Archief

Vandaag alweer een dag met héél veel gemengde gevoelens....

Vanmorgend was er eerst een begrafenis die veel emotionele herinneringen wakker maakte. De overledene is dag op dag 1 maand na mijn allerliefste overleden.... Toen in de kerk, bij het groeten, zijn echtgenote mij heel emotioneel begroette, heb ik haar een troost-knuffel gegeven en in haar oor gefluisterd dat ikzelf als de beste perfect weet hoe zij haar op dat moment voelde..... Onze deuren staan voor elkaar open....

Dan waren, tijdens deze trieste kerkdienst, mijn gedachten voortdurend bij m'n dochter die vanmorgend haar laatste eindwerk moest gaan verdedigen voor een vijftiental profs en klanten..... Tot vannacht half 2 was ik samen met haar nog bezig geweest en vanmorgend vroeg ben ik extra vroeg opgestaan, met de bedoeling haar, voor haar vertrek nog de nodige moed in te spreken en haar mijn geplande dikke 'steunende-knuffel' te geven. Toen ze vertrok moest ze me beloven me op de hoogte te houden en dat heeft ze uiteraard zeer flink gedaan. Na een ganse dag bijna in spanning en heen- en weer smsen kreeg ik dan uiteindelijk iets voor vier het verlossende telefoontje dat ze geslaagd is !!! Ik ben zo trots op haar !!! Haar broer uiteraard ook, zo samen met z'n vriendin. k'Had haar een mooi kaartje gemaakt en voor haar computer geplaatst tegen dat ze terug thuis kwam en daar had ik zelfs de haar papa op vernoemd. Had hij dit toch nog maar live mogen meemaken ......  Die gedachten alleen al zorgden uiteraard voor heel veel emoties....

Bij onze dochter is ondertussen de rust weergekeerd en ze heeft het zelfs moeilijk met het feit dat ze het nu terug wat rustiger aan kan doen. De zware druk die op haar schouders drukte sinds januari, én de verschrikkelijke periode die we achter de rug hebben, hebben het voor haar allemaal dubbel zo zwaar gemaakt. Vandaar dat we zo énorm trots zijn dat ze zich door deze moeilijke periode heeft geworstelt. Haar papa zo zo fier op haar zijn nu !!! Voor haar volgt er nu een ontspannende periode van zes weken, gevolgd door haar stageperiode die een maand zal duren. Gedurende die stageperiode moet ze wekelijks stageverslag maken en op t'einde van de stageperiode ook nog een laatste opdracht (nog onbekend), waar nog punten kunnen voor verdiend worden. In oktober volgt dan de uiteindelijke grote proclamatie dag met uitreiking van diploma's en daar gaan we met z'n allen naar toe !

Ondertussen is deze zwaar emotionele dag ook alweer ten einde en ga ik men bedje opzoeken en nog wat naar de sterren kijken en aan m'n zoetie denken....en hopelijk dan zo vlug in slaap vallen, want voor mij was de voorbije nacht ook maar kort.

....

Ik moet spijtig genoeg....mensen die in een situatie verkeren zoals de mijne....gelijk geven als ze beweren dat het gemis van een geliefde, erger wordt...... o God wat doet dat pijn !

Een huis vol prachtige herinneringen......al die foto's..... Iets in mij trekt ze aan en ik bekijk ze, menige keren per dag, terwijl de tranen over m'n wangen glijden...

Ook de kinderen hebben het zo verschrikkelijk moeilijk ... Ook zij missen hun papa iedere seconde van de dag...

Zijn gsm ligt onaangeroerd in zijn schuif op zijn plekje aan de tafel... Niemand durft er aan te komen want ook dat toestel zit vol met herinneringen....

Soms wil ik hem bellen.....om zijn stem nog eens te kunnen horen, maar iets in mij heeft angst dat ik dit niet ga aankunnen, dus ik lees en lees en herlees de smsjes.....

