Donderdag 22 september 2011
donderdag 22.09.2011 nét 1 week geleden!
Donderdag 22 september 2011
Hey dagboek. Vandaag, juist één weekje geleden......k'mag er niet aan terugdenken......DE dag dat gans ons leven door mekaar geshokt werd !.....
Enfin.....zucht......ondertussen weet ik al dat 'bij de pakken blijfen zitten' en 'gans de dag huilen' ook geen oplossing is, zéker niet ten overstaan van mijn allerliefste.
Dus ik probeer.....alsook mijn twee schatten van kinderen....'de draad van t'normale leven' een beetje zo af en toe terug op te pakken, maar geloof me....t'is verdomd moeilijk !
Ondertussen zijn we gistermorgend naar t'ziekenhuis geweest, alwaar dat rare apparaatje waar ik de naam maar niet van kon onthouden, is ingeplaatst. En de naam van dit ding vergeet ik vanaf nu nooit meer.....de poort-catheter..... Iedereen die dit leest en spijtig genoeg ook de 'ervaring' van deze vreselijke ziekte kent, weet direct waarover ik het nu heb.
Op zich, een ingreep van geen betekenis eigenlijk, maar geloof me......wat voelde ik me toch weer zo machteloos gistermorgend in dat grote vreselijke ziekenhuis. Gelukkig bijgestaan door m'n twee schatten van kinderen - ik kan niet verwoorden wat zij voor mij momenteel betekenen (en ik waarschijnlijk ook voor hen hoop ik).
Mijn man....optimistisch zoals altijd, heeft deze ingreep ondergaan met de glimlach op zijn lieve snoet - ik begrijp er niets van dat een mens zo moedig kan zijn - wat ben ik toch trots op hem en ondertussen heb ik ook geleerd dat ikzelf mij ook zeer sterk moet houden onder zijn ogen - want volgens onze huisarts zou een possitief ingesteld iemand meer kans op genezing hebben dan iemand die bij de pakken blijft zitten.
Allemaal natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar gelukkiglijk! behoort mijn man tot de possitief ingestelden en daar moeten we ons ook aan optrekken.
Om half acht dus gistermorgend moesten we daar zijn en iets over tien was alles reeds achter de rug.
Tijdens die kleine ingreep ben ik met mijn kinderen een beetje gaan 'wandelen'....op verkenning naar the place to be waar vanaf volgende week dinsdag alles gaat beginnen.....de chemo.....
Man man man wat voelde ik me raar om dit gebouw te betreden........wat een stilte heerstte er daar....en wat een vriendelijke mensen lopen er daar rond.....
Maar we zijn nu 'nog maar' donderdagavond(nacht), dus ik probeer nog een beetje te genieten van deze welbeloofde nazomerse dagen.....
Gisternamiddag werd de wonde van t'plaatsen van die poort-catheter wakker en toen heeft hij wel een pijnstiller gevraagd maar tegen de avond waren ook die ongemakjes totaal verdwenen en vanmorgend zag mijn allerliefste schat er weer stralend uit --- ongelooflijk !
Deze namiddag is den de huisarts op bezoek geweest - ik had haar opgebeld omdat we toch met zo veel vragen zitten en ook omdat we allemaal hier een voorschrift nodig hebben voor de griep-spuit.
Wat ben ik toch blij dat we zo'n toffe huisartse hebben ! - meer dan een uur heeft ze hier mee rond de tafel gezeten en ons nog eens allemaal nauwkeurig uitgelegd wat er ons allemaal te gebeuren staat.
En mijn man zijn woorden van 'IK wil er voor gaan! ' klonken heel possitief in haar oren en dat vond ze zeer goed dat zijn ingesteldheid zo is.
Raar dat een mens zijn leven zo plots drastisch kan veranderen dat er maar één ding belangrijk is en dat is hoop op genezing !
DAT besef je pas als je zoiets overkomt.....en zolang je in de stressy carrousel van deze wrede drukke wereld meedraait hé sta je bij de belangrijkste mooiste dingen van t'leven helemaal niet stil - en dat is zo jammer.
Zelfs mijn kinderen beseffen dat nu maar al te goed !
Vanavond ga ik proberen te gaan slapen zonder slaappilletje - dit op aanraden van de huisarts, want, ook al is het één van de minst zware pilletjes die er tussen de slaappillen bestaan, toch vond ze het beter om er alléén van te nemen als het écht nodig is - dus......zal dan maar eens proberen zonder - op hoop van zegen !
