Archief

Zanger/gitarist, laverend tussen jazz en luisterlied. Staat te boek als eerste bespeler van de elektrische gitaar in Europa (merk: Epiphone, jaar: 1939). In de jaren veertig en vijftig is hij de populairste Nederlandse artiest.

1932 De in 1918 in Den Haag geboren Eddy Christiani krijgt een gitaar voor zijn verjaardag en begint op eigen houtje en zonder lesmateriaal te spelen. Al snel wordt opgemerkt dat hij talent heeft. Vanaf zijn 14e is hij beroepsmusicus.

1936 Christiani treedt toe als gitarist tot het orkest van John de Mol sr.

1938 Op 31 mei 1938 maakt hij zijn radiodebuut als zanger/gitarist van de Nederlandse Hot Club met het door hem gezongen nummer Blue Moon in het AVRO radioprogramma Licht en Vrolijk, gepresenteerd door Frits Thors.

1939 1939 Christiani is een van de eerste bespeler van de elektrische gitaar in Nederland, en waarschijnlijk ook in Europa. Zijn eerste elektrische gitaar is een Epiphone Electar Model M. In Amerika waren Eddy Durham en Charlie Christian van het Benny Goodman-sextet hem het jaar daarvoor al voorgegaan (let op de overeenkomst in de namen!). Als Frans Wouters de leiding overneemt in het Orkest John de Mol krijgt Christiani een grotere rol. Zijn elektrische gitaarsound wordt bepalend voor het geluid van het orkest.

1941 Als eerste Europeaan neemt Eddy Christiani een elektrische gitaarsolo op, The Windmill. Hij speelt hem op zijn nieuwe Epiphone Electar Model M, die jarenlang zijn handelsmerk blijft. Ondertussen bekwaamt de zanger/gitarist zich in het schrijven van liedjes. In de eerste oorlogsjaren blijft hij actief in Nederland, waar hij steeds meer emplooi vindt. De bezetter heeft Engelstalige liedjes verboden en duldt alleen Nederlandstalig werk op de radio. De nummers van Christiani voldoen aan dit criterium en beantwoorden aan de algemene behoefte aan escapisme: Als Op Capri De Rozentuinen Bloeien en From Sunny Madeira To Texas.

1943 - 1945 In 1943 glipt zijn cowboylied Ouwe Taaie Yippy Yippy Yay in eerste instantie langs de Duitse censuur, maar al snel wordt het verboden. Vanwege dit lied en zijn weigering lid te worden van de Cultuurkamer duikt Christiani in '43 onder in België. Een jaar daarna haakt Ik Zie De Zon in op de algemene hoopvolle stemming door het naderen van de bevrijders. Dick Willebrandts en zijn orkest brengt het door Christiani samen met Han Dunk en Karel Luders geschreven liedje Zonnig Madeira in 1943 uit op plaat. Hetzelfde liedje wordt in 1945 uitgebracht door het Zuidzee Trio. Na de bevrijding van Brussel speelt Eddy Christiani in het Britse legerorkest The Army Troupers. In de periode 1944-1945 trekt het orkest achter de frontlinies mee Duitsland in. De stroomvoorziening is een vaak probleem en om zijn versterker aan te krijgen sluit Christiani die soms aan op twee grote accu's uit een legertruck. Aangekomen in Bonn sluit hij zich aan bij de beroemde Cold Stream Guards (The Guards Divisional Dance Orchestra)
en krijgt hij de rang van eerste luitenant.

1946 - 1947 Eddy Christiani treedt in 1946 op in Hamburg als gastsolist voor de BFN (British Forces Network) en speelt daar Hilversum Expresse, voor de gelegenheid omgedoopt tot Leave Train Special. De muzikant keert terug naar Nederland. Van zijn laatste geld koopt hij een akoestische Roger gitaar, omdat van zijn elektrische Epiphone niet veel meer over is na al het gesleep langs het front. In december '47 werkt hij in de studio met het orkest van Malando.

1948 Eddy Christiani treedt wederom toe tot het ensemble van Frans Wouters. Daarin werkt ook zijn vriend Frans Poptie, volgens Christiani één van de vijf beste jazzviolisten ter wereld. Christiani speelt in deze periode voornamelijk akoestisch op een Duitse Roger en Gibson Jumbo gitaar. Van het walsje Op De Woelige Baren gaan 18000 platen over de toonbank. De tekst is van Henri d'Albert van Leeuwen en de uitvoering door Accordeola met zang van Eddy Christiani.

1949 Christiani speelt samen met o.a. John Woodhouse, Max van Praag en Frans Poptie in het gezelschap Accordeola en treedt toe tot Harmonetto, het orkest van Tom Erich. Als zanger/gitarist van deze groep is Eddy wekelijks op de AVRO radio te horen. De populariteit van Christiani neemt snel toe en hij groeit uit tot het idool van de naoorlogse generatie.

1952 In januari formeert Eddie Christiani zijn eigen orkest, dat onder leiding komt te staan van Frans Poptie. De andere bandleden zijn: Harry de Groot (piano), Coen van Orsouw (accordeon), Willy de Wit (klarinet), Tonny Herber (bas) en Bud van Hooren (drums). Hij scoort een grote hit met Spring Maar Achterop. Zijn populariteit bereikt een hoogtepunt. Hij ontvangt maar liefst veertienduizend brieven en pakjes van fans. Door de lezers van het weekblad Tuney Tunes wordt hij verkozen tot populairste zanger van het land. Vijf jaar lang blijft hij dat.

1953 In '53 heeft hij maar liefst zeven hits. De grootste is Daar Bij De Waterkant, een vertaling van het Amerikaanse succes Down By The Riverside.

1954 Christiani ontvangt als eerste Nederlandse artiest een gouden plaat (78 toeren) voor dertigduizend verkochte exemplaren (in één maand!) van Zeemanshart, een compositie van Coen van Orsouw en tekst van Johnny Hoes.

