Vrijdag 27 januari 2006
Sneeuw

Sneeuwvlokken dwarrelen witte straten.Afdrukken van voeten dwarsen elkaar.
Traag draaien wielen op spekgladde banen,
geremd in hun drang om de eerste te zijn.
Ik volg een weg die ik niet meer herken,
zo vreemd nu de grauwheid ontbreekt.
Wat treft is de freelheid van witte takjes,
waarin heel even het sprookje van jong zijn ontwaakt.
Het tintelend spel om sneeuw te vergaren,
sneeuwmannen bouwen voor d\'eeuwigheid.
Wie omkijkt ziet dat zijn spoor gaat vervagen,
zijn tekens verdwijnen in \'t verse wit.
Dromen kan je enkel in het hart bewaren,
want sneeuw smelt weg naar herinnering.
Werner.
Geschreven door computer om 19:43
Reageer op dit bericht








