Benjamin spock

                     Het Ziekenhuis venster

 
Een mooi verhaal om te lezen en het zal je maar enkele seconden
van je kostbare tijd kosten om hem te lezen en je manier van denken te veranderen.

De mannen praatten eindeloze uren met elkaar.
 Ze spraken dan over hun vrouw en families, hun thuis, hun werk,
 hun dienst die ze beiden vervuld hadden bij het leger,
 waar ze in betere tijden op vakantie waren geweest, enz.

Elke namiddag als de man naast het venster rechtop mocht zitten,
 begon hij aan z'n kamergenoot alle dingen te beschrijven die hij door het raam zag.
De man in het andere bed begon naar dit dagelijks uurtje toe te leven,
 daar waar zijn leefwereld een stukje vergroot werd met de geurige
en kleurige beschrijving die de andere man gaf van alles wat hij zag.

Het venster keek uit op een wondermooi park met een vijver.
 Eenden en zwanen dobberden op het water net als de modelbootjes
van de kinderen die in het park speelden.
 Verliefde koppeltjes liepen arm in arm door het park tussen de bloemen
van allerhande kleuren en op de achtergrond was er de skyline van de grote stad.

Als de man bij het venster alles wat hij zag in geuren en kleuren vertelde,
 sloot de bedlegerige man naast hem z'n ogen en begon alles wat hij hoorde voor z'n geest te halen.
 Op een warme zonnige dag beschreef de man aan 't venster hoe hij
een fanfare zag langskomen met een hele stoet mensen er achter aan.
Alhoewel de bedlegerige man de muziek niet kon horen,
 kon hij de fanfare zien in z'n gedachten.

 Dagen en weken gingen voorbij.
 Op een morgen toen de verpleegster kwam om hen beiden een bad te geven,
 vond ze het levensloze lichaam van de man bij het venster.
 Hij was vredig in z'n slaap gestorven
Ze was zeer aangeslagen en haalde er een andere verpleegster bij die het lichaam kwam weghalen.
 Nadat hij de dood had aanvaard van z'n kamergenoot,
 vroeg de bedlegerige man of hij niet het bed aan het venster kon krijgen.
De verpleegster stemde toe en nadat hij van plaats was verwisseld en alles in orde was,
liet de verpleegster de man alleen.

Langzaam, met zéér veel pijn, duwde de man zich recht in z'n bed,
gebruikmakende van zijn ellebogen, om een blik te werpen op de buitenwereld door het venster.
Alles wat hij door het venster zag was een witte muur.
De man belde de verpleegster om te vragen wat z'n overleden kamergenoot
 kon bezield hebben om dingen te vertellen die er niet waren.
De verpleegster antwoordde dat de overleden man zelfs de witte muur niet kon hebben gezien,
daar hij reeds jaren blind was.
 Ze zei: "Misschien wou hij jou alleen maar wat moed geven."

Moraal van het verhaal:
Het is een onwaarschijnlijke vreugde die je voelt om iemand anders gelukkig te maken,
ondanks je eigen, misschien moeilijke situatie.
 Gedeelde smart is halve smart, maar gedeeld geluk is dubbel!!!
Als je je rijk wilt voelen, tel dan de dingen die je hebt die met géén geld te betalen zijn.

“Today is a gift, that's why it is called the present.”
 De herkomst van dit verhaal is onbekend,
maar hij zou geluk brengen aan iedereen die hem doorstuurt.
Aan vrienden en kennissen, die je veel geluk toewenst.

        De zeepoes  

 De zeepoes woont bij Katseveer.
Men ziet haar uiterst zelden.
Een enkele keer, bij stralend weer,
zwemt ze een beetje op en neer
daar in de Oosterschelde.

De zeepoes heeft een vissenstaart,
een vissenstaart en vinnen.
Maar verder is zij dichtbehaard.
Ze jammert in de maand van maart
en kan uitstekend spinnen.

De zeepoes woont daar al zo lang,
al haast een jaar of zeven.
En voor de zeehond is zijn bang,
maar verder gaat zij kalm haar gang.
Zij kan ook kopjes geven.

Zij heeft ook jonkies, ‘t zijn er twee,
maar ‘t zijn wel erge natte.
Ze zwemmen altijd met haar mee,
daar in de diepe blauwe zee.
Het zijn zeelapjeskatten.

De zeepoes woont bij Katseveer
tussen de mosselschelpen.
Gaat u ’s kijken, op ‘n keer?
Maar als u haar niet vindt, meneer,
dan kan ik het niet helpen!

En in de buurt van Katseveer,
daar is ze zeer geliefd.
De zeepoes, zegt een oude heer,
o ja, die zwemt hier wel ’s meer.
Daar is ze. Asjeblieft.

            Moed

Moed kan niemand je aanpraten .
Dat moet je zelf doen .
'Spreek jezelf moed in .'
Het lukt als je het goed doet ,
en zodra je merkt dat moedig zijn
loont , doe je het hoe langer
hoe meer  .
Probeer het eens .
Het is één van de mooiste ontdekkingen
die je kunt doen .

           toon hermans

Aandacht

We hebben elkaar nodig,
Dat is toch zonneklaar?
Want mensen willen warmte
En aandacht voor elkaar.
Waarom niet even praten?
Waarom geen lieve lach?
Zo zorg je voor een lichtpunt
Ook op een donkere dag.
Iemand die naar je luistert,
Iemand die met je praat.
Dat is nou juist het gene
Waar 't bij een mens om gaat.