1958 Eddy Christiani gaat op een Gretsch 6120 Chet Atkins Nashville gitaar met Bigsby Tremelo & Tailpiece spelen. De Nederlandse zanger/gitarist Van Wood (Peter van Houten) was hem in Italië al voorgegaan met een Gretsch 6136 White Falcon. Eddy is ondertussen een groot bewonderaar van Chet Atkins geworden en zal hem later persoonlijk ontmoeten.

1959 Christiani stopt met het maken van platen onder zijn eigen naam. Reden: de opkomst van de rock 'n' roll. 'Ik zag een gitarist op de grond gaan liggen tijdens het spelen. Dat is niets voor mij, vond ik meteen. Gitaarspelen is al moeilijk genoeg.' Wel blijft hij achter de schermen actief als studiogitarist. Als sessiemuzikant is hij te horen op talloze platen van Nederlandse groepen. Ook figureert hij in het orkest van Harry de Groot.

1961 Met Sucu Sucu (Mijn Sombrero) maakt Eddy Christiani een comeback op het Artone label. El Sucu Sucu is oorspronkelijk een nummer uit 1958 van de Argentijnse charanga-, viool- en pianospeelster Tarateño Rojas. In 1960 treedt de Argentijnse zanger Alberto Cortez in Knokke op, waar hij Sucu Sucu voor het eerst in Europa presenteert. Hij neemt de song in België op voor het Moonglow label en het wordt een hit. In 1961 neemt de Belgische orkestleider Al Verlane & zijn orkest Villa Montebello Sucu Sucu op met de zanger Ping Ping. Sucu Sucu verschijnt opnieuw in de Belgische hitparade, maar de plaat komt ook in de Nederlandse en Duitse Top 10. Eddy Christiani neemt een Nederlandstalige en een originele Spaanse versie op. De Spaanse versie wordt in Duitsland en Scandinavië op Columbia uitgebracht en in Amerika op Mercury. Christiani is de eerste Nederlandse gitarist die met een Binson echo-apparaat speelt. 'De muzikanten in de studio noemden mij Christiani-ani-ani-ani', zegt hij.

1962 Veel jonge gitaristen ontdekken dat Eddy Christiani ook opwindende gitaarstukken kan spelen. Zijn single Little Geisha/Du, Du Liegst Mir Im Herzen past helemaal in de stijl van de op dat moment actieve Nederlandse gitaargroepen. Christiani en co-componist Tom Erich laten zich voor Little Geisha inspireren door Wheels van The String-A-Longs. Du, Du Liegst Mir Im Herzen is een bewerking van een oud volksliedje uit Noord Duitsland. Beide nummers verschijnen op het repertoire van een groot aantal Nederlandse gitaargroepen. Voor de Duitse markt nemen Johnny & The Hurricanes een uitvoering van Du, Du Liegst Mir Im Herzen op. Indo-rockers Tony & His Magic Rhythms uit Dordrecht spelen Little Geisha live op de radio. Met zijn eigen compositie Wilde Ganzen is Christiani op 9 november 1962 te zien op televisie.

1963 De instrumentale single Wilde Ganzen/Guitar Waltz verschijnt begin 1963 op Artone. Hetzelfde nummer wordt ook uitgebracht door de The Jumping Jewels, zowel op single als op hun album Jumpin' High. Christiani speelt in het Kwartet Tonny Eyk met verder drummer Nico Prins en bassist Dub Dubois. Het combo doet vooral begeleidingswerk voor radio en televisie. Voor de KRO werken ze mee aan het radioprogramma De Zonnebloem van Alex van Wayenburg. Net als in 1962 wordt de gitarist in 1963 door de lezers van het maandblad Muziek Parade uitgeroepen tot de populairste Nederlandse gitarist.

1965 Christiani ontvangt de Gouden Harp voor zijn gehele oeuvre.

1966 Met het combo van Tonny Eyk is Eddy Christiani ook vanaf de zomer van 1966 jarenlang te zien in Voor De Vuist Weg, het populaire televisieprogramma van Willem Duys.

1968 Christiani kan het platen maken niet laten. In 1968 scoort Christiani weer een hitje met Lou Lou. Hij wordt uitgeroepen tot ereburger van het eiland Madeira.

1970 De single Ik Wou Dat Ik Naar Huis Toe Wou is een bescheiden succes.

1975 Heeft van 1975 tot 1985 een eigen radioprogramma voor de TROS op Radio 4, getiteld Gitariteiten.

1977 Eddy Christiani wordt geslagen tot Ridder van de Orde van Oranje Nassau.

1981 Hij wordt uitgeroepen tot Prins Carnaval van Amsterdam.

1984 Christiani krijgt de Gouden Notekraker van de Nederlandse Toonkunstenaars Bond (NTB) voor zijn gehele oeuvre.

1989 Voor zijn verdiensten voor de stad krijgt hij De Gouden Amsterdammer.

1998 De inmiddels tachtigjarige Christiani treedt nog steeds op door heel Nederland, voor zijn trouwe leeftijdsgenoten in bejaardenhuizen. Christiani vat het op als een sociale taak, want veel geld is voor dit soort optredens niet beschikbaar. Op deze manier doet de zanger/gitarist iets terug voor het publiek dat vroeger zijn plaatjes kocht. Zelf leeft Christiani van zijn AOW.

1999 Er verschijnt een driedubbel overzichts-cd met zowel de originele versies van zijn hits als remakes uit de jaren tachtig.

2005 Op 25 september brengen Nederlandse artiesten, waaronder Cor Bakker en het Rosenberg Trio, in de Hoornse schouwburg Het Park een ode aan Eddy Christiani. Tijdens deze avond krijgt Christiani de Edison Oeuvre Prijs Lichte Muziek uitgereikt. De prijs wordt jaarlijks uitgereikt voor geluidsdragers van bijzondere kwaliteit. De Edison Stichting kende Eddy Christiani de prijs toe voor zijn 'enorme oeuvre en verdiensten in de Nederlandse Muziekgeschiedenis.'

2006 Tijdens het tweedaagse popfestival popaanzee te Vlissingen reikt Eddy Christiani op 21 april in Het Arsenaaltheater de naar hem vernoemde prijs uit aan gitarist Leendert Haaksma. Op deze avond viert Christiani tevens zijn 88ste verjaardag met een live-optreden.

