Maandag 13 mei 2013
maandagavond 13.05.2013
t'Was hier vandaag weer een kl**** dag !!!
t'Begon allemaal vanmorgend. m'n zoetie meldde me dat hij vreselijke pijn had aan z'n rechterschouder-nek-borst, en zoals hij altijd zo'n beetje zelf dokter wil zijn, dacht hij dat hij waarschijnlijk verkeerd geslapen had.
Ik maak hem een Dafalgan klaar - hij eet zijn pap en gaat zich douchen.
Ondertussen start ik met de huishoudelijke taken en buiten dat hij vrij ongelukkig zich niet zo best voelde, aan de tafel zat (waar hij meestal zit en de laatste tijd vaak iets minder uitbundig wat allemaal natuurlijk te maken heeft met het zware doorwegen v de chemo's), maakte ik me niet meer ongerust dan anders en deed men werk want ik zou ook nog boodschappen moeten doen en voor hem ook langs de apotheker.
Zo tegen 10.30 kan ik dan eindelijk vertrekken en toen ik een dik uurtje later terug thuis kwam en hij me direct kwam helpen met de boodschappen, zegde hij me al zuchtend v d pijn, dat hij overwoog om naar de huisdokter te bellen. Ik schrok natuurlijk toen hij me zegde dat de pijn erger werd en hij zich ongerust maakte. Hij belde en hoorde dat we binnen kwartiertje mochten komen want dat dan de wachtzaal leeg zou zijn, kwestie van men zoetie niet tussen de zieke mensen te zetten. De dokter heeft hem helemaal onderzocht : port catheter nagekeken en daar bleek alles oke ; z'n arm in allerlei bochten gewrongen om te zoeken of er daar iets niet juist zou zijn , maar ook dat bleek allemaal oke en toen kreeg hij plots de zoveelste hoestbui en tja......dat deed pijn, dat had hij me ook gezegd en toen ging dokter hem eens afluisteren en hoorde volgens haar vlotte diagnose vrij snel dat daar het probleem zit : een zeer zware bronchitis ! Dus.....voor de zoveelste keer zware antibiotica ! Gelukkig niet gepaard gaande met koorts, maar toch pfffff nu dit alweer !
Thuisgekomen heb ik hem de raad gegeven van aub in de zetel te gaan rusten en dat heeft hij ook gedaan maar buiten zuchten, blazen en hoesten is er van slapen nieks in huis gekomen - ik ben altijd in de buurt gebleven en toen ik zag dat hij kou had, ondanks dat de verwarming hoog stond, heb ik z'n koorts genomen maar die bleek niet dramatisch 37.3° ; Toen ik zag wat een hoopje ellende er voor me zat stelde ik voor om naar de spoed te rijden, maar dat vond hij niet nodig en enkele uurtjes later, ongeveer om half 6 zegde hij me dat hij naar zen bedje wou want dat hij zich helemaal niet goed voelde.
k'Heb hem toen naar boven geholpen en nog een tijdje bij hem gebleven, nog een extra dons op hem gelegd want hij had het alsmaar koud en tegen 7 u ben ik dan terug gaan kijken want dan had hij z'n antibiotica pil nodig. Hij lag wakker maar vertelde me dat hij wel even geslapen had en dat hij, zolang hij maar niet moet hoesten dat de pijn dan draaglijk is. Koorts had hij helemaal niet, gelukkig !
Ondertussen is het nu bijna middernacht en k'heb hem toch niet meer gehoord - ben daarnet nog effe gaan kijken en hij is toch in slaap geraakt, hopelijk voor de ganse nacht.
Wat was ik blij dat ik vanavond m'n dochter bij me had ! Ook zij vermoed dat het van de zware chemo zal zijn plus natuurlijk die bronchitis, waar hij die nu alweer heeft opgedaan pfff god mag t'weten ???!
Onze zoon gaat zich schuldig voelen als hij dit hoort want die komt hier nu bijna een week niet meer door t'feit dat hij ook zwaar verkouden is.
Man man man...........t'wordt écht wel zeer zwaar ! Maar zowel oncoloog zegde vorige woensdag, alsook vandaag onze huisarts dat bij dit alles de zeer zware chemo serieus doorweegt, dus tja......daar probeer ik me dan wat gerust in te stellen.....als je dat 'gerust' kan noemen .....