Slaapwel dagboek
En dank aan de lieve steunende woorden van onbekenden die hierop reageren.
Hey dagboek. Vandaag, juist één weekje geleden......k'mag er niet aan terugdenken......DE dag dat gans ons leven door mekaar geshokt werd !.....
Enfin.....zucht......ondertussen weet ik al dat 'bij de pakken blijfen zitten' en 'gans de dag huilen' ook geen oplossing is, zéker niet ten overstaan van mijn allerliefste.
Dus ik probeer.....alsook mijn twee schatten van kinderen....'de draad van t'normale leven' een beetje zo af en toe terug op te pakken, maar geloof me....t'is verdomd moeilijk !
Ondertussen zijn we gistermorgend naar t'ziekenhuis geweest, alwaar dat rare apparaatje waar ik de naam maar niet van kon onthouden, is ingeplaatst. En de naam van dit ding vergeet ik vanaf nu nooit meer.....de poort-catheter..... Iedereen die dit leest en spijtig genoeg ook de 'ervaring' van deze vreselijke ziekte kent, weet direct waarover ik het nu heb.
Op zich, een ingreep van geen betekenis eigenlijk, maar geloof me......wat voelde ik me toch weer zo machteloos gistermorgend in dat grote vreselijke ziekenhuis. Gelukkig bijgestaan door m'n twee schatten van kinderen - ik kan niet verwoorden wat zij voor mij momenteel betekenen (en ik waarschijnlijk ook voor hen hoop ik).
Mijn man....optimistisch zoals altijd, heeft deze ingreep ondergaan met de glimlach op zijn lieve snoet - ik begrijp er niets van dat een mens zo moedig kan zijn - wat ben ik toch trots op hem en ondertussen heb ik ook geleerd dat ikzelf mij ook zeer sterk moet houden onder zijn ogen - want volgens onze huisarts zou een possitief ingesteld iemand meer kans op genezing hebben dan iemand die bij de pakken blijft zitten.
Allemaal natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar gelukkiglijk! behoort mijn man tot de possitief ingestelden en daar moeten we ons ook aan optrekken.
Om half acht dus gistermorgend moesten we daar zijn en iets over tien was alles reeds achter de rug.
Tijdens die kleine ingreep ben ik met mijn kinderen een beetje gaan 'wandelen'....op verkenning naar the place to be waar vanaf volgende week dinsdag alles gaat beginnen.....de chemo.....
Man man man wat voelde ik me raar om dit gebouw te betreden........wat een stilte heerstte er daar....en wat een vriendelijke mensen lopen er daar rond.....
Maar we zijn nu 'nog maar' donderdagavond(nacht), dus ik probeer nog een beetje te genieten van deze welbeloofde nazomerse dagen.....
Gisternamiddag werd de wonde van t'plaatsen van die poort-catheter wakker en toen heeft hij wel een pijnstiller gevraagd maar tegen de avond waren ook die ongemakjes totaal verdwenen en vanmorgend zag mijn allerliefste schat er weer stralend uit --- ongelooflijk !
Deze namiddag is den de huisarts op bezoek geweest - ik had haar opgebeld omdat we toch met zo veel vragen zitten en ook omdat we allemaal hier een voorschrift nodig hebben voor de griep-spuit.
Wat ben ik toch blij dat we zo'n toffe huisartse hebben ! - meer dan een uur heeft ze hier mee rond de tafel gezeten en ons nog eens allemaal nauwkeurig uitgelegd wat er ons allemaal te gebeuren staat.
En mijn man zijn woorden van 'IK wil er voor gaan! ' klonken heel possitief in haar oren en dat vond ze zeer goed dat zijn ingesteldheid zo is.
Raar dat een mens zijn leven zo plots drastisch kan veranderen dat er maar één ding belangrijk is en dat is hoop op genezing !
DAT besef je pas als je zoiets overkomt.....en zolang je in de stressy carrousel van deze wrede drukke wereld meedraait hé sta je bij de belangrijkste mooiste dingen van t'leven helemaal niet stil - en dat is zo jammer.
Zelfs mijn kinderen beseffen dat nu maar al te goed !
Vanavond ga ik proberen te gaan slapen zonder slaappilletje - dit op aanraden van de huisarts, want, ook al is het één van de minst zware pilletjes die er tussen de slaappillen bestaan, toch vond ze het beter om er alléén van te nemen als het écht nodig is - dus......zal dan maar eens proberen zonder - op hoop van zegen !
Slaapwel dagboek
En dank aan de lieve steunende woorden van onbekenden die hierop reageren.