woensdagnacht 25.07.2013
De scan van vorige week donderdag was.....super !
De scan van gisteren was..............niet goed................................................
Sorry voor m'n late schrijven deze week, maar de reden zit hierboven.......ik had zo gehoopt om hier mooi nieuws te mogen schrijven, maar ......spijtig genoeg is het nieuws dat we vandaag kregen niet wat we graag hadden gehoord.
Zo graag hadden we gewoon met de onderhoudskuur verder gedaan - zo simpel - zo makkelijk - zo zalig om mee te leven.....
Maar scan van gister heeft roet in het eten gegooid want uit deze scan blijkt dat er een, ik citeer oncologe haar woorden: 'een geringe vermeerdering' is van de kankercellen nét op die plek waar ook die ontsteking zit waar m'n zoetie enkele weken terug problemen mee had en die nu al wel sinds enkele weken onder controle is, maar toch......de ontsteking is te zien op de scan, alsook de 'geringe vermeerdering' dus............zoals onze dokter altijd op veilig wil spelen heeft ze besloten om volgende week woensdag, ipv onderhoudskuur te krijgen terug te starten met veertiendaagse - drie dagen kuur chemo !
Alweer voor de zoveelste keer de grond die onder je voeten wegzakt ; alweer voor de zoveelste keer doodsangsten - slapeloze nachten - bidden, duimen, hopen en dit alles alweer......t e v e r g e e f s .............! Ne mens zou voor minder zen moed verliezen !
Dit minder goede nieuws weten we van half 5 deze namiddag ; nét een half uurtje daarvoor kwam men vriendin hier aanbellen, gewoon voor een bestelling af te halen - gezellig kletsend bij een tasje koffie, gezellig babbelend over haar zee-weekendje en over ons Sauerland-weekendje en dan......in één vingerknip wordt gans je blijdschap omver gegooid in verdriet, boosheid en angst !
Zo onmenselijk is het leven hier op deze blauwe planeet geworden ! Zo oneerlijk en wreed !!!!
Mijn zoetie zegde me : 'er hoeft geen oorlog meer te komen......kanker zal de wereldbevolking wel indijken' - zo verschrikkelijk is de harde realiteit !
Hoe de sfeer hier was na dat bewuste telefoontje, daar hoef ik geen tekening bij te maken ...... ongeloof, boos, verdriet maar vooral nog meer angst op wat komen gaat.
M'n vriendin in tranen....ik in tranen.....onze zo happy dochter, nét mooi gebruind en happy terug uit het prachtige Sardinië en zoetie .....een hoopje ellende..... Zo zag onze tafel er uit en dan die stilte......die vreselijke stilte. Je hoorde iedereen denken.....woorden waren er niet nodig om elkaar te begrijpen....
Deze toestand heeft zo'n dik half uurtje geduurd en toen......toen begon zoetie te babbelen.....en te babbelen en ik kon m'n oren niet geloven toen ik z'n moed zag groeien met de seconde ! écht waar ! Ongelooflijk waar hij die moed toch blijft vandaag halen !
Zijn woorden 'we gaan er terug voor - met volle moed - bang heb ik niet voor de chemo wel voor de terug niet werkende smaakpapillen en de vreselijke moeheid' dat waren zijn woorden.
Eventjes merkte ik een moment van zelfs 'blijdschap' in z'n redernering toen hij zegde 'blij' te zijn dat ze (onze oncologe) zo direct op de bal speelt en geen risico's neemt en direct overgaat tot de aanval van deze vieze beesten die deze vreselijke ziekte veroorzaken.
Ook zijn woorden van 'ach......dan heb ik mijn smaak misschien zéker terug met de feestdagen' en ook 'dan ga ik in de Provence in september maar goed uitrusten' verbaasden me ongelooflijk hoe optimistisch hij toch steeds kan zijn en blijven !
Door dit optimisme en zelfs door de bijhorende humor waren de rollen alweer omgekeerd en was het niet ik die hem oppepte maar hij aan ons - niet te geloven !
Op een gegeven moment zat het mij allemaal zo diep dat ik met hem overwoog om m'n ondertussen stilletjes opgebouwde drukkere leventje stop te zetten en volledig voor -terug-thuis-werkende-huisvrouw- te kiezen maar dit wou hij in geen geval ! Neen, integendeel zegde hij : dit zou m'n zinnen verzetten indien nodig want ik hoef heus niet constant bij hem aanwezig te zijn.
Toch heb ik op dat moment gekozen voor bedenktijd.......en daar ben ik nog niet helemaal uit want ik ken maar één leuze en dat is al men ganse leven : mijn gezin gaat voor alles !
En ook al deelde onze dochter papa's mening.......toch ga ik hier eens goed over slapen (als ik in slaap geraak tenminste)
Voila......zo ziet de toestand er alweer hier uit - gewoon op z'n antwerps gezegd 'KLOTE' sorry !
Bidden? duimen? hopen? smeken? heeft het nog allemaal zin ??????
Ik ga der hier nu niet over uitwijken want momenteel staat men geloof op een héél klein pitje......
Niettegenstaande dank ik toch al m'n lezer-bloggertjes en wil hen mededelen dat ik geen seconde aan hun welgemeende medeleven en steun zou twijfelen, dus aub........blijven doen ????
Nu ga ik proberen wat te slapen - t'is hier volle maan en die kan ik zien vanuit m'n slaapkamervenster.......leuk om naar te kijken en terwijl te dubben en te denken.....
Slaapwel en sorry dat ik geen beter nieuws mag schrijven