2007 Eddy Christiani begint woensdag 6 juni aan een afscheidstournee van een maand waar hij zijn grootste hits speelt voor enthousiast meezingend publiek. Een van zijn optredens is tijdens het Jordaanfestival te Amsterdam. Christiani is de eerste winnaar van de Radio 5 Oeuvreprijs. De prijs wordt 28 september uitgereikt tijdens het Concert van de Jaren '50. De artiest ontvangt de oeuvreprijs vanwege zijn grote verdiensten voor de Nederlandse lichte muziek en vanwege zijn populariteit onder het publiek van Radio 5.
 

TOM MANDERS
’s-Gravenhage, 23 oktober 1921 – Utrecht, 26 februari 1972

(Antoon Manders)

werd bekend als Dorus.

Hij volgde een tekenstudie aan de Haagse academie, werkte als reclametekenaar, maakte illustraties voor de omslagen van voordrachten (uitgeverij Jongeneel te Gouda), later affiches voor Circus Strassburger en was ontwerper van toneeldécors bij o.a. Toon Hermans, Lou Bandy, Robert Stolz en Wim Kan. Borrelend van ideeën en geïnspireerd door wat hij zag aan cabaret, was hij begonnen met de voorbereidingen voor een eigen cabaret. Op 1 mei 1953 werd Saint Germain de Prés geopend in Amsterdam, waarin hij voor het eerst als Dorus optrad. Eerst in samenwerking met Piet Hendriks, Jan Blaaser en Sven Smeele (duo Dorus en Willem), later alleen. Vanuit het in de studio nagebouwde etablissement werden vanaf 23 april 1955 tot 1963 rechtstreekse televisie-uitzendingen verzorgd door de VARA. Vanaf 11 februari 1956 is Dorus ook op de radio te horen. Vanaf april 1956 was hammond-organist Cor Steyn 6 jaar lang zijn vaste begeleider. In 1957 stelde hij ook het “Plakboek van Dorus” samen, een boekje vol teksten en foto’s. Hij maakte tournees, werkte als Dorus in Duitsland en maakte talloze televisie- en radioshows. Van de voor deze shows geschreven liedjes zijn er vele toevertrouwd aan het vinyl. In het begin van de jaren zestig hield hij zich bezig met tv-operettes en film. Hij laste eigen opnames in in bekende speelfilms (“High Noon” b.v.) en in 1964 maakte hij enkele speelfilms, waarin hij zelf een belangrijke rol speelde (“De wolf en zijn zeven dochters”, “De klok van Simpeldorp” en “De gestolen Willem III”). In 1967, het jaar waarin hem voor een compilatie uit zijn televisieshows de Zilveren Roos van Montreux werd toegekend, opende hij in Rotterdam een eigen zaak, van waaruit de tv-serie “Bij Dorus op schoot” werd uitgezonden. Hij maakte tal van grammofoonplaten, waarvan “Twee motten” één van de bekendste mag worden genoemd. Negen jaar na zijn vroege dood zond de VARA, voor welke omroep Dorus tot 1972 shows had gemaakt, een special uit, “Speel de clown”, en verscheen van de hand van Rolf Boost een gelijknamig boek. Tom Manders was een broer van Kees Manders, met wie hij in de oorlogsjaren al clandestien optrad, en de vader van regisseur Tom Manders junior.

TELEVISIE

Een avond in Saint Germain des Prés (vara 54/55); Een avond in Saint Germain des Prés (vara 55/56); Een avond in Saint Germain des Prés (vara 56/57); Een avond in Saint Germain des Prés (vara 57/58);  Avonturen van Dorus (vara 58/59); Saint Germain des Prés (vara 59/60); Saint Germain des Prés (vara 60/61); Saint Germain des Prés (vara 61/62); De roos van Tirol (vara 6-1-62); Op verzoek (vara 26-5-1962); Drie oude vrijgezellen (vara 13-10-1962); Professor Witkiel (vara 10-11-1962); De koningin van Monmartre (vara 29-12-1962); Een straatje om met Dorus (vara 1966); Televisieschermutselingen van een schlemiel (vara 66/67); Bij Dorus op schoot (vara 67/68); Bij Dorus op schoot (vara 68/69); Bij Dorus op visite (vara 68/69); Dorus Show (vara 19-4-1969); Hoogtepunten uit Tom Manders’ Dorus-show (vara 6-2-1970); Geef me de ruimte (vara 7-11-1970); The Dorus Brothers (vara 12-4-1971); Er zit een vogelnestje in m’n kop (vara 6-11-1971)

 FILM

De wolf en zijn zeven dochters (Tom Manders, 1964); De klok van Simpeldorp (Tom Manders, 1965); De gestolen Willem III (Tom Manders, 1965)

Achtkoppige lolbroekband uit Zaandam rond boegbeeld Jacques Kloes die met onmiskenbare muzikale kwaliteiten en een komische act in de jaren zeventig zeer succesvol is.

1968 De IJmondse zanger Jacques Kloes richt de band Take Five op met de restanten van de Zaanse band The Fellows.

1970 Nadat de groepsnaam is veranderd in Dizzy Man's Band, brengt de groep haar eerste single uit, Tell Me It's Allright, in de stijl van Blood, Sweat & Tears en Chicago. De plaat flopt en men slaat een nieuwe, meer toegankelijke muzikale weg in. Dat blijkt een gouden greep want de tweede single Tickatoo, een kopie van Down On The Corner van Creedence Clearwater Revival, wordt in juli een grote hit. De opvolger Young Love haalt in oktober de tipparade. Het album Dizzy Do Tickatoo verschijnt.

1971 De formule van gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes, een duidelijk aanwezige blazerssectie en melige lolbroekerij slaat aan. De singles Zig Zag City en Let's Go To The Beach scoren eveneens goed. Het album Luctor Et Emergo verschijnt.

1972 Ook het serieuzere werk doet het prima. In juni belandt Jumbo in de top tien en in november scoort de band opnieuw met Shocking. De band werkt voornamelijk met producer Richard de Bois.