Het lukt niet....écht niet.... IK MIS HEM

....gister kon ik het niet.... vandaag, één dagje later zal ik het proberen....

Mijn allerliefste is nu 1 maand uit mijn leven en ik kan het tot op de dag van vandaag nog steeds niet vatten....ik kan het geen plaats geven....ik kan het nog steeds niet geloven..... m.a.w. ik mis hem verschrikkelijk !!!!!

Vanmorgend was het héél erg emotioneel hier ten huize.... vooral toen de klok de tijd wegtikte tussen 07.15 en 07.35..... Het was alsof ik die morgen herbeleefde.... Seconde na seconde weet ik nog perfect wat er toen is gebeurd.... t'staat in m'n geheugen gegrift en op m'n ooglenzen voor eeuwig en altijd vast.....

Ik kan het niet van me afzetten...al gans de dag niet.... en ook m'n kinderen hebben het NOG moeilijker dan de andere voorbije dagen...

Zelfs m'n vriendin zegde me vandaag nog dat ze het nog steeds niet kan geloven als ze naar z'n foto kijkt die ook een plekje in haar leven heeft gekregen (waarvoor dank M...). Zoiets kan je gewoonweg niet geloven of je moet het zelf meemaken of meegemaakt hebben...

Het schrijven hier gaat nog steeds moeilijk...

Vanavond was ik bij de buren uitgenodigd ; ook véle van bekenden, kennissen, vrienden.....allemaal willen ze me plots zien...spreken....vragen stellen.... Maar IK...ikzelf ben daar nog niet écht klaar voor, al moet ik zeggen, dat dankzij mijn allerbeste vriendin, ik toch al eens buiten kom.....ik me toch probeer sterk te houden als ik op straat een koppeltje tegen kom...hand in hand ;nét zoals ik ten allen tijde met m'n allerliefste zoetie liep. DAT te zien maakt me boos....jaloers....maar vooral triest en DAT moet ik afleren... ik weet dat wel want ik mag niet én boos én jaloers zijn, maar wel triest......want mijn allerliefste verdient iedere traan die ik laat, meer dan wie ooit !!!

.... slaapwel....

.....mijn tranen zijn eerlijk en oprecht....
.....ze komen vanzelf, hoe hard ik er ook tegen vecht....

.....Als ik m'n ogen sluit dan zie ik jou,
.....en als ik ze open, dan mis ik jou.....

Waarom toch blijven mijn tranen overvloedig vloeien....,
waarom toch voel ik zo hevig dit gemis....,
waarom is het toch zo moeilijk om uit te leggen....,
hoe leeg mijn leven zonder jou is...
En als ik dan naar de hemel kijk,
en de wolken zo zie jagen...
Denk ik met heel veel liefde terug aan jou,
al heb ik nu zo vele vragen.
Ik mis je hier op aarde,
Ik mis je....het doet zo'n pijn...
Ik zou zo graag nog heel even,
jouw lieve zoet willen zijn !

Morgen....vrijdag....30.05.2014..... is het de plechtige uitvaartdienst van mijn allerliefste zoetie ......

Veel meer kan ik hier nog niet over schrijven.....dat valt me allemaal nog te zwaar...

Toch wil ik reeds 'hartelijk dank' zeggen aan alle lieve mensen die hun blijken van medeleven hier zo mooi hebben neergeschreven....

Ik beloof niets maar zal proberen, als alles hier een beetje achter de rug is.... de draad hier op te nemen .

Slaapwel

.....Als je moet afgeven wat je het meest lief hebt
dan is er geen gisteren
geen vandaag
en geen morgen meer.
Dan is er geen tijd meer
dan is er alleen heimwee
Ondanks alles…..op zo’n verlies nooit voorbereid.....

Héél erg bedroefd, maar met ontzettend veel dankbaarheid in mijn hart, voor alles wat hij voor mij en onze twee kinderen heeft betekend....deel ik hier mede, dat mijn allerliefste.....mijn rots in de branding.....mijn ALLES in mijn leven...., na een moedig gedragen lijden....van ons is heengegaan op vrijdagmorgend 23.05.2014 om 07.39uur...

