Mijn bekommernissen gaan voor het ogenblik uit naar onze weeshuizen in Latijns-Amerika.
Naast de orkanen die de laatste maanden die landen getroffen hebben is er in Nicaragua ook een vulkaan in werking.
Voor het ogenblik is het niet alleen rook maar ook slechte dampen en as die de lucht ingestuwd wordt. Men vreest voor grotere uitbarstingen. De vulkaan ligt op het eiland Ometepe waar ons weeshuis Casa Santiago staat. Eind vorige maand werden de kinderen in allerijl geëvacueerd (reeds voor de 2de maal) naar het vaste land. Dit brengt heel wat organisatie en vooral kosten met zich mee. Boten moeten ingehuurd worden en op het moment dat de dreiging groot wordt, stijgen de prijzen voor de overtochten enorm. Iedereen wil immers het eiland verlaten en de meestbiedende kan eerst gaan, ondanks vooraf gemaakte afspraken. Sinds vorige week zijn al onze kindjes (650) veilig op het vaste land. Toch is dit maar een voorlopige toestand. Gezien de steeds blijvende dreiging van de vulkaan op het eiland is Nuestros Pequenos Hermanos op zoek naar een nieuw grondstuk om eventueel een nieuw weeshuis te bouwen.

Dus weeral een grote uitdaging voor onze medewerkers in Nicaragua.

Hopelijk kan alles in goede banen geleid worden.

Hiernaast een paar foto's van de vulkaan.

Compay Segundo (18 november 1907 – 14 juli 2003), was een  Cubaanse  muzikant en componist.

Hij werd geboren als Maximo Francisco Repilado Munoz en groeide op in de stad Santiago. Hij werd een populair componist en muzikant, zeer bekend bij liefhebbers van Cubaanse muziek.
Hij bespeelde de armònico, een zeven-snarige gitaar (met een verdubbelde derde D-snaar).

Zijn artiestennaam komt voort uit 'Los Compadres', een duo bestaande uit hem en Lorenzo Hierrezuelo . Daarin zong hij altijd de tweede stem (segundo = tweede).

De echte beroemdheid kwam pas in 1997 met het uitbrengen van het album Buena Vista Social Club dat diverse Grammy Awords won. Compay Segundo verscheen ook in de film met dezelfde titel die werd gemaakt door Wim Wenders.

Hij voorspelde dat hij 115 jaar oud zou worden, maar stierf in de stad Havana, ten gevolge van nier-problemen twintig jaar voor het behalen van die leeftijd.

Ibrahim Ferrer (20 februaari 1927 – 6 augustus 2005) was een Cubaaanse zanger.

Ferrer werd geboren in een nachtclub in het dorpje San Luis bij Santiago de Cuba in 1927. Hij begon zijn carrière op zijn 14e jaar. In de jaren vijftig zong hij voor Pacho Alonso's orkest in Havana. Hij bleef meer dan 20 jaar bij de groep. Ook trad Ferrer op als gastzanger voor Cubaanse legendes zoals Orquestra de Chepin en Beny Moré.

Begin de jaren negentig trok Ferrer zich terug uit de muziek; hij poetste schoenen en leefde van een klein maandelijks pensioen. In 1997 werd hij uit de vergetelheid gelokt om zijn opnamedebuut te maken voor de eerste CD van de Afro-Cuban All Stars, A Toda Cuba Le Gusta. In hetzelfde jaar werd hij bekend door de CD van Ry Cooders Buena Vista Social Club, waar hij met andere oudere musici, zoals Company Segundo, Rubén González, Pío Leyva, Manuel "Puntillita" Licea en Eliades Ochoa een groep vormde en Son-muziek speelde. Op dit album staan ook duetten met Omara Portuondo. Van het album zijn in 2004 wereldwijd 8,7 miljoen exemplaren verkocht.

In 1999 maakte Ferrer zijn solo-debuut met het album Buena Vista Social Club Presents Ibrahim Ferrer. Op dit album staan wederom duetten met Omara Portuondo. Tijdens de eerste jaarlijkse Latin Grammy Awards in de herfst van 2000, won hij de Grammy voor Best New Artist.

Ook reisjes organiseren is één van mijn hobbies. Dus hier een eerste greepje van wat reeds op het programma stond.

Le Vercors

De Vercors ligt verborgen naast de Drôme en de Provence en is een streek met vele facetten. Het meest zichtbare is het landschap van steile krijtrotsen, grote bossen met hier en daar een golvende weide. Het land wordt doorkruist door gedurfde wegen langs honderden meters diepe, canyonachtige ravijnen. Het geheel vormt een waar kalkplateau met zware en indrukwekkende vormen, rijk aan bossen van beuken en harsachtigen, dit alles doorboord door de bijrivieren van de Basse-Isère. Onder dit plateau ligt het rijk van de speleologen. Honderden putten, grotten en afgronden zijn hier in de loop der eeuwen door het water gevormd. Vele liefhebbers van speleologie komen hier hun hartje ophalen.
In 1968 bereikte een Parijse Spéléo-Club in de gouffre Berger een diepte van 1141m. Tussen Saint-Martin en les Barraques bevindt zich het Centre National de Spéléologie. De grotten die bezocht kunnen worden door het publiek (Choranche, la Luire en la Draye Blanche) geven een prachtige indruk van deze onderaardse wereld.

Geografisch bestaat de Vercors uit twee delen, die heel lang rug aan rug geleefd hebben, toen er nog geen weg bestond door de Gorges van de Bourne. Het noordelijk deel rond Lans was georiënteerd naar Sassenage en Grenoble en economisch het meest ontwikkeld, met een rijke veeteelt.

Het centrale Vercors, ten zuiden van Villard-de-Lans, wordt behalve door de typische canyons gekenmerkt door uitgestrekte bossen en heeft een veel ruwer aspekt. Dit gedeelte werd uit zijn isolement gehaald door het trekken van een weg door ‘les Grands goulets’.
De hele Vercors is sinds 1970 erkend als regionaal natuurpark.
De uitzonderlijk bosrijke bedekking van de Vercors geeft een grote verscheidenheid in uitzichten. De beuken en sparren zijn overheersend op het plateau van de Vercors, terwijl naar het zuiden toe meer pijnbossen voorkomen. Meer dan 1.800 bloemen en plantensoorten bevinden zich in de Vercors. Dit massief heeft ook de eigenaardigheid van nog 6 soorten van de grootste wilde dieren met hoeven te herbergen. En daarbij kunnen we ons natuurlijk inbeelden dat dit alles ook plaats biedt aan een uitzonderlijk vogelbestand. 

Tijdens de oorlog 1940-45 maakte de typische geografische indeling de Vercors tot een natuurlijk bolwerk voor de Franse weerstand, de “Resistance”. In de zomer van 1944 vond hier een zware veldslag plaats tussen enkele duizenden verzetstrijders en drie SS-divisies, speciaal getraind om te vechten in de bergen. Deze slag kostte aan meer dan 700 Fransen het leven en verscheidene dorpen o.a. la Chapelle werden met de grond gelijk gemaakt.

In deze prachtige streek is het zeker genieten va de natuur, grotten bezoen en wandelingen maken, maar men kan er ook eens terugblikken en even stilstaan bij de gruwelen van 60 jaar geleden.