1973  De eerste bezettingswisselingen kondigen zich aan. Bassist Buysman vertrekt naar Lucifer en wordt vervangen door Jan Visser (George Baker Selection), die al snel weer plaats maakt voor Hans de Zwart (Jigsaw). In maart scoort de groep een grote hit met The Show, waarmee de grappen en grollen het definitief winnen van de serieuze aanpak. In november bereikt Fire de top 40. Ook in België, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Japan en Zuid-Amerika is de band succesvol.

1974  In februari wordt Mony The Phony een hit. De Dizzy Man's Band speelt de hoofdrol in een komische TV-serie. Het album The Show verschijnt. Opnieuw verandert de band van samenstelling. Trompettist Karl Kalf (ex-The Virginian Creeper) verlaat de groep en vormt later met Bertus Borgers de blazerssectie voor Golden Earring. Bassist De Zwart wordt vervangen door Frans Meinecke.

1975 In januari wordt Dizzy On The Rocks een hitje en in juni scoort de band hun grootste hit met het jolige The Opera. Voor dit nummer wordt de groep in september onderscheiden met het tiende Har(p)poentje van Stichting Conamus. Het album The Opera verschijnt. Podiumpaljas Bob Ketzer brengt een solo-single uit.

1976  Turkey Turkey bereikt in januari de top 40 en de opvolger Everyday In Action wordt in juli een kleine hit.

1977 Voormalige trompettist Karl Kalf levert een bijdrage aan het album Love Vendetta van de Harry Muskee Band.

1978 In januari wordt de single Rio een hitje. Na de zoveelste interne discussie over de muzikale koers verlaat oprichter Jacques Kloes de band en wordt vervangen door Steve Allet (pseudoniem van Koen Merkelbach). Het groepsgeluid beweegt zich richting hardrock. In september scoort de band onder aanvoering van Steve Allet een hitje met Red.

1980 De single Mony Mony van de Dizzy Man's Band haalt de tipparade. Daarna volgt een periode met opnieuw veel bezettingswisselingen.

1983 De band valt definitief uit elkaar. Saxofonist Klaas Versteeg tourt vijf seizoenen mee met musicals van Jos Brink. In de tweede helft van de jaren tachtig speelt hij samen met drummer Joop Tromp in de coverband Big Deal.

1989 De Dizzy Man's Band komt regelmatig bijeen voor reünie-optredens en treedt op in het Veronica TV-programma Goud Van Oud.

1990 - 2000 Met zijn partner Laila Holwerda vormt Klaas Versteeg het duo Pinck waarmee hij Nederlandstalig repertoire vertolkt in cafés en op feesten. De naam verandert in Jansen & Tilanus en het repertoire wordt geëngageerd en geschikt voor bijeenkomsten van Groen Links, PvdA en de FNV. Het duo stapt over op het begeleiden van line dance onder de naam 4 Bow & McCale.

2002 Klaas Versteeg brengt onder de naam Nick McAlley de countryplaat Wanna Stay Connected uit.

Zeer succesvol Indisch duo dat ook wel geldt als het Nederlandse antwoord op de Everly Brothers. Met hun hit Ramona uit 1960 breken The Blue Diamonds alle bestaande verkooprecords en is hun naam, zowel in Nederland als over de rest van de wereld, voorgoed gevestigd.

1949 Riem (6 jaar) en Ruud (8 jaar) de Wolff komen vanuit Indonesië naar Nederland.

1959 Tijdens hun schooltijd in Driebergen verzorgen de jongens in de weekends en op schoolfeesten hun eerste optredens en maken zelfs een tweetal studio-opnamen.

1960 Ze maken hun eerste hits met Everly Brothers-songs als Till I Kissed You en Let It Be Me. Het afscheid van het Everly-predikaat wordt genomen met hun grootste succes en wereldhit Ramona. Deze is maandenlang de best verkopende single in Nederland en staat maar liefst zes maanden in de hitlijsten. Het succes van Ramona gaat tot ver over de grenzen en behaalt de eerste plaats in België, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Spanje, Frankrijk, Mexico, Thailand, Japan en Indonesië.

1961 - 1962  The Blue Diamonds gaan als eerste Nederlandse Artiesten samen met Anneke Grönloh naar Indonesië voor een tournee van drie weken. Het bezoek wordt een groot succes met overvolle stadions in de grote steden van Java en Bali. In Nederland gaat het platensucces door met hits als Down By The Riverside, Rio Nights, Dream Baby en in Duitsland, Oostenrijk en Nederland scoren ze met Little Ship. Uit handen van cabaretier Wim Sonneveld ontvangen The Blue Diamonds een Edison voor het succes van'Ramona', waarvan dan 7 miljoen exemplaren zijn verkocht.

1963 - 1965 Sukiyaki is het nieuwe single-succes in Nederland en blijft 17 weken in de Top 10 staan. In Duitsland belandt de single op de tweede plaats van de hitparade.

1966 - 1968 The Blue Diamonds zoeken naar een nieuwe formule en vormen The Blue Diamonds Band met oog op optredens in binnen- en buitenland (Verre Oosten, Midden-Amerika, Scandinavie).

1970 - 1974 The Blue Diamonds worden door Seth Gaaikema uitgenodigd om mee te werken aan zijn album 10 Miljoen Geboden. Het grootste succes uit deze show is het nummer Nooit Meer Doen. Na het succes van twee seizoenen met Seth wordt het theater-succes gecontinueerd met hun tweede show, genaamd 11 Verdwazingen.

1975 - 1979 The Blue Diamonds maken opnieuw plaatopnamen, dit keer de op dat moment populair discostijl. Ze verdiepen zich in het produceren van opnames in samenwerking met Pussycat-producer Eddie Hilberts. Er volgt een reeks singles, zoals Disco Dolly, I Put My Arms Around You, Sheldon en Send Me The Pillow. Geen van allen wordt een hit.

