langs ons glijdt is hoog en ruw en donker grijs of bruin. Hier en daar een huis, meer niet. Je waant je ergens heel ver  weg in een tropisch gebied.  Een kleine “Race” doet schuimkoppen ontstaan, de boot wordt uit zijn koers getrokken, de stuurman is alert, maar niemand ervaart dit als ongemakkelijk. We zeilen heerlijk.  De kust leest ons voor uit haar oude verhalen, en wij genieten van haar authenticiteit en schoonheid.  Een bescheiden stem zegt ons uit te kijken naar een kleine baai ingesneden in de ruige rotsige kustlijn.  Lulworth Cove moeten we hebben,  om voor anker te gaan. Enkele zeilen verraden ons die inham. Bij het naderen zien we de rotswanden uit elkaar wijken met binnen haar armen een kleine opening waar duidelijk zichtbaar boten voor anker liggen. Omzichtig voeren we doorheen de smalle ingang, en peilen de diepte. Er staat 7m, 5m, 4m. We zetten het anker uit. Als we zeker zijn dat we niet krabben, ruimen we wat op, en doen appel op onze matroos Wouter, die ons paddelend naar de oever brengt.  Hij duwt de roeiriemen voor zich uit, en dat is best grappig, maar hij is fors en vaardig en weet iedereen veilig op het keienstrand af te zetten.
 

Oh, Solent mio!  (zeven dagen zee en wind, Juli 2008)

De boot lag in Nieuwpoort, wachtend met licht golvende heupbewegingen, tot de “straffe mannen” haar onder hun goede zouden nemen. En zo geschiedde.

We voeren uit op zaterdag 19 Juli in de heel vroege morgen, windkracht 8 Beaufort, pal op kop en met een erg knobbelige zeegang. Het buiswater hield ons wakker, en hoe meer er over kwam, hoe dichter we bij Duinkerke kwamen. Daar we een zeezieke jonge dame aan boord hadden, werd besloten Duinkerke aan te lopen, hopend op wat zon om onze natte spullen te kunnen drogen, om de volgende dag de oversteek te maken naar Dungeness. Laura was ons goed gezind, de was werd droog, de moed weer geheel herwonnen, en zondag zeilden we om 6.50u af, in een nog wel woelige zee, met slechts 5 Beaufort windkracht, naar Engeland. Al scheen de zon, de wind bleef eerder koud.. De oversteek duurde 16 u, wat een hele tijd is op de bemeten ruimte van een 10 m lange boot. Elk opmerkelijk moment doorbreekt daarbij de ondragelijke traagheid van het zeilen. Het vangen van 2 makrelen was dan ook een belevenis. Ze werden vakkundig gedood, gevild en in boter met peper gebakken. Ik mag je verklappen dat 2 makrelen een beetje krap is voor een hoofdgerecht met vijf, maar als aperitiefhapje hebben we er toch van gesmuld! Om 22.55u ankerden we voor Eastborn.  Een heldere sterrennacht, met alleen het zuchtend kletsen van het water tegen de romp, gaf ons de rust die we verdienden. Geen zieken meer, de sfeer was gezet. ’s Nachts op anker gaan is altijd een beetje mysterieus. Je weet nooit of er geen oude zeerot met je anker gaat schuiven. We hadden geluk, de piraten waren blijkbaar in vakantie… . Maandag, om 04.30u anker op, 4-5 Bf wind en een vrij rustige zee, goed zicht. Tegen 7.10u waren we in Newhaven voor een kleine stop om water in te doen. Fris maar zonnig. Rond 12.30u gingen we verder bij wisselende wind en opkruisend, tot we om 17.10u Shoreham binnen voeren. De captain deed een frisse duik om, gewapend met een steekmes en duikbril, de pokken van het schroef te verwijderen, wat ons zuivere winst in duwkracht opleverde. We zijn echter zeilers, en het gebruik van de motor wordt tot het absolute minimum beperkt. Onze “Dr.No” wordt goed verzorgd, maar ook weer niet stiefmoederlijk behandeld. Het is een stoere 34 voeter, een Ufo type met heerlijke ronde flanken en een negatieve spiegel. Ze kent haar scipper, en de scipper kent haar, en die verhouding is zeker gevoelig en respectvol te noemen (zij, heeft een uitgesproken lichaamstaal…, trouwens, onze scipper ook….).

Dinsdag, om 7.00u uit de sluis van Shoreham, een heerlijk zonnetje, maar weerom erg frisse wind. De tocht gaat nu naar de Solent. Voor mij klinkt dit als muziek in de oren, want daar liggen ook vaak heel oude prachtige zeilschepen die destijds de America cup meezeilden. Maar, geen Solent te zien, geen Island of Wight in het zicht. Om 9.00u springt mijn hart op, want op 25 zeemijl zie ik een donkere massa uit de zee opsteken, weliswaar nog heel ver, maar een duidelijk teken van land.  Na controle op de zeekaart blijkt dat te kloppen. Ik was eerst, en als een klein kind voel ik me heel even Columbus. In de buurt van Littlehampton zetten we een meetpaal bij op de kaart. Die stond er de vorige passage blijkbaar nog niet. Je zou er zo hebben kunnen tegen opbotsen… . Onze koers is goed, het sturen verloopt naar wens, de gemoederen raken geboeid door wat er te zien zal zijn. We ronden een flinke rotspartij, gaan even door een “Race”, zien heel ver weg de “spinacker” toren, en daarna de middelste ronde versterkte vesting die de Solent eertijds moest bewaken.  Het scheepsverkeer wordt druk, en het schijnt me toe alsof iedereen er een dagje op uit is, kris kras door het vrachtverkeer heen, op zoek naar koelte. We hebben voor het eerst het gevoel dat het zomer is. In T-shirt aan dek, heerlijk! Mijn ogen weten niet waar eerst naar toe gekeken.  Voor we Cowes binnenvaren, besef ik plots dat het niet alleen erg biologerend is zo’n druk verkeer, maar ook niet zonder risico’s. We zeilen op een helmstok lengte in de koers van een 43 voeter in wedstrijd, maar net op tijd draait die af, en wij ook, om een ligplaats op te zoeken. Het bleef geruime tijd neuzen, daar alles volzet is in de voorbereiding van de “Cowes Week”, een week waar al wat varen kan wel ergens een wedstrijd meepikt.

