Archief

 (Jezelf) Vergeven

Lieve mensen, waarom lopen tegenwoordig zoveel medemensen er zo
“depri”, neerslachtig en gestresseerd bij?

Welke zware (en onnodige) ballast uit het verleden sleuren ze nog
steeds mee? Wat drukt hun toch zo neer?

Misschien herken je dit? Je zit in de auto en na een teleurstellende
vergadering zit je jezelf te verwijten: “Had ik toch maar mijn mond
gehouden! Was ik daar maar niet op ingegaan. Nu heb ik me
waarschijnlijk weer belachelijk gemaakt.”

Misschien heb je dit als je ’s avonds in bed ligt en de afgelopen dag
overdenkt? Misschien zijn die stemmetjesvoortdurend in je hoofd
die je verwijten en jezelf de smerigste scheldwoorden naar het hoofd slingeren.

Bij een echtscheiding:”Wat heb ik toch misdaan? Waarom krijgt
hij/zij zoveel meer? Is dit nu rechtvaardigheid? Heeft mijn leven nu nog zin?”

Misschien is het bij sommigen wat vager, maar nemen zij zichzelf toch een
aantal dingen kwalijk zoals: Waarom heb ik toch destijds die baan niet
aangenomen, dan had ik nu heel wat meer toekomstmogelijkheden?
Waarom ben ik tijdens mijn adolescentie niet bij mijn eerste vriend(innet)je
gebleven, want dan pas zou ik echt gelukkig zijn geworden? Waarom heb
ik vroeger niet wat harder gestudeerd?

Misschien zijn er bepaalde handelingen die ook anderen geschaad hebben:
je alcoholmisbruik, seksuele misstappen, een auto-ongeval?

Het ergst zijn de stemmetjes die je blijvend verwijten wie je bent: onhandig,
verlegen, vergeetachtig. Want daar heb je het minste verweer tegen.

Hoe komt het toch dat we, in plaats van goed bevriend te zijn met ons ik,
als het ware 2 persoonlijkheden geworden zijn, waarbij de een de ander
op zijn kop zit? Ligt het aan onze te strikte opvoeding, waar je ouders hun
zwakke punten duidelijk van je afschermden en de moraal van je omgeving
zeer hoog was, d.w.z. weinig mogelijkheden tot differentiatie?

Genezing kan enkel in de eerste plaats door jezelf te vergeven, of beter gezegd,
je met jezelf te verzoenen. Verzoenen doordat je beseft dat je ook die ander
bent, die onhandig en verlegen uit de hoek kan komen, die ander, die stomme
fouten in het verleden gemaakt heeft, die zeer kwetsend kan reageren,
onbetrouwbaar kan zijn.

Verzoenen (en vergeven) is met mildheid naar jezelf leren kijken
en jezelf niet langer beoordelen op fouten (hoe ernstig ze ook waren).
Willen we voluit leven en onze energie optimaal gebruiken, dan moeten
we een eenheid worden, en niet langer innerlijk verdeeld zijn.
Een eenheid die zich ten volle naar buiten toe kan inzetten.

Op zoek naar duiding hierover kwam ik een aantal teksten tegen,
die ik jullie niet wil onthouden.
( Het kan lisschien helpen voor een betere en gelukkigere samenleving)

Gebed om vergeving

Menselijke verhoudingen lopen over goede en minder goede dagen.
Een mensenleven groeit in een wisselwerking van geven en nemen.

Laten we elkaar vergeven als ouder en kind, als broer of zus, als echtpaar,
als vriend of vriendin, voor elke onmacht, kleinheid, voor ieder tekort
schieten en waar we elkaar soms heel diep kwetsten.

Als wij nog even stilstaan bij het verleden, dan voelen wij zeker nog een
brokje verdriet, om wat niet haalbaar bleek, niet vruchtbaar bleef,
onverzoenbaar blijft.

Maar waar verzoening uitgesloten blijft en een aangegane verbintenis uit het
verleden echt gebroken is, daar is vergeving toch niet onmogelijk.

Vergeving is een kunst, die je heel langzaam leert. Het heeft alles te
maken met kunnen los-laten, jezelf vrijmaken en ook de ander nieuwe
kansen geven.

Je kunt en mag van je hart geen computer maken, waar alle namen op
staan van wie je pijn hebben gedaan.

Vergeving is niet: krampachtig blijven vastzitten in het verleden, niet
ongezond blijven rondneuzen in het voorbije doen en laten van mensen.

Vergeving is net als ademhalen: je moet kunnen uit-ademen - loslaten dus
–om opnieuw verse zuurstof in te ademen. Met de tanden op elkaar de
adem inhouden betekent: stikken!