1979 - 1985 The Blue Diamonds verlenen hun medewerking aan het NCRV-tv-programma van de Kwistig Met Muziek, gepresenteerd door Eddy Becker. Tussentijds vertrekken Ruud en Riem voor plaatopnames naar Indonesië. Zij nemen verschillendeprodukties in het Maleis op, die binnen korte tijd millionsellers worden. De NCRV besluit een special op te nemen van The Blue Diamonds onder de titel Zingen Tussen Twee Werelden. Deze wordt in Nederland een groot succes. Ook de gelijknamige LP verkoopt goed.

1986 - 1987 Ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van The Blue Diamonds in 1986 verschijnt een speciale tv-LP met alle bekende hits. 25 jaar Blue Diamonds bereikt in vier weken de goud-status. In 1987 komt er een nieuwe LP uit van de jongens die in Duitsland hoog scoort en waar Ramona wederom wordt uitgebracht.

1990 Met een tournee van 90 dagen door Duitsland, evenals Indonesië en Curaçao, bewijzen The Blue Diamonds dat zij nog steeds aan de top staan. Ruud de Wolff speelt de rol van Paatje in de Nederlandse speelfilm My Blue Heaven (geregisseerd door Ronald Beer). In deze film zijn ook Leen Jongewaard, de Belgische zanger Koen Wauters en Tatjana Simic te zien.

1993 - 1999 Blue Diamonds treden nog steeds op en brengen zo nu en dan nog eens een single uit. Maar de singles Let’s Find Each Other Tonight (1993), Now That I Miss You (1995) en Save The Last Dance For Me (1996) weten de weg naar een groot publiek niet meer te vinden.

2000 The Blue Diamonds treden op 3 november in Helmond voor het laatst op. Op maandag 18 december overlijdt Ruud de Wolff na een langdurige ziekte.

2001 Onder de naam Concert Out of the Blue vindt op woensdag 28 november in het Utrechtse Vredenburg een speciaal concert plaats dat geheel in het teken staat van 40 jaar Blue Diamonds. Veel bekende artiesten verlenen hun medewerking, onder wie Willeke Alberti, Anneke Grönloh, Johnny Lion, Oscar Harris, George Baker, Mariska Veres en George McCrae. Riem de Wolff maakt met zijn zoon Steffen onder de naam The New Diamonds het album Out Of The Blue.

2004 Riem de Wolff treedt nog regelmatig op met orkestband of begeleid door de band Of Course (voorheen The Curse). Op 4 juli viert hij zijn 45jarig jubileum met een avond in Het Grote Bos te Doorn, de plek waar The Blue Diamonds ooit begonnen. Op deze avond wordt hij vergezeld door een keur aan Nederlandse en buitenlandse artiesten als The Alessi Brothers, Sandra Reemer, René Shuman & Angel Eye, George Baker, Andy Tielman, Oscar Harris, Trea Dobbs en Saskia & Serge.

2005 Riem de Wolff bereidt met Andy Tielman een gezamenlijk concert voor, hun eerste in 45 jaar. Op 29 april wordt De Wolff een koninklijke onderscheiding toegekend tijdens een plechtigheid in de Broederskerk te Zeist. De muzikant krijgt de onderscheiding Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

2006 De cd Back On Track van Riem de Wolff is opgenomen in de studio van The Deans in Liverpool. Op de plaat staan bijdragen van Britse muzikanten, waaronder steelgitariste en zangeres Sarah Jory en John Pettifer van The Deans.

Gerard de Vries is vooral bekend om zijn Parlando-muziek, waarin hij in de zestiger jaren van de 20e eeuw enkele grote hits scoorde. Bekende hits van hem zijn Het Spel Kaarten uit 1965 en Giddy up go uit 1966. Veel van zijn nummers hebben het leven als vrachtwagenchauffeur als onderwerp. Onder meer Giddy up go en Teddybeer zijn hier voorbeelden van. Vaak zijn deze nummers vertalingen van de populaire Amerikaanse zanger Red Sovine. Opvallend is dat de vertaalde nummers van de Vries niet rijmen, terwijl die van Sovine dat wel doen. De hits over het leven als vrachtwagenchauffeur zijn in de regel verhalend. De nummers van De Vries hebben vaak een moraliserende ondertoon.

Radio Veronica-medewerkers en diskjockeys Ad Bouman, Hans Mondt, Tom Collins, Gerard de Vries en Klaas Vaak namen begin 1970 onder de naam De Binkies de carnavalshit "Met carnaval" op. Het reikt niet verder dan de Tipparade.

Naast zanger was Gerard de Vries diskjockey. Hij presenteerde aanvankelijk bij Radio Veronica onder het pseudoniem Cowboy Gerard en later bij de TROS onder eigen naam. Gerard de Vries baarde opzien door als eerste diskjockey openlijk voor zijn homoseksualiteit uit te komen. In 1972 praatte hij over Les Crane's Engelse tekst heen op diens single "Desiderata". Het werd de B-kant van de in Nederland uitgebrachte single. Op dit moment is Gerard de Vries actief bij de lokale omroep in Wijdemeren, Radio Wijdemeren.

Na zijn carrière als zanger en diskjockey werd Gerard de Vries ondernemer in de paranormale branche.

In 2007 was De Vries kort te zien in het 'datingspektakel' van (de Nederlandse versie van) het televisieprogramma Man bijt hond; hij had gereageerd op een oproep van kandidaat 'Gijs', die een man zocht. De Vries bood Gijs een zelfgeschreven boekje aan met de titel De Nederlandse taal.

Hieronder een samenvatting van zijn bekendste nummers.

Het Spel Kaarten
Een soldaat moet verantwoording afleggen aan zijn sergeant over het uitspreiden van een spel kaarten in een Franse dorpskerk. Hij overtuigt de sergeant ervan dat de kaarten niet bedoeld zijn voor vermaak, maar dat alle kaarten een betekenis voor hem hebben. De 'drie' staat bijvoorbeeld voor de heilige drie-eenheid, de 'tien' staat voor de tien geboden en de boer staat voor de duivel. Hij concludeert daarom dat zijn spel kaarten veel meer zijn dan een vermaaksmiddel: ze betekenen voor hem 'een bijbel, een almanak en een kerkboek tegelijk'.

