Archief

t'Is moeilijk maar....ook al 'lees' je me hier veel te weinig, toch ben ik hier (op m'n blogje) praktisch alle dagen.

Wat ik hier dan doe wel.....tevergeefs proberen iets te schrijven en voor de rest.....terugblikken....

Terugblikken op 'dag-op-dag-vorig-jaar' wat was er toen, wat deden we toen, wat ging er toen gebeuren, hoe voelde m'n zoetie zich, hoe voelden wij ons enz enz.....

En dat 'terugblikken' dat heeft zo z'n positieve en negatieve kanten ; meestal negatieve en zit ik hier stilletjes te lezen terwijl de tranen maar blijven komen..... écht niet leuk, maar langs de andere kant alweer een vorm van 'verwerken' zegt men. Misschien is dat wel zo. Ik weet het niet....

Als ik dan lees hoe 'goed' m'n zoetie zich vorig jaar deze tijd nog voelde..... hoe positief goed de controle uitslagen NOG steeds waren.....hoe hij nog mee het afgeleverde stookhout samen met onze zoon met de kruiwagen naar achter in de tuin bracht.....hoe hij genoot van het volgen van de ijverig hard werkende mezen in de vogelkastjes, alwaar het cameraatje in geplaatst was om het broeiproces van die mooie vogeltjes te volgen op zijn computerscherm (een verjaardagscadeau van ons allemaal)..... Minutenlang kon hij naar die beelden zitten kijken, de ganse dag door volgde hij die vogeltjes en wat was de vreugde groot toen we op een zekere morgend een nestje vol met eitjes op het scherm zagen...  Of hoe hij genoot van de 'zure frut' die je niet bij iedere beenhouwer hier in de buurt kan kopen en waar ik desnoods half Belgie had voor afgereden om hem die smaak toch te gunnen..... En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Herinneringen die over blijven.... Enerzijds natuurlijk goed dat we ze hebben, anderzijds doen ze zo verschrikkelijk veel pijn !!!!

Mijn excuses aan mijn 'blog-lezertjes' die zich misschien afvragen of ik gestopt ben met schrijven. Neen......maar t'is zo verdomd moeilijk.

Die lezertjes die me al een tijdje volgen zullen dan ook nog wel weten dat 'de laatste wil' van m'n zoetie zo goed als klaar is, maar de laatste loodjes zijn écht wel de zwaarste. Even ter herinnering in t'kort : de laatste wens van m'n zoetie was: dat één van onze beider kinderen het ouderlijk huis zou kopen, wél met nadruk op t'feit dat gans de benedenverdieping wordt omgebouwd in appartement en dat ik met hem......de rest van ons ganse leven daar het woonrecht zouden hebben. Aan die laatste wil wordt nu sedert vijf maanden héél erg hard aan gewerkt want na dagen en weken van rekenen en overleg tussen beider kinderen heeft onze zoon het huis gekocht en komt papa's wens uit met dat verschil........dat ik nu, spijtig genoeg, alleen naar beneden zal moeten verhuizen. De gedachte achter t'feit dat het zoetie's wens was én dat alles zodanig omgebouwd is naar zijn wens (hij heeft de plannen nog mee getekend), die gedachten houden me sterk en geven me moed om nu bijna die stap te gaan zetten. Uiteraard ook dankzij de steun van m'n kinderen gaat me dit wel lukken, daar twijfel ik niet aan, al moet ik wel toegeven dat ik toch wel een beetje bang heb voor de eerste dagen....nachten.....in m'n nieuwe stekje.

Dus vanaf nu ga ik over die grote veranderingen hier ook wat neerschrijven, want de dag van 'verhuis' nadert met rasse schreden, alhoewel hij niet écht vast staat, maar we schatten toch op einde maart.