ONZE VADER

Onze Vader verborgen

Uw naam worde zichtbaar in ons

Uw koninkrijk kome op aarde

Uw wil geschiede

Een wereld met bomen tot in de hemel

waar water schoonheid

en brood gerechtigheid is

en genade

Waar vrede niet hoeft bevochten

waar troost en vergeving is

en mensen spreken als mensen

waar kinderen helder, spontaan, gezond en jong zijn

dieren niet worden gepijnigd

nooit één mens meer gemarteld

niet één mens meer geknecht.

Doof de hel in ons hoofd

leg uw woord op ons hart

breek het ijzer met handen

breek de macht van het kwaad.

Van U is de toekomst

kome wat komt.

Mijzelf begrijpen en aldus vergeven

Ik wil mijzelf vergeven omdat ik

         Een onbereikbare ster najaag

         Zo kwetsbaar ben

         Mij schaam voor mijn verdriet en woede

         Mijzelf beschuldig als mij iets overkomt

         Blijf streven naar onbereikbare perfectie

Mijzelf de medeplichtige van mijn belager maak

Buiten mijn eigen hart treed

Mij wentel in kwetsende beschuldigingen

Er niet in slaag alles te voorzien

Mijzelf ongenadig haat

Mij niet bij machte voel anderen te vergeven

Kortom, ik wil mijzelf vergeven omdat ik menselijk ben.

Vergeven

Vergeven om te genezen, genezen om te vergeven

n.a.v. het lezen van het boek “Hoe vergeven?” van Jean Monbourquette

Vergiffenis schenken is bijzonder moeilijk.
We ervaren het allemaal.

Hoe graag mensen ook willen vergeven, op een bepaald
moment geraken ze niet meer verder.

Vergiffenis schenken om te komen tot innerlijke vrede is
bijzonder moeilijk.

De meeste mensen verzinken in een poel van gevoelens waarin
angst, schuldgevoel en woede met elkaar verweven zijn.

Wilt u één ogenblik gelukkig zijn? Wreek u dan!

Wilt u gedurende het grootste deel van je hele leven gelukkig zijn? 
Schenk vergeving!

Niemand kan zich indekken tegen de wonden die geslagen worden door
frustraties, ontgoocheling, pesterijen, liefdesverdriet, verraad, enz.

Overal waar mensen samenleven ontstaan conflicten. Voor iedereen komt
er een dag dat vergeving noodzakelijk is om te herstellen en de draad
van het samenleven weer op te vatten.

Een samenleving zonder vergeving zou kunnen ontstaan door de volgende
4 mogelijkheden:

1. Door het aangedane onrecht bij onszelf en anderen te bestendigen.

Wanneer onze fysieke, geestelijke of morele integriteit aangetast wordt,
voelt een deel van onszelf zich bezoedeld en aangerand, alsof de
slechtheid van de agressor zich toegang heeft verschaft tot ons
diepste innerlijk.Wij voelen ons geneigd anderen met gelijke munt
te betalen, we gaan onbewust de agressor imiteren. Daardoor worden
vredelievende mensen soms agressieve sadisten.

Behandelen volkeren die onderdrukt worden andere volkeren niet op een
even onmenselijke manier?

2. Wrokgevoelens blijven koesteren.

Veel echtgescheidenen lijden onder het feit dat zij wrok blijven voelen
(tot soms meer dan 10 jaar na de scheiding). Met dergelijke, soms
onbewuste, rancune blijven leven, vergt veel energie en zorgt voor
een bestendige stresssituatie. Deze wrok, deze vermomde woede,
kan leiden tot allerlei psychosomatische klachten. Bestaat er immers
geen oorzakelijk verband tussen een “negatieve” gemoedstoestand
en het ontstaan van kanker?

3. Zich aan het verleden vastklampen

Wie niet kan vergeven, zich krampachtig vasthoudt aan het verleden,
verknoeit daardoor het heden en brengt zelfs zijn toekomst in gevaar.
Deze mensen moeten leren vergeving schenken, primo aan zichzelf,
waardoor het schuldgevoel verdwijnt, en secundo aan diegene die
hun dit leed aandeed (bij echtgescheidenen diegene die uit hun leven is
gestapt, zodat alle wrok om deze scheiding uitgedreven wordt).

4. Zich wreken

         Wraak is en zekere zin een instinctieve genoegdoening die door
ons onderbewuste wordt gedirigeerd. Wanneer beiden lijden is een soort
evenwicht hersteld. De fameuze Joodse wet:”Oog om oog, tand om tand”
beïnvloedt ons nog altijd. Maar hoe kun je nu een strafmaat bepalen voor
diegene die jou leed berokkent? Dit wordt een straatje zonder einde,
waarin agressor en slachtoffer elkaar om beurten om de oren slaan.
Dit brengt een spiraal van geweld teweeg tussen slachtoffer en beul.