Woorden schieten mij nu tekort want mijn/ons verdriet is immens groot....

Ziekte periode :

dagen : 986
weken: 141
maanden: 33
jaren : 2.7
seconden : 85.190.400
minuten : 1.419.840
uren : 23.664

Slapeloze nachten.....vreselijk....dubben, denken, piekeren.... herinneringen die door m'n hoofd spoken en die zoveel emoties met zich meebrengen dat ik geen oog meer dicht doe....

M'n allerliefste teddybeer.....m'n knappe sterke pompier..... glijdt zachtjes door m'n vingers, ik kan het niet anders beschrijven. Met man en macht probeer ik het tegen te houden maar dag na dag glijdt hij verder.....

Sinds vorige week donderdag is hij nu in t'ziekenhuis en alle dagen wordt voor mij persoonlijk meer en meer duidelijk dat hij niet meer naar huis zal komen..... DIT mag ik hier alleen in stilte neertokkelen maar niet hardop laten horen want dan zijn er hier personen die me t'nauwst aan m'n hartje liggen die ik enorm veel pijn doe. Personen waarvan ik er moet in blijven geloven maar t'is zo verdomd moeilijk !!!

De nacht van vrijdag op zaterdag ging hij nog eens de held uithangen ; hij vond dat de stoel en z'n bed-tafeltje niet op de juiste plaats stonden en ging die dan maar eens snachts op eigen houtje verplaatsen, met alle gevolgen vandien. Gestrunkelt op de poot van de baxter-statief - met kaak op houten stoelleuning gevallen en met rechterbil(letje) op die poot, dus pijnlijk ! Daar lag hij dan - het alarm-belletje véél te ver verwijderd en z'n gsm ook niet in de buurt ! Liefst een half uur heeft hij daar zo gelegen en Godzijdank doet de nachtverpleging voortdurend controle en hebben ze hem half onderkoeld gevonden en direct toegedekt met verwarmde dekens uit het operatiekwartier (dat vond hij zalig....) ongelooflijk !

Ook het braken snachts baart me zorgen ! Overdag lukt het wel maar eten doet hij niet meer ! De youghurtjes die hij daar krijgt spaart hij op..... Nu sinds vrijdag krijgt hij intraveneuze voeding toegediend en gaat hij er van uit dat hij eten genoeg krijgt want op die zak staat 1600 callorieen.....

En of dat nog niet allemaal genoeg is, was de nacht van zaterdag op zondag volgens hem 'de hel!' . Ze hebben er zelfs de oncoloog moeten bijhalen want hij had ontzettend veel pijn en moest alweer constant braken, met zelfs verstikkingsgevaar. De oncoloog heeft dan besloten om z'n buik alweer leeg te maken - terug 3liter vocht is er afgekomen en ook heeft hij dan een maagsonde geplaatst. Dat is een sonde via de neus naar de maag en die is aangesloten aan een pompsysteem dat er voor zorgt dat de maagsappen constant worden afgevoerd zodat het braken vermindert. Ook het zuurstofgehalte in z'n bloed was te laag zodat hij dat ook toegediend krijgt via de neusholte. Dus nu ligt hij daar met : intraveneuze voeding zak - baxter met suikers e.d - maagsonde in neus en zuurstof in neus.... Geen mooi zicht ocharme toch !!! maar pijn doet dat allemaal gelukkig niet zegde hij, dus dat stelde me een beetje gerust.

Vanmorgend is de dokter er terug bijgeweest en na de middag is er dan een plaat van de buik genomen - waarom weten we 'nog' niet. Ook is er gezegd dat lever én longen....... pfffff  Het maakt me allemaal zo vreselijk bang !!! Wat is er toch allemaal in z'n tere lichaampje aan t'gebeuren ??????