Het is écht onherkenbaar geworden beneden, zo mooi. De kamers wachten nu nog op m'n bestelde interieur : alles is besteld : nieuwe meubelen, nieuwe keuken, nieuw salon, nieuwe slaapkamer, nieuwe badkamer (is reeds klaar). Waarom alles nieuw : wel omdat de meubelen die we samen hadden spijtig genoeg te groot zijn. Van een groot huis verhuizen naar een appartement is niet niks, en brengt serieus opruimings- en sorteer werk met zich mee, en daar ben ik nu volop mee bezig.... en alweer niets dan herinneringen en alweer vele traantjes.....

Het kiezen en beslissen van kopen van gans die inrichting heeft me verheugt, want nieuwe zaken kopen is altijd leuk, maar anderzijds ook heel verdrietig want als je bijna veertig jaar steeds alles samen gekozen en beslist hebt is dit écht pijnlijk. Ook hierbij helpen men kinderen ontzettend - Godzijdank !

Deze weekend worden de plafonds geschilderd en ga ik met onze dochter de muurverf kiezen  - ook alweer een leuke maar toch ook hele moeilijke opdracht..... Binnen drie weken wordt de keuken geplaatst en de week daarna wordt het salon geleverd......

Alles komt nu écht dichterbij...... geloof me: het doet raar.....

Enkele weken terug zijn we met z'n allen (ik, m'n zoon en dochter, en schoondochter) naar het verre Gelderland gereden, dat is in Nederland. Kort na het overlijden van m'n zoetie, wiens urne ik hier thuis veilig en warm bij ons heb staan, hebben we samen beslist, na een zoektoch op het internet, om die klassieke urne ooit te vervangen door een prachtig houten handgemaakt beeld. Voor meer uitleg hierover verwijs ik naar de website van : www.ret-urn.nl . Door daar het verhaal achter die beelden te lezen, zal je beter begrijpen hoe het komt dat wij met veel plezier die vele verre kilometers gereden hebben.

Dat prachtige beeld siert nu de woonkamer hier en binnen enkele weken krijgt het een mooie plaats in m'n nieuwe woning. Ook onze kinderen hebben daar beiden persoonlijk iets moois gekozen om bij hen persoonlijk ook papa een mooi plekje te geven. Hij zou zo trots op hen zijn!

Het gemis wordt alle dagen groter en groter en één van de vele vormen van groot gemis is herinneringen hebben en er niet kunnen over praten, maar gelukkig kan ik dat wel, alle dagen met diegene rond mij die me dan t'meest begrijpen en steunen.

We zijn er voor elkaar en dat vergroot die mooie herinneringen door de vreugde ervan  te delen en het verdriet dat er door ontstaat te verminderen.... makkelijk om dit neer te pennen, maar ooo zo moeilijk om het te ondergaan....

Slaapwel zoetie....slaapwel lieve schatten van mij.....slaapwel iedereen

Vorig jaar deze tijd....
nog vrolijke kreten :
'een fantastisch nieuwjaar'
hoe konden we toen weten.....
Dat Kerst en Nieuwjaar deze keer,
zo eenzaam en zo raar,
nu niet meer hetzelfde is,
zoals vorig jaar....
Er is nu zoveel pijn,
en we zitten nog steeds met zoveel vragen.
Die nog heviger zijn,
in deze donkere dagen...
De kaars ter nagedachtenis, gaat iedere dag aan,
voor mijn allerliefste die dit jaar is van ons heen gegaan....

Ons verdriet geraken we maar niet kwijt....
het verlies kunnen we nog steeds niet vatten...
het gemis blijft duren....

We missen je zo hard, mijn allerliefste zoet......onze allerliefste papa....

xxxxx

When I close my eyes....
I see you

When  I open my eyes....I miss you....

Kerstfeest zonder papa
is een feest met veel pijn en verdriet.
Iedereen is vrolijk,
maar ons verdriet ziet men niet.
Dat hoeft ook niet, want we gunnen iedereen een zalig Kerstfeest,
maar voor ons is het pas feest, als papa er was bij geweest.....
Helaas zal dat nooit meer zo zijn,
en moeten we leren leven met die vreselijke pijn.
De laatste jaren zijn zeer hard geweest,
maar hopelijk wordt er in 2015 wel een beetje terug gefeest.
Want ik weet dat hij altijd over ons zal waken,
en als we verdrietig zijn zou hij ons ook terug vrolijk willen maken...