De obsessie om wraak te nemen, brengt absoluut geen genezing voor
de wonden van het slachtoffer, integendeel zij wordt nog dieper.

Alleen vergeving kan die duivelse spiraal van wraak doorbreken en
een nieuwe vorm van menselijke, humane relaties tot stand brengen

De voornaamste bestanddelen van vergeving

1.     Je besluit je niet te wreken (is het beginpunt van waarachtige vergeving).

2.     Vergeving vereist dat je over jezelf gaat nadenken. Iemand kwetsen
veroorzaakt verwarring en paniek. De innerlijke integriteit van de
gekwetste wordt bedreigd. Om die innerlijke armoede van zich af
te houden, gebruikt hij allerlei hulpmiddelen zoals: ontkennen,
overactief worden, ^proberen te vergeten, een slachtofferrol spelen,
jezelf beschuldigen tot je er depressief van wordt, enz… 
Wie aan deze schijnbewegingen toegeeft, zal waarschijnlijk niet
tot vergeving komen, want je moet jezelf bevrijden vooraleer je
de dader kunt bevrijden. Je kunt anderen slechts vergeven wanneer
 je jezelf vergeeft.

3.     Verbeelding speelt een essentiële rol bij het vergevingsproces.
Je wilt iets herscheppen, jezelf herkaderen, de jammerlijke gebeurtenis
in een breder perspectief zien.

4.     Vergeving laat de schuldige in zijn waarde. Je moet blijven geloven in
de waardigheid van diegene die je gekwetst heeft. Ontdekken dat diep
binnenin een wezen schuilt dat even zwak en kwetsbaar is als jezelf,
iemand die eveneens in staat is te veranderen en te evalueren. Je moet
niet alleen jezelf bevrijden van de last van je verdriet, maar ook de
andere proberen te bevrijden van je vijandschap, je negatieve oordeel.
Vergeven is daarom bevrijden, verlossen en herscheppen. Het is een
daad van liefde tegenover de vijand, ja-zeggen tegen onze broeder(zuster).

Jean Monbourquette geeft 12 stappen om te kunnen vergeven:
12 stappen die je moet zetten om jezelf en de anderen echt te vergeven

1.     Besluiten je niet te wreken en een einde te stellen aan het kwaad.

2.     Je gekwetstheid en je innerlijke armoede erkennen.

3.     Je gekwetstheid met iemand delen.

4.     De aard van je verlies definiëren zodat je erover kan rouwen.

5.     Je woede en je vergeldingsdrang aanvaarden.

6.    Jezelf vergeven

7.    Trachten begrip op te brengen voor de dader.

8.     De kwetsuur een zin geven in je leven.

9.    Weten dat je vergeving waard bent en dat je al vergiffenis gekregen hebt.

10.   Op houden met absoluut te willen vergeven.

11.    Je openstellen voor de genade van de vergeving.

12.    Besluiten om een einde te stellen aan de relatie of haar een nieuwe kans te geven.

Lieve mensen, wanneer dit onderwerp je echt interesseert zou het boek van
Jean Monbourquette “Hoe vergeven”, van uitgeverij Averbode,
ISBN 90-317-1659-6 zeker eens moeten lezen.
De 12 stappen worden uitvoerig uitgelegd met telkens relaxatie of duidingoefeningen.
Echt een aanrader, een must, om te komen tot een gelukkigere, humanere en
sociale samenleving.

Voor jezelf opkomen (assertiviteit)

Verscheidene hulpverleningen komen in aanraking met mensen die niet of nauwelijks voor hun eigen wensen kunnen (durven) opkomen.

Personen die zwijgen en zich telkens weer neerleggen bij de mening of besluiten van de anderen. Vaak wordt er dan ook misbruik hiervan gemaakt .

Hoe kunnen deze mensen meer weerbaar, assertief woorden?

Allereerst door hen bewust te laten worden van zichzelf en van hun eigen gevoelens en wensen.

Meestal zitten ze echter al jaren in een vast patroon en is er tijd nodig om hun bewust te laten worden van zichzelf en naar zichzelf te leren luisteren.

Hoe kun je nu voor je eigen wensen en behoeften (leren) opkomen?

1.    Je kunt de wereld alleen vanuit je eigen gezichtsveld bekijken
Je bent altijd je eigen middelpunt in de wereld: geografisch, sociaal, cultureel en in alle ervaringen. Je bent wel geboren in een bepaalde socio-culturele context: familie, opvoeding, religieuze overtuiging van je ouders, buurt, enz. welke allemaal bijdragen aan de vorming van je persoon en visie. Wanneer je denkt hieraan te kunnen ontsnappen en hier boven te staan, bedrieg je jezelf en zullen er veel dingen misgaan in je relatie met je omgeving. Je moet leren zien wie je bent en welke factoren een rol spelen in je denken en gedrag.

