Archief

Wie mijn blog bezoekt, die ben ik dankbaar, of je nu reageert of niet, of zelfs alleen maar uit nieuwsgierigheid even komt neuzen of, proeven van de foto’s. Ik wil eenieder toch dit meegeven: alle foto’s zijn door me zelf genomen met een Panasonic LumixFZ7 (intussen FZ8!). Soms zet ik er mijn naam op, maar soms ook niet, omdat dit de foto al eens durft geweld aandoen. Meestal bewerk ik ze niet of heel weinig met wat Photoshop, want ik ben daar helemaal geen expert in. Het is allemaal meer een zaak van bezig zijn, oog hebben voor iets moois, een compositie uit proberen, en vooral wat bijleren, want enige hersengymnastiek kan geen kwaad als je al wat ouder wordt. Ik voel me vaak als een kleine ondeugende jongen, die nieuwsgierig de wereld bekijkt en sommige indrukken vastlegt in beweging, beeld of en woord.  Ik heb gewoon nood aan enige vorm van creatieve activiteit, wat me toch een beetje familiaal is meegegeven. Aldus.. .

Begrijpen wat is

Als de wind, verpletterend stuwt,

de golven, schuimend koppen,

de dalen, berg afwaarts stromen,

de stagen trillen als snaren,

je kuip volloopt met,

water, overal om je heen,

dan,

is er niemand die weet,

hoe je ziel zoekt om,

te begrijpen wat komt.

Als de wind fluisterend streelt,

de golven, rimpelloze vlaktes,

de deining uitgeputte rust,

de stagen dansen van chagrijn,

je kuip een microgolf verbeeldt,

water, overal om je heen,

dan,

is er niemand die weet,

hoe je ziel zoekt om,

te begrijpen wat komt.

Als de wind hijgend jaagt,

de golven, weifelend spatten,

de glooiing, kabbeling wordt genoemd,

het stag ondraaglijk fluit,

je kuip vol heimwee ligt,

water, overal om je heen,

dan,

is er niemand die weet,

hoe je ziel zoekt om,

te begrijpen wat komt.

Als de zon wind is geworden,

de golven zijn verdwenen,

een schuimkop rimpel wordt genoemd,

de mast met één stag staat gebonden,

je kuip, een oase vol van leegte,

water, overal om je heen,

ook dan,

is er niemand die weet,

hoe je ziel zoekt om,

te begrijpen wat het “is”.

Als jij de wind bent geworden… .

Huub Onzia Derdeyn 10/2005

Ik toon me naakt, omdat ik zo geboren ben, heel natuurlijk en oprecht. Een violist speelt geen viool met het instrument in de kist. Naakt in dans is geen schandelijk iets, als het maar is en blijft wat het is: bewegend “zijn”. Authenticiteit vraagt wat moed!

Ik maakte vorige week nog maar enkele foto’s als springend, na het geven van mijn dansles. Deze is de meest gave opname.MIND in-TENS(t)ION, weet je wel… .

In vorige artikels liet ik al verstaan dat ik vaak fotografeer, en meestal ben ik zelf het onderwerp. Wat me daarin boeit is het werken met kleur in beweging. Dit kan omdat de omgeving kleurrijk is, of omdat men zelf kleur draagt, maar ook door het laten bewegen van kleur in dit alles door een bepaalde keuze van diafragma en sluitertijd bij de opname. De foto die u hierbij kunt zien, is genomen al springend, via de 10 seconden zelfontspanner van mijn camera. Ik druk af, loop naar mijn plaats, weet waar ik het best gekaderd ben, en ik let vooral op de lichtindicatie van mijn camera om op tijd mijn sprong te doen, meestal met de juiste foto als resultaat. Ik moet gelukkig geen honderden foto’s trekken om er enkele goeie te hebben, daar ik vanuit mijn eigen bewegingssysteem zeer goed weet hoe ik mijn lichaam in beweging moet sturen. Mijn tijdsbesef in beweging is heel trefzeker, en misschien maakt gewoon dit mijn opnamen zo bijzonder of op zijn minst apart. Er zullen niet veel 59 jarigen zijn die al bewegend zichzelf in beeld brengen. Ik vind het gewoon leuk om doen, want het is dans en passie.