Giddy up Go
Een vrachtwagenchauffeur vernoemt zijn nieuwe truck naar een uitspraak van zijn jonge zoontje. Na een lange reis met zijn truck blijkt zijn vrouw verdwenen te zijn, samen met zijn zoontje. De chauffeur rijdt jaren alleen rond, tot hij in een truckerscafé zijn verloren zoon weer tegenkomt: hij was zelf namelijk ook vrachtwagenchauffeur geworden en had zijn truck ook 'Giddy up Go' genoemd.

Teddybeer
Een jonge, gehandicapte jongen zoekt contact via de 27MC met vrachtwagenchauffeurs. De 27MC-'bak' heeft hij van zijn vader, die overleden is. Hij voelt zich eenzaam omdat zijn moeder de hele dag moet werken om de kost te verdienen. Uiteindelijk raakt hij aan de praat met een chauffeur, die hem uiteindelijk komt opzoeken met een aantal andere vrachwagenchauffeurs, en zijn droom om ook vrachtwagenchauffeur te worden even waar maakt door hem in hun trucks te laten zitten. Hierdoor heeft de jongen de dag van zijn leven.

Handen
Behalve de vertaalde nummers van Sovine schreef De Vries ook zelf nummers, onder meer het nummer Handen waarin hij een opsomming geeft van zowel de positieve als negatieve activiteiten die mensen met hun 'handen' kunnen uitvoeren. Zo kunnen mensen zowel met hun handen 'een kind vasthouden', maar ook 'een pistool of geweer omklemmen'. Hij besluit het nummer dan ook met 'Wij hebben zo erg veel in eigen hand'.

Toonaangevende zangeres die haar triomfen viert in de jaren '50 tot en met 1975, waarna ze besluit de showbiz de rug toe te keren. Na een afwezigheid van 20 jaar begint zij aan een comeback.

1952 Brokken debuteert met het liedje I Apologize in een radioprogramma.

1954 De Autoscooter-Boogie is het begin van haar platencarrière.

1957 Met het liedje Net Als Toen (geschreven door Willy van Hemert) wint Brokken het Eurovisie Songfestival.

1958 Wederom wordt Brokken afgevaardigd naar het Eurovisie Songfestival. Met Heel De Wereld zal ze de 9e plaats halen met slechts 1 punt. Ze treedt op in de eerste Nederlandse kleurenfilm Jenny, waarin ze het liedje Weet Je Nog zingt.

1960  Milord, ook bekend in de uitvoering van de Franse zangeres Edith Piaff, brengt haar aan de top van de Nederlandse hitparade. Het verhaal van de prostituee wordt in sommige kringen als aanstootgevend ervaren.

1961 Optreden in Sleeswijk Revue naast Snip en Snap. Brokken krijgt eigen televisieshows, een traditie die tot 1972 zal duren.

1963 Uit handen van Godfried Bomans ontvangt ze een Edison voor haar album.

1968 Ze treedt in het huwelijk met René Sleeswijk.

1971 Het contract met Phonogram wordt verbroken. Brokken tekent bij EMI waar Willem Duys haar nieuwe (en naar later zou blijken voorlopig laatste) LP zal produceren.

1976 Op 3 april presenteert Brokken het Eurovisie Songfesival. Ze verlaat de showbiz, laat zich scheiden van René Sleeswijk en begint aan een studie rechten.

1984 Ze presenteert bij de AVRO een radioprogramma waarin ruimte wordt gegeven aan mensen die hun leven radicaal omgegooid hebben.

1988 Installatie als plaatsvervangend rechter in Den Bosch, inmiddels mr. C.M. Meyerink-Brokken.

1994 September: een bloemlezing van haar werk verschijnt op een dubbel-cd die bekroond wordt met een Edison.

1996 Comeback met nieuwe cd Nooit Gedacht.

1997 Corry Brokken Zingt is de titel van een heruitgave van de twee albums die de zangeres begin jaren zeventig bij EMI heeft opgenomen: Corry Zingt Toon (een hommage aan Toon Hermans) en Voor Nancy.

2000 Bij uitgeverij Archipel verschijnt de autobiografie Wat Mij Betreft: Memoires Van Corry Brokken.

2003 Corry Brokken is een van de juryleden tijdens het Nationaal Songfestival.

2006 Corry Brokken gaat weer het podium op. Ze is vanaf april een van de zogenaamde gastvedettes tijdens het programma Purper 100 waarin cabaretgroep Purper (Frans Mulder, Marco Braam, Erik Brey, Jos Brink en Tony Neef) een ode brengt aan 'zinnig amusement van hoog niveau'. Vanaf augustus wordt ze drie maanden vervangen door Anneke Grönloh. Tony Neef wordt vanwege verplichtingen elders vervangen door Rop Verheijen. De dvd Een Avondje Uit Met Corry Brokken geeft een chronologisch overzicht van alle successen uit de carrière van de zangeres beginnend bij het Eurovisie Songfestival in Frankfurt in 1957.
 

Conny Vandenbos (16 januari 1937 – 7 april 2002) was een Nederlandse zangeres van zogeheten luisterliedjes.

Conny Vandenbos werd geboren als Jacoba Adriana Hollestelle in Den Haag. Ze maakte haar solo-debuut in het KRO-radioprogramma Springplank, waarin ze Franse chansons zong. Na haar optreden tijdens het Belgische Knokkefestival van 1961 sleepte ze een platencontract in de wacht. Ook trad ze op in de eerste aflevering van de Rudi Carrell-show. In 1964 kreeg ze een eigen televisieshow.

In 1965 vertegenwoordigde ze Nederland bij het Eurovisiesongfestival. Met het liedje 't Is genoeg werd ze elfde. Een jaar later was er de eerste hit, Ik ben gelukkig zonder jou. In 1974 stapte ze over naar een andere platenmaatschappij en scoorde ze vervolgens twee grote hits met Roosje m'n roosje en Sjakie van de hoek.

In 1976 ontving ze een Edison en een Gouden Harp voor het album Zo wil ik leven.