2.    De mens leert zijn eigen persoonlijkheid kennen en gebruiken over de grenzen die hij om zich heen ervaart.

Deze grenzen zijn de natuurwetten maar ook de medemensen. De natuur daagt de mens uit haar te exploiteren en te beheersen. Maar ze laat ook ervaren wat de grenzen en beperktheden zijn. Zo is het ook met de intermenselijke relaties. De ander ontmoeten is ook tegengas en kritiek krijgen, te horen krijgen wat de ander al wel of niet aangenaam ervaart in ons gedrag. Doordat de ander zo reageert, is er sprake van een echte ontmoeting en leren we waar de genzen van de ander liggen. Dit maakt onze zelfkennis groter en geeft ons informatie hoe we de relatie met de ander dienen aan te gaan.. Als de ander zich niet kenbaar maakt in zijn eigen wensen en verlangen, mar zich willoos ten dienste stelt, kan er geen sprake zijn van een echte ontmoeting; het bezorgt ons verwarring en we blijven zoeken naar de grens (soms door machtsmisbruik) bij de ander.

3.    “Heb je naaste als jezelf”

Het is onze bestemming om te voorzien in de behoeften van de ander. En wel op dezelfde wijze als je zorgt voor de behoeften van jezelf. Je kunt geen oog hebben voor de noden van de ander als je die van jezelf niet kent en niet durft te erkennen. Dus niet of-of, maar eerst het één en dan het ander. Eerst de vervulling van de geestelijke behoeften en daarna pas de andere levensbehoeften. Onze huidige maatschappij faalde hier enigszins in.  We schiepen een verzorgingsstaat,  gelijke kansen voor iedereen en een sociaal zekerheidsstelsel dat alle problemen moest opvangen. Maar werden de mensen gelukkig(er)? Integendeel, er heerst een grote onvrede. Velen zoeken via drugs, kicks, occulte geneesmiddelen, machtswellust, New Age, enz.. naar de zin van het leven en naar geestelijke vervulling.

4.    We mogen ons beschermen tegen het kwade in de ander.

We leven niet in een veilig paradijs. Anderen kunnen ons (al of niet bewust) kwetsen, vernederen of geweld aandoen. Tegen dit kwaad moeten we ons en elkaar beschermen. We moeten niet onnodig lijden gaan zoeken en onze waardigheid vergooien.

We zijn gemaakt om “iemand” te zijn en tot ontplooiing te komen met al onze gaven en mogelijkheden.

In de ontmoeting met de ander (vaak met de nodige conflicten) zien we onszelf, maar ook de ander en ontdekken we hoe we de

onderlinge relaties kunnen hanteren.

5.    Eerbied, zorg, groei, waarheid

Wanneer we duidelijkheid scheppen in onze relaties en eerlijk om gaan met onze behoeften, doen we dat met inachtneming van deze waarden.

Eerbied: als we iemands gedrag als negatief ervaren, mag het niet zo zijn dat deze persoon voor ons in waarde daalt. We moeten, ondanks alles, de goede kanten ook proberen te erkennen en hem het goede blijven toewensen.

Eerbied voor jezelf heb je wanneer je in je werk zoekt naar kansen voor je eigen ontplooiing maar je niet op een zijspoor laat rangeren. Eerbied voor jezelf en de ander voorkomt dat conflicten uit de hand lopen en bitterheid en wrok een kans krijgen.

Zorg: Ik ben verantwoordelijk voor het geluk en welzijn van mijn medemens. Daardoor is de ander, met wie ik moeilijk kan omgaan, tevens voorwerp van mijn zorg. De grenzen die ik aangeef en waarmee ik duidelijkheid geef in onze relatie, mogen er niet toe leiden dat ik de noden va de ander niet meer zie en geen bezorgdheid voor de ander kan hebben;

Groei: wij zijn geen statische wezens die onveranderlijk blijven. De ander verandert en wij veranderen ook. Dat is onze hoop. Ieder mens heeft de hoop “morgen zal het beter zijn” of “eens zal er wel een oplossing komen”. Wij moeten de ander daarom aanspreken op wat hij/zij kan worden en niet op wat hij/zij is. We moeten openstaan voor nieuwe dingen en verrassingen(veranderingen) zowel bij onszelf als bij de ander.

Waarheid: Onze relatie is het best gediend bij eerlijkheid en waarheid. De ander om e tuin leiden of oneerlijke informatie geven, zullen geen betere relaties geven. Waarheid doet soms pijn. Maar ieder heeft er recht op. En allemaal wensen we eerlijk behandeld te worden.

We moeten blijven geloven in een samenleving (een toekomst) waarin belangen niet tegenover elkaar staan maar elkaar insluiten, een dienende en liefdevolle samenleving.

