Farce Majeure

12 afleveringen
1e aflevering: 5-10-1969
NOS

Een van de eerste en beste grote Nederlandse produkties. De doorbraak voor zowel regisseur Paul Verhoeven als Rutger Hauer. Een serie die, mits in kleur opgenomen, waarschijnlijk bij verschillende buitenlandse zenders te zien zou zijn geweest. Nu restte slechts Schotland en een remake in Duitsland, wel met Rutger Hauer. Na 1969 is de serie al vier keer herhaald. In 1998 is de gehele serie op video uitgebracht en in 2001 met succes nog eens uitgezonden waarna in 2002 ook een release op DVD volgde.

Bij terugkeer uit Indie blijkt het kasteel van Floris van Rozemondt in bezit genomen door Maarten van Rossem, landhanger van hertog Karel van Gelre. Het wordt gebruikt als tolhuis. Samen met zijn uit Indië meegekomen vriend Sindala en de mannen van Wolter van Oldenstein zet Floris de Hertog van Gelre menig voetje dwars. Sindala zou met zijn trucs en toverkunsten vaak uitkomst brengen in deze strijd. Niet alleen de hertog van Gelre maakt het Floris lastig, ook de ingehuurde kracht Lange Pier is een geducht en gevreesd tegenstander. Gelukkig blijkt Lange Pier flink bijgelovig. Voor een romantische noot zorgt Gravin Ada, bijgestaan door haar kamermeisje Viola. Uiteindelijk eindigt de serie met een dubbele aflevering: het tournooi om de Byzantijnse Beker.

“Ik bid nie veur brune bon’n!” Als Moeder hem dat prakje koolraap niet beloofd had in plaats van de gehate bruine bonen, dan was de populairste zin uit Bartje nooit geschreven. In december ’72 zond de NCRV het eerste deel uit van Bartje, de zevendelige dramaserie naar het gelijknamige boek van Anne de Vries.

Door de ogen van de jonge Bartje wordt het leven beschreven van het zoontje van de Drentse boerenarbeider Albert Bartels en zijn vrouw Jaanke uit de jaren ’20. Een leven dat gekenmerkt wordt door armoede en uitbuiting. Bartje wil zich steeds minder schikken naar zijn noodlot. In plaats van in de voetsporen van zijn vader te treden, trekt hij de wijde wereld in. Het verhaal over het Drentse jochie ontroerde miljoenen kijkers. Willy van Hemert wist de populaire streekroman te vertalen naar een bijzondere televisieserie. De opnamen vonden plaats in Drenthe op de originele locaties, met uitsluitend Drents sprekende amateur-spelers. Dit maakt dat Bartje is uitgegroeid tot een unieke televisieklassieker in de vaderlandse geschiedenis.

Vanaf 11 oktober 1963 zond de NCRV Stiefbeen en zoon uit. Het is een bewerking van de succesvolle Engelse BBC-serie Steptoe And Son. Een serie over twee gewone mensen die met hun zwakheden als jaloezie, hebzucht, luiheid en achterdocht constant ruzie maken, maar toch niet zonder elkaar kunnen.

Talloos zijn de pogingen van zoon Dirk om een cursus te volgen of verkering te zoeken om maar een reden te hebben het huis te verlaten. Toon dwarsboomt elke poging, door Dirk een schuldgevoel aan te praten als hij zijn arme, oude vader eenzaam achterlaat. De tragikomische belevenissen van een vader en zijn zoon die handelen in lompen en metalen, worden trouw gevolgd door het Nederlandse publiek. Acteurs Rien van Nunen en Piet Römer worden vader en zoon Stiefbeen en worden als zodanig ook op straat benaderd. Römer is weliswaar populair, maar wordt ook aangesproken op zijn botte gedrag tegen zijn ‘vader’. De serie won in 1964 de eerste gouden Televiezierring.
 

De NCRV bracht in 1982 de jeugdserie Kanaal 13 op de televisie. Kanaal 13 was de opvolger van de serie De Grote klok. Deze jeugdserie ging over een kleine drukkerij van een plaatselijke krant waar Pim en Door werkten. In de laatste aflevering ging de drukkerij failliet waardoor Pim en Door werkloos werden. Ze kunnen in eerste instantie aan de slag bij het plaatselijke station Radio Casablanca. Maar hun baas was niet tevreden en ontsloeg het tweetal. Als reactie hierop beginnen ze het radiostation Kanaal 13. Dit is het begin van de gelijknamige serie.
In iedere aflevering van Kanaal 13 staan er steeds alledaagse onderwerpen en problemen centraal, zoals: schaamte, jaloezie en tolerantie. Deze onderwerpen staan tegen de achtergrond van de jaren tachtig. Een sfeer die in de hele serie duidelijk naar voren komt. De acteurs speelden op een natuurlijke manier en er gebeuren geen onwerkelijke dingen in de serie. Dit maakte Kanaal 13 dan ook zo herkenbaar en realistisch voor de kijkers.
De hoofdrollen worden in de serie vertolkt door Pim Vosmaer en Anna van der Staak. Gastrollen werden gespeeld door onder andere Frank Boeijen, Adèle Bloemendaal, Hidde Maas, Piet Römer en Lex Goudsmit. De serie werd geschreven door Hetty Heyting en Peter Römer. De regie lag in handen van Jelle van Doornik.
 

De miniserie Sil de strandjutter bestaat uit zeven delen en is in 1976 door de NCRV uitgezonden. Gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1940 van schrijver Cor Bruijn, vertelt de serie het aangrijpende verhaal van Sil de strandjutter. Deze eenvoudige boer op Terschelling redt tijdens een zware storm een meisje van de verdrinkingsdood.

Het meisje blijkt Zweeds en Sil besluit het samen met zijn vrouw Jaakje op te voeden als zijn eigen dochter. Hij noemt haar dan ook naar zijn overleden kindje, Lobke. De burgerlijke stand heeft veel moeite met het feit dat Sil het kind komt aangeven als zijn dochter, en ook de dominee wil niet meewerken aan een doop, wat zorgt voor een breuk tussen Sil en de kerk. Als zoon Wietse verliefd wordt op zijn adoptiezus, volgt er een groot conflict met vader Sil en stuurt de serie richting een dramatisch einde. Met mooie acteerprestaties van o.a. Jan Decleir en Monique van de Ven geeft deze tv-serie een goed beeld van een kleine gesloten gemeenschap aan het begin van de 20ste eeuw. Zie bijvoorbeeld de mooie kleding of de treffende decors. Al met al Nederlands drama optima forma!