Ze had samen met Ted de Braak een theaterprogramma en trad op in de revue van André van Duin. Ook had ze een eigen tour de chant en was ze veelvuldig op de tv te zien. Ze maakte een elpee met (vertaalde) liedjes van de Amerikaanse Janis Ian, met wie ze ook een duet zong. Verder speelde ze rollen in musicals als Boefje en Heimwee.

In 1979 werd ze in België verkozen tot Vrouw van het Jaar. In 1993 kreeg ze goud voor haar album 14 Grootste Hits Van Conny Vandenbos.

In de jaren '90 presenteerde ze radio-programma's, o.a. bij Radio Noordzee en Radio West.

In 2000 werd er een tegel van haar geplaatst in de Rotterdamse Walk Of Fame.

Conny van den Bos' eerste huwelijk was met Wim van den Bos waaruit dochter Karin werd geboren. Haar tweede huwelijk was met de bassist van het Leedy trio Ger Faber waaruit zoon Jeroen werd geboren.

Conny Vandenbos overleed op zondag 7 april 2002, twee weken nadat was vastgesteld dat ze leed aan longkanker.

The Cats was een popgroep uit Volendam, bestaande uit zanger-gitaristen Cees Veerman (* 6-10-1943) en Piet Veerman (* 1-3-1943), Jaap Schilder (* 9-1-1943) (gitaar, piano), Arnold Mühren (* 28-1-1944) (bas) en Theo Klouwer (* 30-6-1947, † 8-2-2001) (drums). De band was vooral populair in Nederland en Duitsland.

The Cats heette in eerste instantie The Mystic Four, later The Blue Cats en kon (mede) worden opgericht door een lening van Jan Buys, hun latere manager. Dit was de vriend en latere echtgenoot van de zus van Jaap Schilder, een van de leden van The Cats. De groep had de grootste successen in de periode 1968 - 1972.

Halverwege de jaren '80 verliet Piet Veerman de groep. Hij scoorde een solo-hit met het nummer Sailing home.

Op 23 maart 2006 werden The Cats benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. De bandleden Cees Veerman, Piet Veerman, Jaap Schilder en Arnold Mühren kregen de onderscheiding uit handen van de burgemeester van Volendam. Tegelijkertijd bracht de band, als éénmalige reünie, in de woorden van Piet Veerman "als dank aan al de fans" op initiatief van Bert van Breda en met medewerking van producer John Ewbank van o.a. Marco Borsato, een cd/dvd, Those Were The Days, uit waar twee nieuwe liedjes op staan: The Best Years Of My Life en de titelsong Those Were The Days, die beide na elkaar als single uitgebracht werden. Van het album waren in juli 2006 al ruim 35.000 exemplaren verkocht.

De eerste 6 singles van de Cats waren alle up-tempo popsongs. Géén van de 6 A-kanten was van eigen hand. De vierde single: 'Sure He's A Cat', met op de B-kant: 'Without Your Love' een compositie van Cees Veerman & Mel Andy, een ballad gezongen door Cees Veerman deed het met een 12e plaats aardig in de Nederlandse hitlijsten. Op de 6e single: 'Turn Around And Start Again', werd voor het eerst gebruik gemaakt van de 'Palingsound' orkestratie en arrangementen. Het nummer haalde een 14e plaats in de Nederlandse hitlijst, maar het was toch de voorbode van het grote succes.

Dat werd ingeleid met de volgende single en nummer 2 hit: 'Times Were When'. Het was nog steeds geen eigen compositie van de Cats, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met de volgende single en nummer 1 kraker: 'Lea'. Een compositie van Arnold Muhren, gezongen door Piet Veerman. Op de B-kant stond een nummer van Cees Veerman: 'I Gotta Know What's Going On'.

De volgende single: 'Why', werd ook een nummer 1 hit en was van de hand van Arnold Muhren, gezongen door Piet Veerman. De B-kant was: 'Mandy My Dear', geschreven door Jaap Schilder. De Cats hadden nu een superstatus bereikt in Nederland en wisten dat nog geruime tijd te handhaven.

Hun volgende nummer 1 hit werd: 'Marian', wéér van componist en tevens bassist Arnold Muhren, de leadzang werd verzorgd door Piet Veerman. De B-kant: 'Somewhere Up There', werd gezongen én geschreven door Piet Veerman.

Ook op nummer 1 kwam 'Where Have I Been Wrong'. Deze ballad werd geschreven en gezongen door Piet Veerman.

Hierna volgde de grootste hit voor de Cats: 'One Way Wind', geschreven door Arnold Muhren, bereikte 'slechts' de derde plaats in onze hitlijst. Het nummer werd echter ook onder andere in België, Duitsland en Zwitserland een hit. De B-kant was: 'Country Woman', een rocknummer geschreven en gezongen door Piet Veerman.

De volgende 6 singles werden wel hits maar geen nummer 1 in Nederland totdat: 'Be My Day' uitkwam. Het was nu 1974 en dit in Amerika opgenomen nummer werd de laatste nummer 1 hit voor de Cats.

Er zouden nog vele singles volgen, maar ze verschenen niet meer hoog in de hitlijst, evenmin als de in 1985 uitgekomen laatste single: 'Hooray For Michael'.

Bonnie St. Claire, pseudoniem van Bonje Cornelia Swart (Rozenburg, 18 november 1949) is een Nederlands zangeres.

Ze werd geboren op een boot, als dochter van een binnenvaartschipper. In 1966 werd ze ontdekt tijdens een concert van Peter Koelewijn, toen ze als 17-jarig meisje op het podium een lied mee mocht zingen. In 1967 kreeg ze via Koelewijn een platencontract en maakte ze onder de artiestennaam Bonnie St. Claire haar eerste single.

In de eerste helft van de jaren 70 scoorde ze enkele solohits. Ook deed ze mee met een Duits schlagerfestival. In 1972 ging ze samenwerken met de groep Unit Gloria (voorheen Gloria), waarmee ze verschillende hits in Nederland en in het buitenland scoorde. In 1975, na de minihit Rocco don't go, stopte de samenwerking. Later dat jaar deed ze mee met het artiestenensemble van het label Philips dat de Kersthit Een heel gelukkig Kerstfeest de top tien in zong. In 1976 scoorde ze een grote hit met Dr. Bernard, waarop Ron Brandsteder te horen is als dr. Bernard, en in 1977 met de Conny Vandenbos-cover Ik ben gelukkig zonder jou. In 1980 deed ze mee met een ensemble op Het grote sprookjeslied.