Ga naar deel 2....

“Eu - Motion” staat voor “Mind - In – Tens(t)ion”.  Het is een persoonlijk benadering om lichaamswerk tot stand te brengen, in zowel zuivere locmotorische als ook artistieke zin.  Een soort bewegingsleer die vanuit de eigen concentratie, gecombineerd met een diep- gaande gevoeligheidsontwikkeling, tot een betere vorm van authentiek bewegen kan leiden.  De gedachte, aldus lichamelijkheid gestalte te geven kwam bij me op, vele jaren terug na een ongeval met Co - verstikking en verdrinking als oorzaak.  De details doen er hier nu niet toe, maar mijn hersenen en bezenuwing hebben toen iets heel dramatisch doorstaan, wat me deed teruggrijpen naar intens met beweging bezig zijn.  Op latere leeftijd heb ik er mijn filosofisch ondersteunde methodiek rond opgebouwd.  Mij heeft het in elk geval erg veel geholpen, om mijn eigen motorische problemen en concentratie stoornissen goed  te ondervangen, om zo opnieuw normaal te kunnen functioneren. 
Het was geen cadeau, want het kostte me heel wat inzet en inspanning er bovenop te geraken.  Wellicht omwille van dit voorval, ben ik uiteindelijk de dans ingestapt, op zoek naar een steeds authentieker en eerlijker vorm van bewegen, met een hoge natuurlijke uitdrukkingsgraad, wat in veel danstechnieken toen vaak niet aanwezig was. 
Ik noemde het: “De nieuwe dans”. 

Onderliggend gaat het over: “Zijns – Intuïtieve – Intentionele – Uitdrukkingsoriëntatie”.  Het klinkt heel geleerd, maar toch is het dat niet.  Het is het “wetende”  die het geheel aanstuurt, terwijl er een bepaald energetisch verdichten - verijlen plaatsvindt.  Het mag dan nog vanuit een bepaalde gedachte ontstaan, het is een heel abstracte aandrang die in werking treedt.  Aanvankelijk had het de bedoeling niet dans te zijn of er op te gelijken, maar het laat het volstrekt toe, maakt het verfijnd en tot een heel eerlijke manier van bewegen.  Het is niet zozeer aan leeftijd gebonden, dan wel aan enige vorm van inzet.  Vanuit het vrij universele karakter ervan, primeert spiritualiteit dan weer meer dan puur fysieke mogelijkheden.  Het plaatst onze concrete verschijning in een ander daglicht, ons vormelijk  en ruimtelijk beleven, daarmee ook ons tijdelijk zijn.  Het “IS” beweging, en dus ook in beweging “ZIJN”. Moeilijk?  Niets eenvoudigs is daarom in wezen gemakkelijk! 

Beeld je in dat je lichaam zonder er mentaal tegen te praten, niets onderneemt.  Je bent dan een slappe vod die ergens neerligt, onbewogen, enkel ademend en met zijn een eigen materiële hartslag.  Dit noem ik het “loutere lijf , het organisch ding” of de “niets, niemand, nergens, nooit” toestand.  Ga ik bewust toetreden op het lichaam zijn, in een wilsaktie deze gestalte te geven, kom ik tot een bepaalde uitdrukking van deze entiteit, die ik kan oriënteren of en, doen bewegen binnen de begrenzing van een bepaalde materiële ruimte. Dit “lichaam” noemt dan “het vormelijke mij-zijn”, of “iets, iemand, altijd en overal”.  Dat lichaam ben ik dan wezenlijk zelf, als een eigen “ik” zijnde, als een vanuit een vrije wil gestuurde materie, door mijn eigen keuze zo bepaald.  Energetisch, absoluut “wetend”, ben ik alle “ietsen” en alle “iemanden”, of “elk ding of situatie” en “elkeen”.  Of dit aan gekte grenst? Bij mijn weten niet, want dan had het mij ook nooit enig positief “gewaarzijn” bijgebracht.  Het vraagt alertheid, inzet, betrokkenheid, concentratie, luisterbereidheid en verantwoordelijkheid.  Het werkt niet als een pilletje dat je beter maakt. Hierbij bent je zelf het pilletje…!  Je doet niet aan beweging, je bent beweging. Je verdicht je niet vormelijke bestaan tot een “jouw eigen” lichaam, en je geeft het zijn onvormelijke vol-ledige zijn terug door je eigen bewustzijn.  In feite is het geënt op de eenvoud van het leven zelf.  Het leven als centerende doorstroming doorheen alles wat “IS”.  Mind - in -Tens(t)ion: “Zijns – essentiële – intuïtieve – initieel – intentionele – uitdrukkingsoriëntatie” of, fysieke wording vanuit je mentale aandrang. Stof tot nadenken… ?  Ik laat de discussie open. Adem diep!