Ik hoop nu dat hij een vrij rustige nacht kan hebben en dat hij morgen aan de beterhand mag zijn !
duim aub ?
t'Begon allemaal vanmorgend. m'n zoetie meldde me dat hij vreselijke pijn had aan z'n rechterschouder-nek-borst, en zoals hij altijd zo'n beetje zelf dokter wil zijn, dacht hij dat hij waarschijnlijk verkeerd geslapen had.
Ik maak hem een Dafalgan klaar - hij eet zijn pap en gaat zich douchen.
Ondertussen start ik met de huishoudelijke taken en buiten dat hij vrij ongelukkig zich niet zo best voelde, aan de tafel zat (waar hij meestal zit en de laatste tijd vaak iets minder uitbundig wat allemaal natuurlijk te maken heeft met het zware doorwegen v de chemo's), maakte ik me niet meer ongerust dan anders en deed men werk want ik zou ook nog boodschappen moeten doen en voor hem ook langs de apotheker.
Zo tegen 10.30 kan ik dan eindelijk vertrekken en toen ik een dik uurtje later terug thuis kwam en hij me direct kwam helpen met de boodschappen, zegde hij me al zuchtend v d pijn, dat hij overwoog om naar de huisdokter te bellen. Ik schrok natuurlijk toen hij me zegde dat de pijn erger werd en hij zich ongerust maakte. Hij belde en hoorde dat we binnen kwartiertje mochten komen want dat dan de wachtzaal leeg zou zijn, kwestie van men zoetie niet tussen de zieke mensen te zetten. De dokter heeft hem helemaal onderzocht : port catheter nagekeken en daar bleek alles oke ; z'n arm in allerlei bochten gewrongen om te zoeken of er daar iets niet juist zou zijn , maar ook dat bleek allemaal oke en toen kreeg hij plots de zoveelste hoestbui en tja......dat deed pijn, dat had hij me ook gezegd en toen ging dokter hem eens afluisteren en hoorde volgens haar vlotte diagnose vrij snel dat daar het probleem zit : een zeer zware bronchitis ! Dus.....voor de zoveelste keer zware antibiotica ! Gelukkig niet gepaard gaande met koorts, maar toch pfffff nu dit alweer !
Thuisgekomen heb ik hem de raad gegeven van aub in de zetel te gaan rusten en dat heeft hij ook gedaan maar buiten zuchten, blazen en hoesten is er van slapen nieks in huis gekomen - ik ben altijd in de buurt gebleven en toen ik zag dat hij kou had, ondanks dat de verwarming hoog stond, heb ik z'n koorts genomen maar die bleek niet dramatisch 37.3° ; Toen ik zag wat een hoopje ellende er voor me zat stelde ik voor om naar de spoed te rijden, maar dat vond hij niet nodig en enkele uurtjes later, ongeveer om half 6 zegde hij me dat hij naar zen bedje wou want dat hij zich helemaal niet goed voelde.
k'Heb hem toen naar boven geholpen en nog een tijdje bij hem gebleven, nog een extra dons op hem gelegd want hij had het alsmaar koud en tegen 7 u ben ik dan terug gaan kijken want dan had hij z'n antibiotica pil nodig. Hij lag wakker maar vertelde me dat hij wel even geslapen had en dat hij, zolang hij maar niet moet hoesten dat de pijn dan draaglijk is. Koorts had hij helemaal niet, gelukkig !
Ondertussen is het nu bijna middernacht en k'heb hem toch niet meer gehoord - ben daarnet nog effe gaan kijken en hij is toch in slaap geraakt, hopelijk voor de ganse nacht.
Wat was ik blij dat ik vanavond m'n dochter bij me had ! Ook zij vermoed dat het van de zware chemo zal zijn plus natuurlijk die bronchitis, waar hij die nu alweer heeft opgedaan pfff god mag t'weten ???!
Onze zoon gaat zich schuldig voelen als hij dit hoort want die komt hier nu bijna een week niet meer door t'feit dat hij ook zwaar verkouden is.
Man man man...........t'wordt écht wel zeer zwaar ! Maar zowel oncoloog zegde vorige woensdag, alsook vandaag onze huisarts dat bij dit alles de zeer zware chemo serieus doorweegt, dus tja......daar probeer ik me dan wat gerust in te stellen.....als je dat 'gerust' kan noemen .....
Ik hoop nu dat hij een vrij rustige nacht kan hebben en dat hij morgen aan de beterhand mag zijn !
duim aub ?
