Berichten van 26 december 2005 tot 1 januari 2006

Op het allerlaatste vel uit het metalen koffertje stond geschreven…

Beste vrijdenkertjes,
Misschien kunnen jullie al eens nadenken over…

1. Onze wetenschappers en ikzelf denken dat de tijdspoort in stand zou kunnen gehouden worden als een ectoplasma en dat de veiligheidspoort zich wellicht opent en sluit als een diafragma…

Kennen jullie de betekenis en werking van een ectoplasma?
Weten jullie wat een diafragma is en hoe het functioneert?
Misschien staan jullie in de wetenschap al verder dan wij en laten jullie ons delen in die kennis.

2. In onze tijd, in onze ruimte zijn er per kalenderjaar 13 maanden van 27 dagen en tussen het oude en het nieuwe jaar ontbreken er 14 dagen…

Probeer op jullie huidige kalender aan de hand van de maanstanden de 13 maanmaanden aan te duiden en de ontbrekende dagen tussen de jaren correct te situeren, zodanig dat wij jullie plaats in de tijd stipt kunnen bepalen.

3. Enkele van onze geleerden en ikzelf denken dat de schepping zowel in grootte als in kleinheid oneindig is. Dat iedere atoomkern een compleet heelal zou bevatten, waarvan de atoomkernen op hun beurt weer universums zijn, enz…
En het heelal zoals wij het kennen, zou dus ook gewoon een atoomkern zijn van weer een ander universum waarvan wij ons de grootte onmogelijk kunnen voorstellen.
Wij menen dat dit de enige mogelijke uitleg waarom de formule
E = MC²
klopt en er ontzettend veel energie vrijkomt bij splitsing van een atoomkern.

Kunnen jullie in eenvoudige woorden uitleggen wat een atoom, een atoomkern en atoomsplitsing is?
Welke betekenis heeft de formule “ E = MC² ” voor jullie?

4. Wij denken dat “Geloof begint waar kennis ophoudt.”

Hoe denken jullie over deze verklaring en waarom?

“Vrede zij met U”

Wegens tijdsgebrek kon er niet meer uitvoerig over de betekenis en inhoud van de verschillende vellen gepraat worden.
Wat echter wel onmiddellijk opviel, was dat de meningen ofwel fel pro medewerking, ofwel absoluut niet enthousiast te noemen waren.

Tevens moet gezegd dat eenieder onmiddellijk bereid was om tijdens de eerstvolgende grote speeltijd weer samen te komen om verder de gegevens te bekijken…

De bespreking tijdens de “speeltijd/vergadering” bevestigde de eerste vaststelling, nl dat de meeste leerlingen deelname aan de zoektocht best zagen zitten, maar dat 2 van hen allerminst overtuigd waren van het nut van zo’n vreemde onderneming.

Omdat een van de voorwaarden was dat alle leerlingen als hechte groep dienden samen te werken, stelde ik voor om de moeilijke beslissing, zijnde wel of geen deelname aan de zoektocht, voorlopig uit te stellen tot na het bezoek van onze gastspreker van het Atelier Helen Keller.

Wat de leerlingen – uiteraard – niet wisten, was dat ook de Hr. J-P.S. weet had van de zoektocht en tijdens het inoefenen van het Brailleschrift een elfenspreuk zou introduceren…

Als bijkomende stimulans zou oud-leerlinge Babette ( = ons leerling-heksje Tabeteb ) weer een mysterieuze e-mail verzenden en nadien contact opnemen met de leerlingen…

Dit was de tekst van de 2^de e-mail:

Beste vrijdenkertje,
W – K – S
Onze recente waarnemingen tonen aan dat er wellicht een spreuk in de lucht hangt.
Weef de nodige netten, zet de tastzin in hoogste versnelling en vang a.u.b. de juiste woorden.
“Vrede zij met U”.
Morgaine

'k Wens jullie allen in het komende jaar voor elke dag... een moment van geluk!

Donderdag voor de aanvang van het eerste lesuur kwam al een van de leerlingen vertellen dat er weer een mysterieuze e-mail aangekomen was. Bovendien hadden alle ontvangers er deze keer wel degelijk met de anderen over gepraat. In de groep waren ze reeds tot de bevinding gekomen dat het iets te maken kon hebben met het bezoek van de gastspreker, aangezien ze hun tastzin moesten gebruiken.

Het bezoek van de Hr. J-P. S., gastspreker van AHK bleek een voltreffer.

De vrijwilliger ( oud-leraar wiskunde ) wist de leerlingen onmiddellijk te boeien. Via anekdotes vertelde hij aan de leerlingen hoe zijn grote belangstelling voor blindentaal ontstaan én gegroeid was en om welke reden hij vrijwilliger bij het Atelier Helen Keller geworden was.
Na in het kort de geschiedenis van Louis Braille en het ontstaan van het Brailleschrift belicht te hebben, toonde hij op zeer begrijpbare manier aan de leerlingen hoe het schrift gestructureerd is.
Meteen daarna werd er volop in blindenschrift geoefend: eerst één letter uitproberen, dan je voornaam schrijven, nadien in kleine groepjes korte zinnetjes schrijven en ze onderling trachten te “ontcijferen”.

En dan kwam hét moment.

De hr. S. vertelde dat een onbekend iemand de omzetting van een zin in een vreemde taal, alsook de Nederlandse vertaling ervan in Brailleschrift aangevraagd had. Hij stelde voor deze zin te gebruiken als oefentekst.
Dit is de tekst die de spreker noteerde op het schoolbord:

“ Moge het licht van de sterren schijnen op de plaats waar onze wegen zullen kruisen”.

Achteraan in de klas zittend kon ik iedereen observeren.
Verschillende gezichten keken in mijn richting en uit de tintelende oogjes bleek dat zij het geweldig vonden dat hun vermoeden bevestigd werd en dat dit wellicht de spreuk was die zij moesten vangen.

Met veel enthousiasme werd de zin in perfect Brailleschrift omgezet.
De gastspreker loofde hun gezamenlijke inzet. De leerlingen glunderden…

Nadat hem door een leerling een bedankingswoordje en een piepklein cadeautje ( chocoladesnoepjes! ) gegeven was, vertrok de Hr S. ...

En toen kwam de ontlading!
Allemaal door elkaar pratend vertelden zij dat ze zeker gingen deelnemen, want zij waren er nu van overtuigd dat zij de opdrachten wel op een of andere manier tot een goed einde zouden kunnen brengen.
Zelfs zij die aanvankelijk echt weigerachtig waren, bleken gewonnen voor deelname aan de zoektocht…