Hij heeft ons zo veel geleerd,
maar hij leerde ons niet hoe het zou zijn zonder hem.....

Ik mis je zo hard lieve zoet!!!!!!! xxxxxxxx

December......'feestmaand'.... voor mij WAS dit altijd DE mooiste maand van t'jaar....

Soms betrap ik me er nu op dat ik alles doe op automatische piloot ; dan hoop ik dat alles een boze droom is waaruit ik alle momenten zal wakker worden...

Maar dan komt het besef alweer terug en volgt er een vloed van emoties en verschrikkelijk gemis, waar ik letterlijk pijn voel tot in m'n vingertoppen. Ze zeggen soms 'hartepijn' wel....sinds zes maanden weet ik perfect hoe dat voelt.

Dan  bekruipt me een hartverscheurend gevoel wat betreft m'n zoetie, voor alles wat hij verdomme heeft moeten meemaken (al die onderzoeken, therapie, en vooral met het leven met de wetenschap dat z'n ziekte ongeneeslijk was). Angst: want hoe moest het nu met mij zonder hem..., daar zat hij vaak over te dubben.

Ik ben precies de helft van mezelf en m'n leven kwijt. Godzijdank heb ik onze twee kinderen die dat verschrikkelijke gevoel kunnen opvangen en gedeeltelijk goedmaken!

Overdag probeer ik zo veel mogelijk bezig te zijn en voel me ondertussen al wat minder schuldig als er al eens gelachen wordt...

De 'renovatie-verbouwingswerken' naar m'n nieuwe nestje beneden, vorderen goed en het lichtje in de tunnel komt langzaam maar zeker dichter en dichter en enerzijds ben ik daar blij om, maar anderzijds bekruipt me dan ineens de angst om het  'alleen-eten, alleen-opstaan, alleen.....'

Nog steeds ben ik boos op 'slechte mensen' die wèl blijven leven, op familie waarmee je 'ruzie' hebt en niet waarvan sommigen niet eens weten waarom, op koppels die samen hand in hand op straat lopen, op mensen die zeuren over details, of op post die soms nog op zijn naam bezorgd wordt of de belastingsbrief die ik volgend jaar ga moeten invullen en waarop ik 'weduwe' ga moeten schrijven. Die dingen samen zijn soms voldoende om gans de dag depressief rond te lopen, iets wat ik helemaal niet wil !

We zijn nu zes maanden verder......de wereld is niet blijven stilstaan, maar het blijft heel moeilijk. Ik kan soms plots in paniek geraken als ik besef dat dit voor altijd is....

Overal neem ik hem met me mee, iedere avond en morgend geef ik z'n foto op men nachtkastje een zoen. Zijn mooie foto staat in de woonkamer met iedere week verse bloemen en iedere dag brandt het kaarsje en dat......dat brengt me tot rust. Het is mijn manier van rouwen en verwerken.

Ik geloof vast dat hij nog ergens is....hij voelt soms heel nabij en t'liefst van al droom ik over hem.....dan zie ik hem écht terug in m'n dromen, en word ik niet graag wakker.

Ik draag nu z'n trouwring rond men hals en gebruik nog steeds met trots z'n familienaam.

Ik heb wél veel geluk met onze twee kinderen, alsook enkele begrijpende vriendinnen én een lieve broer waar ik altijd kan op rekenen, en vooral geluk dat ik bijna 40 jaar met zo'n prachtig man heb mogen leven en van hem heb mogen houden. Hij was zo'n boeiend persoon !

Maar......het verdriet blijft.

Ik weet dat ik heus niet de enige ben met verdriet. Vroeg of laat verliest iedereen een geliefd partner maar.....mij overkwam het véél te vroeg....

..... met héél véél moeite probeer ik hier iets neer te schrijven....

