In de Tuinen van Hoegaarden

Cara

Kilte dringt binnen

ik zoek je warmte,

maar vind ze niet.

De herfstzon doet de rijm smelten,

een kleine zonnestraal

verlicht mijn wezen.

Roerloos stil,is de natuur

in al haar pracht..

Zelfs in de herfst

kan ik gelukkig zijn..

De bladeren zijn gevallen op de grond als een tapijt...

In het bos

Paddestoelen tussen het mos

boomstammen reiken naar de zon

zo hoog,als't maar kon

statig als pilaren van een kathedraal

daaronder bladeren,vlietende beken

die om aandacht smeken

de stilte kan je voelen

genieten zonder doelen


Uit de vochtige grond,stijgen

geuren tussen twijgen

daar schiet een eekhoorntje

met en prachtige staart,

kers op de taart!


Hand in hand verdwalen

je alleen op de wereld wanen

waar kan je geluk halen?

In het bos,bij de elfenverhalen!!

waren ze zo lief!!

Zinloos geweld

veel voor geld

voor veel macht

en moeder wacht

op haar man en zoon,

ook op hun loon

Komen ze weer,

zijn we samen,zoals weleer??


Jaren van nood en ellende,

door die wrede bende,

alles afgenomen

waar moeten we wonen?

Op de vlucht,wie zal ons lonen??


Terwijl mannen in de loopgraven

hun leven wagen

veel ontbering lijden

gruwelijke tijden

hoop dat het nooit terugkomt

we zijn in ons hart gewond!

Als regendruppels

dringen gevoelens

van geluk

en doordrenken me

en wiegen

zoals bladeren in de wind

vervullen me en zingen

een melodie

die door me heen trilt

vol verlangen

naar mooi momenten

van gelukzaligheid!!

Ventië van het Noorden

Vakantieherinnering

PIJN EN VERDRIET
ZIJN VERWEVEN
IN ONS DAGELIJKS LEVEN.
HET KAN NIET ALTJD
 WIJN ZIJN
KWAALTJES BESLUIPEN ONS
WE KRIJGEN GEEN REPONS
WAARAAN VERDIENDE IK DAT??

EN WEET JE WAT
JE KAN NIET ALTIJD HELEN
WE ZIJN MET VELEN
WANT IN DE HERFST
VAN ONS LEVEN
HET DOET ONS BEVEN
WAT WACHT ONS NOG!!