Ook in de eerste helft van de jaren '80 scoorde St. Claire enkele grote hits in Nederland, waaronder Pierrot, Bonnie kom je buiten spelen en Sla je arm om mij heen. Met zangeres José zong ze bovendien enkele duetten, vooral Nederlandstalige covers van hits van ABBA, waaronder Zoals vrienden doen en Cassandra, en in 1982 deed ze mee met de benefietsingle Een kind een kind.

Hierna brak een periode aan waarin St. Claire geen hits meer scoorde. Deze periode werd in 1991 onderbroken door twee Top 40-hits. Sinds 1991 scoorde ze geen hits meer, ondanks dat ze nog enkele singles uitbracht. Wel bleef ze actief optreden. In 1992 scheidde Bonnie na een huwelijk van veertien jaar van platenplugger Albert Hol.

In 2004 kwam St. Claire negatief in het nieuws, toen ze door de rechter veroordeeld werd tot 20 dagen gevangenisstraf omdat ze in 1997 voor de derde keer een auto-ongeluk zou hebben veroorzaakt terwijl ze onder invloed van alcohol was. Eerder had ze al een taakstraf gekregen voor het veroorzaken van een ongeluk onder invloed van alcohol.

In december 2004 trouwde St. Claire met haar 19 jaar jongere vriend Arne-Jan Jongebloed. Bijzonder was dat dit huwelijk rechtstreeks op de Nederlandse televisie (door SBS 6) werd uitgezonden.

In 2006 was zij hotelier in Hotel Big Brother.

In het programma Koefnoen wordt zij vaak gepersifleerd, waarin vooral het accent wordt gelegd op het vermoeden dat zij vaak dronken is. Tijdens het Televizier Ring Gala 2006 bekende ze dat ze de eerste keer dat ze de persiflage zag, dacht dat ze naar zichzelf keek.

Op 17 januari 2007 nam St. Claire deel aan De Nationale IQ Test, georganiseerd en op televisie uitgezonden door de omroep BNN. Volgens de test had zij een IQ van 52. St. Claire beweerde enkele dagen later dat de stemkast waarmee zij de antwoorden invulde kapot was. Volgens de redactie van het programma functioneerde het kastje echter prima, maar was ze vaak te laat met het indrukken van het juiste antwoord. [1] Op 23 januari maakte ze bekend nog een IQ-test te willen doen, om de eerste te weerleggen.[2]

Daarna was St. Claire wekelijks samen met Viola Holt te zien in het Tien-programma Het glas is halfvol waarin de twee samen feestjes afstruinden. Dit programma werd al snel van de buis gehaald.

Haagse zangeres van Bulgaarse afkomst die in 1967 wordt ontdekt door George Kooymans van de Golden Earring en jarenlang Nederland's populairste zangeres blijft met een breekbare en melancholiek stem en Engelstalige liedjes met een folky inslag.

1960 Bojoura, dochter van de Bulgaarse muziekpedagoge en voormalig operazangeres Dany Zonewa groeit op in Den Haag. Ze studeert Engels aan een taleninstituut, piano aan het Haagse Koninklijk Conservatorium en bezoekt daarna enige tijd de Kleinkunstacademie in Amsterdam.

1967 Bojoura vervolgt haar opleiding aan de door haar moeder opgerichte Academie voor Podiumvorming in Den Haag en wordt ontdekt door George Kooymans van de Golden Earring. Kooymans heeft haar nog nooit horen zingen maar is gecharmeerd van haar verschijning en schrijft voor haar het nummer Everybody's Day dat meteen een hit wordt. De opvolger Dream Man doet het eveneens goed. Bojoura groeit uit tot Nederland's populairste zangeres en voert jarenlang de polls aan. Haar platen worden ook in andere Europese landen met succes uitgebracht waaronder Zweden, Frankrijk, Duitsland en Portugal.

1968 De zangeres presenteert haar eigen TV-show Vjoew waarin ze buitenlandse artiesten interviewt. Op aanwijzing van manager en producer Freddy Haayen mag Bojoura enkel optreden in haar eigen programma zodat er bewust rond haar persoon een mystieke beeldvorming ontstaat. Het album Nightflight Nightsight verschijnt.

1969 Bojoura scoort in februari haar grootste hit met Frank Mills, een nummer uit de Amerikaanse musical Hair. Het nummer is kenmerkend voor haar stijl: een breekbaar geluid met een melancholieke ondertoon. Rond deze tijd trouwt de zangeres met drummer Hans Cleuver en besluit meer haar eigen weg te gaan. Ze treedt op met het Thijs van Leer Trio, de voorloper van de band Focus. In september verschijnt de single If It's Tuesday This Must Be Belgium.

1970 Het album The Beauty Of Bojoura verschijnt, waaraan onder meer Thijs van Leer zijn medewerking verleent.

1971 De single Everything Is Allright verschijnt, maar blijft steken in de tipparade.

1972 De single Allentown Jail die in februari uitkomt wordt geen hit. De zangeres neemt een maxi-single op met The Buffoons waarop drie nummers van de relipop-musical Godspell, en doet met de band een aantal optredens.

1973  Als ook de in september verschijnende single What Is Love geen grote hit wordt is duidelijk dat de populariteit van de zangeres tanende is. Het album Jesus Christ Superstar/Godspell - Greatest Hits verschijnt.

1974 Het succes van de single The Letter, een cover van het Box-Tops-succes, zorgt voor een tijdelijke opleving van de carriëre van Bojoura. De opvolger Thank You For Calling flopt.

1977 De single Butterfly flopt.

1980 Bojoura probeert het nog één keer met de single Hard Times, geproduceerd door Bolland & Bolland. Als ook die geen hit wordt besluit zich voortaan te wijden aan de zorg voor haar kinderen.