8 tips om voor jezelf op te komen en erkenning af te dwingen maar met de erkenning van de ander in zijn of haar wensen.

- Luister naar je lichaam. Wanneer jij je niet lekker voelt (hoofdpijn), komt dat misschien doordat er iets onprettigs gebeurd is. Durf het bespreekbaar te maken.

- Hou het bij jezelf.  Zeg duidelijk je wens of kritiek in de ik-vorm.

- Herhaal je wensen. Was je boodschap wel duidelijk genoeg?

- Vraag of de ander je gehoord heeft. “wat denk je eigenlijk dat ik nu van je wil?”

-Houd je aan één onderwerp.  Verbindt je wens niet aan allerlei andere wensen of gebeurtenissen, zodat de ander alleen maar verwijten hoort en in de verdediging gaat.

- Erken je eigen aandeel en maak dit bespreekbaar.  Durf eventuele fouten te erkennen en bied je excuses aan.

- Geef de ander de gelegenheid te antwoorden en bevestig hem/haar als hij jou begrepen heeft.

- Laat het doel niet zijn om te winnen maar om erkend en begrepen te worden.  Vb: Ik zie dat je mijn wens niet kunt vervullen, maar toch ben ik blij dat ik het kunnen zeggen heb.

Literatuur:

“De waarde van zelfrespect” Bruce Narramore

“Als ik nee zeg, voel ik mij schuldig” Manuel J. Smith

Toetje

Roep om de lente!

Lieve mensen

Nog even voor het slapen gaan... deze bezinning van mijn lievelingsauteur Phil Bosmans.

Verrijkend voor mij (en misschien voor sommigen onder jullie?)

Veel mensen zijn ziek van verveling,

levensmoe, omdat ze oververzadigd zijn.

Het huis staat vol. De tafel is rijk gedekt.

Er komt geen 'nieuwe' dag. Alle dagen hetzelfde: consumptie.

Ze gaan een avondje uit tot in de morgen,

om te slapen als de zon schijnt.

Ze gaan naar de dokter, naar de zenuwarts, naar de psychiater.

Want ze voelen zich nooit echt goed.

De gewichtige mensen zitten rond tafels

in luxueuze gebouwen tussen glas en beton,

doodernstig in eindeloze palabers over grote en kleine problemen.

De dossiers stapelen zich op. ze groeien als reuzenpaddestoelen,

de kasten vol, de kantoren vol, de wereld vol,

tot het pikdonker is. waar wil je met zo'n wereld naar toe?

Roep om de lente. Roep om de zon.

Laat je vangen door het wonder van het licht en het leven.

Wat meer vrolijkheid, wat meer frisse levenslust

en heel wat problemen verdwijnen vanzelf.

Zie naar de hemel en zing,

omdat de zon gratis voor jou schijnt.

Kom mee in de zon!

Voel je de 'lente' niet groeien in je hart?

dat is de tijd voor vernieuwing,

voor een nieuwe hoop in een vermoeide wereld.

Ik geloof in de verrijzenis, omdat ik in de liefde geloof.

Kom mee in de vreugde!

Verrijs uit de duisternis en de uitzichtloosheid

van materialisme en zelfbevrediging,

uit de banale zorg voor gevulde buiken en beurzen.

Vernieuw jezelf en zuiver je hart!

Ieder hart heeft van tijd tot tijd een grote kuis nodig

om het stof ervan te verwijderen.

Vergeet je mislukkingen en herbegin weer

met de overgave van jezelf, zonder een prijs te vragen,

en je zult weer vreugde vinden.

Kies voor de vreugde!

Kies voor de verrijzenis!

Kies voor de lente! Dorre takken vallen af!

Alleen in alles wat nieuw en vernieuwd is,

vieren we het feest van de vreugde!

Keep smiling!

Sincerely yours

Nobodygdp

VANDAAG

                        is de dag om gelukkig te zijn

                        Geen enkele dag is je gegeven

                        dan de dag van vandaag om voluit te leven

                        om blij en tevreden te zijn

                        Gisteren ben je kwijt,

                        morgen moet nog komen.

                        Vandaag is de enige dag

                        die je even in handen mag houden.

                        Maak er je beste dag van.

                        Om echt te leven moet je vandaag leven.

                        Als je vandaag niet leeft

                        is dat een verloren dag.

                        Laat je geest niet benevelen

                        door angst en zorg voor morgen

                        en draag in je hart

                        niet alle miseries van gisteren mee.

                        Je leeft maar één dag: VANDAAG!

Ik ben die ik ben.

Met dit lichaam en deze geest moet ik het doen.
Dit is alles wat ik heb.
Ik kan niet meer ruilen.
Dit is blijkbaar precies zoals ik moet zijn; zonder mij, zoals ik op dit moment ben, was de schepping niet volledig.
Ik houd op mezelf verwijten te maken voor dingen die ik (nog) niet kan.

