libisch spreekwoord

 

Oude wijsdom uit China

 

Een oudere Chinese vrouw had twee grote potten, elke pot hing aan het einde van een stok, welke ze in haar nek droeg.

Een van de potten had een barst……

De andere pot was perfect in orde en leverde altijd de volledige portie water.

 Aan het eind van de lange wandeling, van de stroom tot het huis, was de gebarsten pot nog maar half vol met water.

Twee volledige jaren ging de vrouw dagelijks naar de stroom en de gebarsten pot bracht  enkel maar een halve pot water thuis

Natuurlijk was de perfecte pot trots op zijn prestaties dat hij altijd een volledige pot water thuis bracht.

Maar de gebarsten pot was beschaamd over zijn onvolmaaktheid, hij voelde zich ongelukkig dat hij slechts de helft kon doen als waarvoor hij gemaakt was.

Na twee jaar zag hij dit als een bittere mislukking….

Op een dag sprak hij tegen de vrouw bij de

“Ik voel me beschaamd over mijzelf, vanwege mijn barst lekt het meeste water weg  tijdens de lange weg naar uw huis”

De oude vrouw glimlachte… Hebt u niet opgemerkt dat er bloemen staan aan uw kant van het pad, en niet aan de andere kant ?

Dat is omdat ik altijd heb geweten van uw tekortkoming… Dus plantte ik bloemen aan uw kant van het pad, en elke dag als we terug liepen naar huis gaf u hen water.

  “Twee jaar lang ben ik in staat geweest om deze mooie bloemen te plukken en er het huis mee te decoreren”

Zonder u zou er niet de schoonheid en pracht zijn geweest in mijn huis.

Elk van ons heeft zijn eigen gebreken

Maar het zijn de onvolmaaktheden en gebreken  die elk van ons heeft wat onze levens  zo interessant maakt.

Men moet elke persoon nemen zoals hij of zij is,

 En slechts de goede dingen van hen zien.

Ik wens al mijn onvolmaakte vrienden…

Een prachtige en zonnige dag….

En denk eraan…..ruik de heerlijke

geur van de bloemen aan uw zijde van het pad.

 

 

             Troostvogel

Wanneer je soms iets naars beleeft

Je niet mag uit gaan door de regen

Of slaande ruzie hebt gekregen

Met iemand waar je veel om geeft

 

Als speelgoed door een mankement

Niet meer zo leuk is als tevoren

Je kwartje ergens is verloren

Kortom , als je verdrietig  bent

 

Dan komt de vogel met een lied

Je hoort hem , maar je ziet hem niet

En als hij voor je heeft gezongen

Dan vliegt hij weg met jou verdriet

 

Zolang er kinderen bestaan

Is hij ze altijd komen troosten

In Doesburg of in ’t Verre Oosten

Of waar hij ook naar toe moest gaan

De vogel is in al die tijd

Nog nooit beschreven of geschilderd

Is hij beeldschoon of erg verwilderd ?

Daarover heerst onzekerheid

 

In elk geval , hij meent het goed

Hoewel door alles wat hij doet

Je kans hebt dat je noodgedwongen

Een tijdje op hem wachten moet

 

Dan komt de vogel met een lied

Je hoort hem , maar je ziet hem niet

En als hij voor je heeft gezongen

Dan vliegt hij weg met jouw verdriet 

 

 

 

            Bruggen bouwen

 

“U heeft een mooi beroep”, zei het kind tegen de oude bruggenbouwer ,

“Het moet wel zwaar zijn , bruggen te bouwen “.

“Als men het geleerd heeft , is het niet lastig “, zei de bruggenbouwer .

“ Bruggen van beton en staal is makkelijk , maar die ik in mijn dromen bouw ,

Die zijn veel moeilijker “.

“welke andere bruggen ?’, vroeg het kind  .

De oude bruggenbouwer keek het kind nadenkend aan .

Hij wist niet of kind het begrijpen  zou .

Toen zei hij : “Ik wil een brug bouwen van nu naar de toekomst .

Ik wil een brug bouwen van de ene naar de andere mens ,

Van het donker naar het licht , van verdriet naar vreugde .

Ik wil een brug bouwen van nu naar de eeuwigheid

 over al het ver-gankelijke heen “.

Het kind had opmerkzaam geluisterd .

Het had niet alles begrepen ,

Maar merkte dat de oude man verdrietig  was .

Om hem weer op te vrolijken zei het kind :

“Ik geef u mijn brug “!

En het kind schilderde voor de bruggenbouwer :

EEN KLEURRIJKE REGENBOOG .

Indien ik je dragen kon

over de diepe grachten

van je gesukkel en je angsten heen,

dan droeg ik je

uren en dagen lang.

 

Indien ik de woorden kende

om antwoord te geven op je duizend vragen

over leven, over jezelf,

over liefhebben en gelukkig worden,

dan praatte ik met je,

uren en dagen lang.

 

Indien ik vrede in je hart kon planten

door geduldig te wachten en te hopen

tot het zaad van vrede in je openbrak,

dan wachtte ik, uren en dagen lang.

 

Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart

aan onmacht, ontevredenheid

en onverwerkt verdriet

dan bleef ik naast je staan,

uren en dagen lang.

 

Maar ik ben niet groter,

niet sterker dan jij

en ik weet niet alles

en ik kan niet zoveel...

Ik ben maar een vriend op je weg,

al uren en dagen lang.

 

En ik kan alleen maar hopen

dat je dit weet:

je hoeft nooit alleen te vechten

of te huilen

als je een vriend hebt

voor uren en dagen lang.

 

Marcel Weemaes