rare zinnen ??

De huisvrouw.

Op een middag kwam een man thuis van zijn werk en vond een totale chaos in zijn huis.
Zijn drie kinderen waren buiten, nog steeds in pyjama's, spelend met modder en lege dozen,
 en overal slingerden lege verpakkingen rond.
 De deur van de auto van zijn vrouw was open, net zoals de voordeur van het huis.
Toen hij naar binnen ging vond hij een nog grotere rotzooi.
Een lamp was omgevallen, en het kleed lag opgeduwd tegen de muur.
In de woonkamer stond de televisie hard aan met daarop het tekenfilmkanaal.
Verder slingerden overal speelgoed en verschillende kledingstukken rond.
In de keuken, stonden op het aanrecht en gootsteen overal borden,
resten van het ontbijt lagen op het aanrechtblad, er lag hondevoer op de grond,
een kapot glas lag onder de tafel, een klein hoopje zand lag bij de achterdeur.
Hij ging snel naar boven, over speelgoed en nog meer kledingstukken heenstappend, op zoek naar zijn vrouw.
Hij was bezorgd dat ze ziek zou zijn of dat er iets ernstigs gebeurd was.
 Hij vond haar liggend in de slaapkamer, nog opgekruld in bed in haar pyjama terwijl ze een boek las.
Ze keek naar hem op, glimlachte, en vroeg hoe zijn dag was.
Hij keek haar verwilderd aan en vroeg: "Wat is hier vandaag gebeurd?"
Ze glimlachte opnieuw en antwoordde:
 "Weet je hoe je iedere dag als je van je werk thuiskomt aan me vraagt wat ik die dag gedaan heb?"
"Ja", was zijn ongelovige antwoord. Ze antwoordde: "Nou, vandaag heb ik niets gedaan."

Breien in de tram

Mijn tante Fem uit Doetinchem,
die zat te breien in de tram
met pennen en een kluwen.
Ze breide iets van roze wol.
De tram was vol, ontzettend vol,
‘t was dringen en ‘t was duwen.

Een man riep tegen tante Fem:
Zit niet te breien in de tram!
Da’s altijd af te raden!
Omdat u mij met pennen prikt
en kijk, we raken nog verstrikt
in al die wollen draden!

Maar o, het was alweer te laat!
Daar zat die man al in de draad
met allebei zijn hielen.
En nog een heer en nog een heer.
Ze konden niet meer heen of weer.
Ze struikelden en vielen.

De conducteur, die nam een duik,
maar kreeg ook draden om zijn buik
en ging de boel verwensen.
Men spartelde en schreeuwde hard.
Ze raakten in de wol verward,
de tram en alle mensen.

Nu staan ze daar op het Rokin
en niemand kan er uit of in.
De tram is ingesponnen.
Nou knippen ze dus met een schaar
de hele boel weer uit elkaar.
Ze zijn eraan begonnen.

Maar ja, het is een hele last
want alles zit met draden vast.
Het is de schuld van tante Fem.
Wie breit er nou ook in de tram?

Annie M.G. Schmidt

            liefde begint met een glimlach,
              groeit met een kus,
              en eindigt met een traan.

 Dromen onder moeders vleugels

Moeder , zei het kuikentje , mag ik later  zingen ?
Net zoals de nachtegaal , van priedewiedewiet ?
Nee , o nee , zei Moeder Kip .
Je mag wel andere dingen , je mag wel andere dingen doen ,
maar zingen mag je niet  .

Moeder , zei het kuikentje , mag ik later loeien ?
Net zoals de bonte koe , daarginder op de wei ?
Nee , zei Moeder Kip < dat zou je veel te veel vermoeien !
Nee , m’n kindje , loeien is er helemaal niet bij .

Moeder , zei het kuikentje mag ik later blaffen ?
Nee , o nee , zei Moeder Kip , maar maak je nou niet druk :
Later mag je aan de mensdom eieren verschaffen
en dan heel hard kakelen . En dat is zo’n geluk !

                                        De kruik die stuk was.