2. Ik hoef niet perfect te zijn.
Ik hoef niet te kunnen wat ik niet kan.
Perfectie is stilstand en stilstand is dood.
Ik leef dus ik maak fouten.
Ik mag ook fouten maken.
Van fouten leer ik.
Sterker nog: ik ben perfect juist omdat ik de fouten maak die ik maak!
Zo houd ik de evolutie op gang.

3. Ik krijg precies wat ik nodig heb.
Alles helpt mij om mijn opdracht op aarde te vervullen - ook de tegenslagen en de ziekte, de vijanden en de ruzies, de verloren liefdes en de gebroken harten.
Als ik dat nu niet zie, zal ik het later wel kunnen zien.
Ik besef bij elk moeilijk moment, dat alles nog veel erger had kunnen zijn.

4. Ik hoef alleen maar volsterkt eerlijk naar mezelf te zijn.
Soms moet ik selectief met de waarheid omgaan.
Totale eerlijkheid naar andere mensen is niet altijd liefdevol, integendeel.
En soms moet ik mezelf beschermen, dat is nu eenmaal zo in deze wereld.
Als ik maar niet lieg tegen mezelf; als ik maar weet wat ik doe en waarom.

5. Ik kan het nooit de hele wereld naar de zin maken.
Wat de een goed vindt, vindt de ander waardeloos.
Er zal altijd iemand zijn die mij bekritiseert; er zal altijd iemand zijn die mij bewondert.
Ik moet maar gewoon doen wat ik voel dat ik moet doen.

6. Ik houd mijn aandacht in het nu.
Oude koeien horen in de sloot.
Alles is gebeurt omdat het moest gebeuren,het heeft geen zin er over te piekeren.
Ook vage fantasieën over de toekomst verspillen energie.
NU is verreweg het boeiendste, interessantste moment van mijn leven, want alleen NU gebeurt er echt, in vlees en bloed, wat er gebeurt!
Gebruik maken van mijn geheugen en het opdiepen van nuttige herinneringen, best maar ik ga niet zeuren.

7. Ik houd mijn aandacht hier.
Hier is mijn lichaam dus hier ben ik.
Hier is de belangrijkste plek op aarde!
Alleen hier kan ik werkelijk zien, ruiken, horen, voelen, proeven
Hier klopt mijn hart, hier haal ik adem, hier voel ik mijn spieren onder mijn vel.
Ik ga niet zweven, geen twee dingen tegelijk doen met mijn geest, want dan doe ik er minstens eentje half.
Ik ga me niet nodeloos druk maken over de eventuele gevoelens en gedachten van andere mensen over mij elders.
Ik ben hier.

8. Iedereen mag van mij genieten op zijn/ haar eigen wijze.
Ik ben hier nodig.
Anderen leren van mij, ik leer van anderen.
Maar hoe dat weet ik niet altijd en dat hoef ik ook niet te weten.
Ik laat iedereen zijn/haar oordeel over mij; positief of negatief.
Ik mag genieten van complimenten.
Ik kan ook kritiek incasseren.
En ik hoef niet elk beeld van een ander over mij te corrigeren.

9. Ik hoef niet bang te zijn.
Ik houd mijn angsten kritisch tegen het licht.
Lijdt een mens niet het meest onder het lijden dat hij vreest?
Ik wacht rustig af en ik bereid me voor, maar ik ga niet fantaseren over alle vreselijke dingen die eventueel ooit zouden kunnen gebeuren.
Dat vind ik zonde van de tijd.
We zien wel !
Als alles goed gaat heb ik gelukkig niet vergeefs geleden.
En als er wel iets akeligs gebeurt, heb ik tenminste niet vooraf geleden.

10. Ik houd ontzettend veel van mezelf.
Daarom kan ik ook van andere mensen houden.
Net zoals ik houd van dieren, planten, bomen, rotsen.
En alles houdt van mij.
De stoel waarop ik zit, houdt van mij.
Het tijdschrift dat ik in mijn handen heb, houdt van mij.
De zon bemint mij, de maan ook.
Alles is Liefde en ik ben er een deeltje van.

“Kleur je dag” en “Je mag zijn wie je bent.”

Kleur je dag rood,

kleur je dag met liefde.

Kleur je dag groen,

met wat hoop kan je dat doen.

Voeg daar nog wat geel,

blauw en oranje aan toe,

en je bekomt een

boeket van zaligheid.

Alle kleuren van de regenboog schijnen,

als iemand zegt:

“Je mag zijn wie je bent.

Voor mij hoef je geen masker op te zetten.

Ik ken je zo goed en

ik zie je graag met al je gaven

en ook met je gebreken.