Ik heb zo juist in m'n dagboekje hier gaan kijken naar 'vorig jaar-deze tijd'...... en als ik dan zo zit te lezen dan rollen de tranen over men wangen....
ongelooflijk hoe 'goed' je je toen nog voelde lieve zoetie... / je hebt zelfs nog geholpen met het installeren van een nieuwe motor voor de garagepoort ... Je hebt zelfs worstenbrood gegeten !!!
Ik zie het allemaal zo voor me, precies alsof het gister was! Ik herinner me  het zo goed allemaal!

Maar dan...
Ik ben zelfs iets verder gaan lezen....de eerste week van december vorig jaar...
je ging toen zienderogen achteruit - écht niet te geloven!
Ook die film komt dan helemaal terug, dus ben ik maar gestopt met lezen....

Mijn allerliefste zoetie toch..... Kon je maar eens zien hoe goed 'de werken' hier verlopen - hoe alles zo mooi aan t'worden is - hoe hard onze twee schatten van kinderen me helpen en steunen - hoe mooi je foto steeds tussen steeds verse mooie rozen staat - hoe vaak ik kusjes geef op die prachtige foto....

De advent begint deze week zoetie.....en jij weet als de beste dat ik dan stipt altijd m'n adventslichtjes op de vensterbank plaats..... en nu zie ik er zo tegenop..
Het kerstgerief moet binnen 14 dagen naar hier gehaald worden en ook dat zie ik momenteel niet zo goed zitten.
Maar de kinderen houden ook van die warmte en die gezelligheid rond Kerst, een gevoel dat wij ze hebben aangeleerd en meegegeven en dat missen ze nu ook zo hard, dus zal ik proberen met uiterste best te doen om ze die warmte te blijven meegeven, ook al zeggen ze vaak dat, sinds jij er niet meer bent, hun 'thuis' verdwenen is. En dat te moeten horen doet zo'n pijn, dus heb ik voor mezelf voorgenomen om, ééns ik hier beneden in 'ons' nieuwe stekje intrek, ik er écht alles, maar dan ook alles aan zal doen, om voor hen terug die 'thuis' te creëren die ik al die gelukkige jaren met jou gecreërd heb...... een moeilijke taak, maar ik zal er voor vechten om die warmte terug in huis te halen, dat beloof ik jou !

.....hier een klein gedichtje voor jou, men allerliefste zoetie.....:

Nog elke dag laat ik een traan om jou,
omdat ik je mis en nog altijd van je hou !
Het is nu 6 maanden geleden... maar voor mij als de dag van vandaag,
maar ''waarom'' DAT blijft mijn vraag.

Het doet pijn als ik thuis kom en je er weer niet bent,
weet dat dit NOOIT went....

Er heerst soms zo een vreemde stilte in huis,
soms kijken we elkaar aan, maar zeggen geen woord.
We zijn iets dierbaars kwijt,
het is JIJ die bij ons hoort !

Lang heb jij tegen je ziekte gestreden.
ons verlaten was nog niet jou plan,
en wij wisten daar allemaal van.

Toch denk ik elke dag terug
hoe jij kon blijven lachen, met al die pijn achter de rug
Hou je daar boven een plekje voor mij apart ??
Lieve zoetie.....je bent en blijft voor altijd in mijn hart!

Jouw zoeteke

De tijd gaat zo moeilijk voorbij
en ik mis je ...keer op keer..
want je bent er niet meer....
Je bent voor mij van onschatbare waarde
en dat zal voor altijd zo blijven
Voor altijd zal jij dat speciale plekje hebben in mijn leven
jij hebt me zoveel liefde gegeven lieve zoet....
Daarom gedenk ik je niet alleen met Allerheiligen,
maar iedere dag in m'n verdere leven !

IK MIS JE ZO !!