Een waterdrager moet elke dag voor zijn meester naar de rivier om water te halen.
 Aan weerszijden van zijn lichaam hing een kruik aan een houten juk.
De ene kruik was zo goed als nieuw, puntgaaf en zonder lek, de andere kruik was oud en gebarsten en hij verloor permanent water.
Bij thuiskomst blijkt de helft van deze kruik soms al leeg te zijn en dat deed de oude kruik veel verdriet.
 Op een dag kan hij het niet meer voor zich houden en zegt tegen de waterdrager, meester ik schaam me zo.
Maar waarom dan toch, vraagt de waterdrager.
Omdat ik niet in de schaduw van uw andere kruik kan staan.  
Hij levert dagelijks de volle inhoud water af, terwijl ik onderweg steeds water verlies.
 O, maar dat wist ik immers al lang, antwoordt de waterdrager.
En toch heb ik je al die tijd graag willen gebruiken.
Zijn die mooie bloemen langs de weg je dan niet opgevallen?
Ze groeien alleen maar aan jouw kant.
Enige tijd geleden heb ik daar zaad uitgestrooid, jij hebt ze elke dag begoten en nu kan ik steeds een prachtig boeket plukken voor mijn heer.
Een tijdje komt er geen antwoord van de gebarsten kruik, zo heeft hij het nog nooit bekeken. 
 Hij heeft die bloemen wel zien groeien, maar dat zijn meester hem bewust in dienst heeft gehouden en dat hij hem ondanks alle gebreken toch kan gebruiken, dat was nog nooit bij hem opgekomen.

 Om even bij stil te staan !!! 

Een boer had enkele jonge hondjes die hij nog moest verkopen.

Hij schilderde een advertentie op een bord met"4 puppies te koop"

en zette dit aan het begin van zijn erf aan de kant.

Net toen hij de laatste spijker in het bord sloeg werd hij aan

zijn overal getrokken.

Hij keek naar beneden in de ogen van een kleine jongen.

"Meneer" zei de jongen,"Ik wil een van uw puppies kopen".

"Wel", zei de boer, terwijl hij met zijn hand achter in zijn nek wreef,

"deze puppies hebben hele goede oudersen kosten aardig wat geld".

De jongen liet voor een moment zijn hoofd hangen.

Toen reikte hij diep in zijn broekzak en haalde een handvol kleingeld

voor de dag en liet het aan de boer zien.

"Ik heb 39 cent. Is dat genoeg om te kijken?""Zeker", zei de boer

en hij floot een deuntje. "Dolly", riep hij.

Uit het hondenhok en over het erf rende Dolly naar de boer toe,

gevolgd door 4 kleine bolletjes wol.

De kleine jongen drukte zijn gezicht tegen het hek. Zijn ogen straalden

van verrukking. Terwijl de honden naar het hek toekwamen rennen,

zag de jongen nog iets bewegen in het hondenhok.

Langzaam verscheen er nog een bolletje wol,

maar deze was zichtbaar kleiner dan de andere hondjes.

Op zijn achterpootjes gleed het bolletje het hok uit en op een wat onhandige

 wijze begon het hondje vooruit naar het hek te hobbelen terwijl het

zijn best deed de andere hondjes bij te houden.

"Ik wil die hebben", zei het kleine jongetje, terwijl hij naar de

waggelende hond wees. De boer knielde naast het jongetje neer en zei:

"zoon, je wil dat hondje echt niet. Het is nooit in staat om te rennen

of te spelen zoals de andere hondjes kunnen".

Toen deed de jongen een stap naar achteren, reikte naar beneden

 en begon een broekspijp op te rollen. Terwijl hij dit deed werd

 een stalen beugel zichtbaar aan beide zijden van het beentje

van de jongen die vastgemaakt zaten aan zijn speciaal gemaakte schoentje.

De boer aankijkend zei hij: "weet u meneer, ik kan zelf ook niet

 zo goed rennen en hij heeft iemand nodig die hem begrijpt".

Met tranen in zijn ogen reikte de boer naar beneden en pakte de

kleine puppy op. Hij hield het heel voorzichtig vast toen hij de

puppy aan de kleine jongen gaf. "Hoeveel kost het?" vroeg de kleine jongen.

"Niets, het is gratis", zei de boer."Er is geen prijs voor liefde".

De wereld is vol van mensen die iemand nodig hebben die ze begrijpt.