Je mag je niet verbergen

achter valse kleuren.

Verberg je angsten en zwakheden

voor mij maar niet,

maar laten we samen

naar een oplossing zoeken.

In goede en kwade dagen

kan je op mij rekenen,

ik laat je niet in de steek.”

Als iemand dat kan zeggen,

dan is geen duisternis machtig genoeg,

om de vele kleuren van de regenboog

te doen verbleken.

Het kost niet zoveel, iemand een glimlach te schenken,
Of je hand op te steken voor een vriendelijke groet.
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen, in het hart van
de mens, die je zomaar ontmoet.

Het kost niet zoveel een hand uit te steken,
Om een ander een beetje behulpzaam te zijn.
Een dankbare blik is vaak de beloning,
Al was de moeite, voor u slechts klein.

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen,
Voor de mens om je heen in zijn vreugd en verdriet.
Wees blij, dat je zo wat kan doen voor die ander
Of is die ander je medemens niet?

Het kost maar weinig, je arm om een schouder.
Of alleen maar een zachte druk van een hand.
`t Is vaak voor de ander of hij heel even in een
klein paradijs is beland.

Het kost zo weinig om een ander te geven,
Iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt.
Liefde, alleen door dat weg te schenken,
Geef je iets waar ieder mens naar verlangt.

Een zaadje in de grond dat gaat groeien.
Een stengel met een knop die gaat bloeien.

Zo mooi als een bloem kan het leven zijn.
Maar het leven kan ook zijn, met heel veel pijn.

Als een bloem die geknakt is door wind en regen,
en je de blaadjes bij elkaar moet vegen.

Het zaadje geeft weer een nieuwe bloem.
Eerst een stengel met blaadjes, o zo groen
en dan ontplooit die bloem.. vol pracht en kracht.

Maar als de pracht is verdwenen
blijft er toch nog wat staan.
Dit is de kracht die je hebt opgedaan.

Zoals een bloem.. ja zo is het leven.

Rood is de klaproos
de kleur van het hart.
Maar juist in het hartje,
zit ook nog wat zwart.
Zo heb je in je leven
en in ieder vertrekje,
ook wel eens een donker plekje.
Maar ik zeg je van harte:
let meer op het rode
dan op het zwarte.

Lieve senioren

Seniorennet is uitgegroeid tot een communicatieve en educatieve website, een oase…waarin alle senioren zich goed voelen.

Dit dank zij de voortdurende inzet van Webmaster Pascal (en zijn ouders) en de mentors (groepsverantwoordelijken) van de mail- , chat- en andere groepen.

Voor jullie constante, altruïstische inzet voor ons, senioren, zijn we jullie blijvend dankbaar. Ook voor onze promotor en mentor Hugo een dankbaar woord voor zijn constante inzet en diplomatische opvolging van EZW.

Ongeveer een drietal jaren geleden zocht ik naar iets zinvols in de puzzel, wirwar  van het internet en via de chat- en mailgroepen kwam ik bij seniorennet terecht. Eerst via de mailgroep “Filosofen” en later bij de oprichting ervan via “EZW”. Daar ontmoette ik fijne, hartelijke mensen die ons verheugden met een lach, een traan, iets ludieks en iets zinvol, kortom spijs voor het hart.

Kenmerkend voor de mailgroepen van Seniorennet is ook dat men telkens hoopvolle, hartverwarmende teksten mailt, die het leven aangenamer maken.

Mails waarin mensen elkaar (onder)steunen, dragen en zich gedragen weten in empathisch meevoelen.

Veel opbeurende mails alhier hebben mij (en ongetwijfeld veel anderen) meer leren genieten van het leven en de kleine, fijne dagelijkse dingen.

Daarom:

Weg met, de somberheid, de stuursheid, de bitterheid waarmee medemensen ons benaderen. De, bijna angstwekkende, doordringende, afkerende blik, van iemand waar je, noodgedwongen, rechtover zit of staat.... De ijzige stilte van stoïcijns "bekeken" te worden...

En avanti! Kom op, vooruit nu maar: zing, dans, fluit, knipoog, lach en geniet tenvolle!  Maak aldus jezelf en je medemensen vrolijker gestemd.

Carpe Diem! Pluk elke dag en geniet van al het mooie om je heen.

Humor is immers je zwemgordel op de stroom van het leven!

Phil Bosmans verwoordde het aldus:”Humor en geduld zijn de kamelen waarmee ik door de woestijn ga”.

Laten we dankbaar zijn voor de liefde, de warmte en de tederheid van al die fijne mensen om ons heen (zeker in EZW), en ook voor de schoonheid van de natuur.

De lach is, empirisch onderzocht, de beste cosmetica en het beste heelmiddel voor je innerlijk.