Hoe het komt weet ik niet (weet ik eigenlijk wel maja.....)  pfff heb het al gans de avond verschrikkelijk moeilijk..

k'Dacht met hier eens te komen lezen hoe het allemaal vorig jaar rond deze periode verliep, dat me dat deugd zou doen, maar ook dat helpt niet

Dan maar wat achtergrondmuziek opgezet .....maar ook dat helpt niet - geen goede keuze denk ik...

Zelfs een glaasje met een slaapmutsje maakt het hier allemaal nog maar erger...

Dus...k'ben eventjes ten einde raad, vandaar dan maar wat bij tokkelen en denken aan de woorden van de dokter...."schrijf het van je af op moeilijke momenten"..... dus dat is wat ik nu doe

Alles, maar dan ook ALLES spookt momenteel door m'n hoofdje.....alles van de voorbijen twee en een half jaar : de chemo momenten, de dagziekenhuismomenten, de minder goede momenten thuis, de laatste week....de laatste dag(en).... HET einde..... écht ni te doen !!! Hoe komt dat nu toch ?????!!!

En m'n nieuwe stekje is zo prachtig aan het worden - zo mooi dat ik het daar ook moeilijk heb als ik aan het idee denk dat het de bedoeling was van daar met ons tweetjes in te trekken !!! GVD!!!! (sorry)

t'Wordt allemaal zo mooi.....m'n nieuwe keuken waar ik ooo-zooo-trots op ben ; m'n nieuwe badkamer .... ; het nu op zoek gaan naar nieuwe meubelen, salon, enz..... Godzijdank heb ik m'n kinderen die me hierbij ondersteunen : onze zoon thuis met het opvolgen van de werken en onze dochter die met me naar de winkels rijdt om te kiezen en leuke ideetjes ter kennis te geven..

Morgen werken de bouwvakkers hun voorlopig laatste dagje hier want alles moet nu de tijd krijgen om 'uit te drogen' plus het wachten op bestelde ramen neemt ook de nodige tijd in beslag. Weet je......ik ga die mannen al missen ! Zo content zijn we over hen ! Het énige voordeel dat ze nu even niet komen is dat ik een half uurtje langer kan slapen want voor koffie moet ik dan niet zorgen. Dat het maar vlug twee weken verder is (dan komen ze terug   )

Ondertussen stoppen de traantjes maar niet en zal ik hier maar wijselijk afsluiten.....t'heeft toch geen zin en misschien helpt m'n bedje ....

Slaapwel lieve lezertjes ....

Een dag met gemengde gevoelens vandaag.... vandaar dat ik het hier even van me kom afschrijven...

Onze dochterlief is vandaag jarig ! Maar liefst 29 kaarsjes ! Héle dikke proficiat lieve schattemie !!!

Samen met haar heb ik er, ondanks onze grote angst voor de 2de verjaardag die hier 'gevierd' moet worden zonder papa, toch een leuke dag van gemaakt.

Vanmorgend samen vertrokken naar Maastricht om daar wat rond te kuieren en papa was bij ons - zéker weten want zoals we gevraagd hadden was bij aankomst en voor de rest van de dag, het zonnetje van de partij !

Wat is het daar toch een gezellig stadje ! En telkens ik daar op het Vrijthof sta blijf ik m'n droom koesteren om er ooit toch eens een 'André Rieu - optreden' te mogen meemaken .... hoop doet leven zegt men !

Dankzij het stadsplannetje, welk we door m'n zoon hadden meegekregen, hebben we nu toch al een gedeelte van t'mooie Maastricht leren ontdekken, maar er volgt nog en dat is reeds gepland voor een andere keer, zéker weten.

Toch een beetje met de tijd rekening houdend, zijn we dan 40km verder in t'mooie Nederland moeten rijden om daar de bestelde vloertegels te gaan afhalen voor m'n nieuwe keuken - geen simpele opdracht maar toch zijn we er in geslaagd ook dit tot een goed einde te brengen. De tegels worden morgen aan de aannemer overhandigd en met een beetje geluk zullen ze eind deze week of begin volgende week reeds geplaatst worden. Wat zou m'n zoetie alweer fier geweest zijn !!! ....