Onze zoon heeft gister in de gangen aan de assistente van onze oncoloog gedurfd te vragen 'hoe lang nog....' ; dat antwoord ga ik hier niet neerschrijven want op dat vlak ben ik nu bijgelovig en durf het écht niet in de hoop dat, als ik het niet kenbaar maak, het een zeer grote verkeerde gok zal zijn !!!!!!

Wat gaat morgen alweer brengen ????

Ik ga een 2de slaappoging doen nu....

Zou duimen nog helpen ??? Zou bidden nog helpen ???? Zouden m'n kaarsjes nog helpen ????

k'Ben zo boos op dat alles !!!

.....slaapwel

Gister was de zwartste dag in m'n leven......

De 2 woorden waarvoor ik al bijna 3 jaar doodsangsten heb gehad om ze te moeten aanhoren zijn uitgesproken....... 'terminaal' en 'palliatieve'.....

Meer kan ik niet aan om hier nu te schrijven......alleen dat ik/we het hier ontzettend moeilijk hebben, niet wetend wat er nu op ons gaat afkomen. Ik ben zeer bang.....écht zeer bang !!!

Momenteel is m'n allerliefste nog in t'ziekenhuis en sinds gister krijgt hij intraveneuze voeding toegediend.....buiten dat eet hij niets....totaal niets.....

DIT zou niemand mogen meemaken!

.....

Alweer vreselijke dag vandaag !!!

Vanmorgend op 'controle' naar ziekenhuis - gewoon voor bloedprikken -  8 tubes,meer niet en dan alweer terug naar huis...... zo HAD het moeten gaan......

Bij het proberen bloed te prikken vond de verpleegster geen ader die voldoende was om te prikken - dit ten gevolge van de felle magerheid dus maar één optie : terug naar dagziekenhuis om via port catheter aan te prikken. Uiteraard spraken die verpleegsters, die ons al twee en een half jaar 'kennen' hun gezicht boekdelen toen ze ons zagen binnenkomen......ikke met een man in een rolstoel !!! Ze hoefden écht niets te zeggen.....

Na de 8 tubes bloed wou m'n zoetie terug naar beneden om met oncoloog te praten want al drie dagen zegt hij hier 'als ze medicatie niet kunnen of willen verminderen ....hoeft het voor mij niet meer'.....

Dus.....wachten tot de oncoloog onze kamer binnen kwam..... Hij hoefde geen vragen te stellen....hij ziet ook wat hij ziet..... Maar hij is dokter en dokters moeten vragen stellen en antwoorden krijgen : dus eerste vraag : heb je pijn : 'neen' ; heb je honger : 'neen' ; wat eet je per dag.....'ni veel /niets'.... Tja dat ziet er niet goed uit. Zoetie zegde 'k'heb problemen met stoelgang' Dokter antwoordde vrij snel (iets wat wij hier al weken zeggen : 'als je niet eet kan je ook niet naar grote toilet' punt uit !

enfin.....toen stelde zoetie cruciale vraag 'kan dosis pillen verminderd worden en ja wanneer'????

 en t'antwoord hierop was/is : 'neen! dosis kan niet verminderd worden' dus......zegde zoetie 'sorry, maar ik kan het niet meer aan - pillen zijn veel te zwaar voor mij' Uiteraard begrijpt dokter dat en vrij snel moest ik alle medicatie afgeven worden ..... daar stonden we dan..... en wat nu ???

Er werd ons gezegd dat we ons moesten gaan laten inschrijven - dat zoetie kamer zou toegewezen krijgen en dat ze gingen proberen er hem zo goed mogelijk terug boven op te brengen.....

Dus bij deze : m'n zoetie is in t'ziekenhuis opgenomen - voor hoelang weten we niet - we zitten nu in spanning te wachten op komst v Dr Dero en daar heb ik eerlijk gezegd wel schrik voor.......

Vandaag dus alweer een vrij zware dag - voor mij althans....... maar nu ga ik naar m'n bedje want ik ben zeer moe !

wordt vervolgd