De humor laat je de betrekkelijkheid van de meeste zaken inzien en het verlost je van valse, beklemmende ernst. Het haalt de spinnenwebben uit je hart en geest.

Lieve medemensen, laten wij weer allemaal een beetje clown worden, een beetje gek doen, glimlachen en ons met een kinderhart verheugen om het fijne, mooie en gezellige in (de kern van) elke medemens.

Mensen zijn immers geschapen om te lachen, te genieten, om lief te hebben en elkaar te dragen en gedragen worden, steeds met de glimlach elkaar te blijven ondersteunen. Beleef vreugde aan de kleine geneugten des levens, aan de spontaniteit, het is immers de sleutel om altijd en overal een beetje gelukkig te zijn.

 Lieverds, met een knipoog, vanuit een kinderhart, wens ik jullie allemaal het allerbeste. Laat het zonnetje volop schijnen vanuit je hart!

Lieve medesenioren, graag citeer ik hieronder enkele bezinnende teksten uit vroegere mails:

Eens zal er, hier ben ik zeker van, een tijdstip aanbreken waarop de mensen vleugels zullen vinden in elkaar, want dan zal elke mens een fonkelende ster zijn voor de andere.
Dan zal elke mens zijn medemens als muziek beluisteren.
Dan zullen de vrij geworden mensen niet langer over de aardbol hollen, maar zij zullen door het leven wandelen...groots in hun vrijheid.
Met ontvankelijkheid zullen zij wandelen.

Dan zal ieders hart bevrijd zijn van jaloersheid en hebzucht.
Heel de mensenfamilie zal van dan af zonder boosheid leven.
Geen splijtzwam zal hart en geest nog scheiden.
Heel het leven zal één grootse dienst worden aan de mens zelf.

De Droom van het hart.

Een wereld,een land,waar niemand gebrek lijdt,

waar mensen dagelijks lief en leed delen, waar

mensen als noten zijn van een zelfde lied, elke

noot met haar eigen klank op het onuitputtelijk

thema van menselijke vrede en vriendschap!

Een wereld, een land, waar alles weer kleiner

wordt op maat van de mens, met ambachten en

kleine winkeltjes,waar hartelijkheid het huis vult

en mensen weer menselijke warmte vinden,waar

gezonden en zieken, validen en minder-validen,

jonge mensen en bejaarden elkaar weer vinden

herbergen en geborgenheid geven!

Een wereld,een land,waar rijken hun rijkdom

verzaken om hun hart terug te vinden,

waar menselijke belangen voorrang hebben op

politieke en financiële belangen,waar ruimte is

voor het lied van de natuur,voor een kermis en

een fanfare,een moppen-tapper en een clown,

waar mensen gelukkig kunnen zijn met een

geluk,dat gratis is!Een wereld,een land,met een

menselijk gezicht,het gezicht van de liefde!

                                               Uit

                     (in Liefde weer Mens worden)

                               (Phil Bosmans)

LEVEN  IS ...

Leven is een uitdaging         
Ga het aan

Leven is een avontuur         
Durf het aan

Leven is een schoonheid     
Bewonder het

Leven is een droom            
Verwezenlijkt het

Leven is een reis                
Voltooi het

Leven is kostbaar               
Schat het op waarde

Leven is rijkdom                
Behoed het

Leven is lijden                   
Overwin het

Leven is een strijd             
Ga het aan

Leven is geloven                
Houd het vast

Leven is hopen                   
Geef het niet op

Leven is Liefde                   
Leef er van!

Tenslotte, onderstaand geicht verwoordt misschien nog het beste wat veel mensen van seniorennet drijft en zorgt voor de empathisch tedere verbroedering en verzustering:

Indien ik je dragen kon (Marcel Weemaes)

Indien ik je dragen kon

over de diepe grachten

van je gesukkel en je angsten heen

dan droeg ik je,

uren en dagen lang.

Indien ik de woorden kende

om antwoord te geven op je duizend vragen

over leven, over jezelf

over liefhebben en gelukkig worden,

dan praatte ik met je

uren en dagen lang.

Indien ik vrede in je hart kon planten

door geduldig te wachten en te hopen

tot het zaad van vrede in je openbrak,

dan wachtte ik,

 uren en dagen lang.

Indien ik genezen kon

wat omgaat in je hart aan onmacht,

ontevredenheid en onverwerkt verdriet,

dan bleef ik naast je staan,

uren en dagen lang.

Maar ik ben niet groter,

niet sterker dan jij,

en ik weet niet alles

en ik kan niet zoveel,

ik ben maar een vriend op je weg

al uren en dagen lang;

En ik kan alleen maar hopen

Dat je dit weet:

Je hoeft niet alleen te vechten

Of te huilen

Als je een vriend hebt

Voor uren en dagen lang.

Dankbaar genegen

Nobodygdp (Guy De Prez-