Na de tegelafhaling startte dan onze terugreis in de hoop om niet in de spits-files te moeten belanden en we hebben ook daar geluk in gehad want nét op tijd waren we ter plaatse in het door onze jarige dochter gereserveerde Italiaanse restaurantje. Daar waren we afgesproken om samen met haar broer, haar vriend, haar meter en haar nonkel, samen gezellig te gaan eten én we hebben ook daar t'beste van gemaakt en het was héél gezellig.

Haar papa.....mijn allerliefste zoet.....die we allemaal zo verschrikkelijk hard missen......is vandaag NOG meer ter sprake gekomen..... enerzijds pijnlijk, anderzijds MOET het zo zijn want hij hoort er bij en dat zal altijd zo blijven !!!

Maar GVD WE MISSEN HEM ZO VERSCHRIKKELIJK !!!!!!

slaapwel

Ik wou gaan slapen maar de traantjes zijn hier alweer in de meerderheid....

Hoe het komt dat dit de ene dag wat minder is en andere dagen alweer vreselijk, is moeilijk te verklaren. Alleen mensen in deze situatie kunnen dat begrijpen.

Ik ben momenteel zwaar verkouden en de vochtige oogjes die m'n loopneusje opwekken, doen er uiteraard geen goed aan en maken het wenen nog makkelijker - ik snap er niets van maar t'is nu eenmaal zo.

Telkens ik hier nu nog op men dagboekje kom blader ik terug naar een 'dag-op-dag-datum' en dat maakt me zo pijnlijk verdrietig...... Wat ben ik toch een stoere strijder verloren ! Ik ben zo trots op hem maar mis hem verdomme zo hard !!! Ik kan het hier écht niet verwoorden hoe dit aanvoelt, maar ik probeer het want daarvoor dient dit blog tenslotte toch voor.

Mensen die me persoonlijk kennen, weten dat er een nieuwe toekomst op me wacht. Een toekomst die in opmaak is en waar dagdagelijks héél hard aan gewerkt wordt. Een toekomst die m'n zoetie nog voor mij samen gepland en besproken heeft. Een toekomst die we SAMEN gingen aangaan en waar we beiden zo naar uitkeken ..... Een toekomst die ik nu 'alleen' moet aangaan. ALLEEN schrijf ik hier tussen ' ' omdat ik Godzijdank men twee kinderen dicht bij me heb en die me bij de start van die nieuwe toekomst mee gaan steunen. Moest dat niet zijn........man man man.....

Voor die nieuwe toekomst moeten er nu bepaalde beslissingen genomen worden, bepaalde keuzes qua inrichting etc etc etc en bij die keuzes sta ik meer te huilen dan te lachen want op die momenten mis ik m'n zoetie nog meer. Ik mis het vasthouden van z'n hand bij t'binnenstappen van bepaalde winkels, ik mis zijn ogen bij t'maken van keuzes, ik mis z'n armen om me heen en z'n lieve steunende woorden van 't gaat ons wel lukken zoeteke'..... VERDOMME WAT MIS IK HEM !!!!

Ik hoop en denk wel dat hij trots op me zal zijn als de werken zullen beëindigd worden en zijn plekje daar in m'n nieuwe stekje, ligt al vast...... Eén dezer zaterdagen rijd ik met de kinderen naar een speciaalzaak voor as-beelden en assierraden. Ik (we) hebben al een mooie keuze gemaakt en DAT plekje is al voorbehouden.

Ik moet nu gaan slapen want morgenvroeg staan die lieve hardwerkende mensen hier alweer voor de deur om de laatste wil van m'n allerliefste zo mooi en waar mogelijk te maken.....

Als ik er de moed voor heb zal ik hier regelmatig nog wat komen bij schrijven.

Slaapwel

ps: mijn dank nogmaals aan al die lieve sympathieke mensen die tot hiertoe reageerden op mijn blogje en wie ik uiteraard niet persoonlijk ken. Dankjewel voor de woorden van steun !