Archief

http://i69.photobucket.com/albums/i49/dombo25/blog/meisjeblauwehoed05.gif

Image Slideshow

01 02 03 04

Ja ik ben Lola
Zwarte Lola
Ik ben Lola uit de stripteasebar
Rode lippen, zwarte nylons
En een massa krullend haar
Willen de heren zich amuseren
Dan sta ik altijd voor ze klaar
Want ik ben Lola, zwarte Lola
Ik ben Lola uit de stripteasebar

Heeft u complexen
Wilt u relaxen
Kom dan bij Lola in de bar
Komt u met velen 't kan mij niet schelen
Dat is voor Lola geen bezwaar
Want in mijn hart zijn heel wat plaatsjes vrij
Dus zoekt u troost Kom dan gerust bij mij

Want ik ben Lola
Zwarte Lola
Ik ben Lola uit de stripteasebar
Rode lippen, zwarte nylons
En een massa krullend haar
Willen de heren zich amuseren
Dan sta ik altijd voor ze klaar
Want ik ben Lola, zwarte Lola
Ik ben Lola uit de stripteasebar

Willen de heren zich amuseren
Dan sta ik altijd voor ze klaar
Want ik ben Lola, zwarte Lola
Ik ben Lola uit de stripteasebar
Ik ben Lola uit de stripteasebar

Ik ben Lola uit de stripteasebar

 

http://i69.photobucket.com/albums/i49/dombo25/blog/meisjeblauwehoed05.gif

Image Slideshow

01 02 03 04 05 06 07 08 09

Henk Elsink (Enschede, 20 april 1935) is een Nederlands cabaretier en schrijver.

 

Henk Elsink begon zijn carrière in zijn kinderjaren met het maken van revues en won al snel de eerste prijs op een regionale talentenjacht. Daar werd hij opgemerkt door Frans Vrolijk en hij kwam zo in 1956 bij Tom Manders in Saint-Germain-des-Prés (waar ook het duo Mini en Maxi hun carrière zijn begonnen). Daarna werkte hij mee aan televisieprogrammas zoals Capriolen, Schertsboek en Ad Ladin en de Wonderlamp. In het begin van de jaren zestig heeft hij twee seizoenen meegedaan in het ABC-cabaret van Wim Kan en Corry Vonk.

Vanaf 1963 startte Elsink op radio met zijn programma Vrij Entree waarin hij vele bekende gasten uit de theater- en televisiewereld ontving, zoals Wim Sonneveld, Leen Jongewaard, Frans Halsema en Jenny Arean. In 1969 was de honderdste uitzending en stopte het programma.

Daarna ging Elsink het theater in met onemanshows. Enkele nummers uit deze shows haalden zelfs de hitparade: Harm met de harp (in 1969), De supporter (in 1970), Krimpen-Shanghai (ook 1970) en Johanna (in 1973). Ook een aantal conferences uit die tijd zijn tijdloos geworden (De Bom, De lift, De supporter). Registraties van deze shows werden na afloop vaak op televisie uitgezonden en bereikten steevast hoge kijkcijfers. Voor zijn shows ontving hij in 1973 een Gouden Harp (uitgereikt door de stichting Conamus). Op Harm met de harp kreeg hij vaak kritiek omdat het erg stereotiep zou zijn voor homoseksuelen.

Tijdens het schrijven en voorbereiden van een nieuw programma in 1988 besloot Elsink dat het genoeg was geweest en hij stopte abrupt met zijn carrière. Hij verhuisde naar Mallorca en na een aantal jaren niksdoen begon hij met het schrijven van thrillers. Hij bedient zich bij het schrijven van het pseudoniem Elsinck. Zijn eerste boek over de vliegramp in Tenerife in 1977 werd goed ontvangen en zijn boeken werden door critici geroemd om de sterke opbouw en de fijnzinnige dialogen.

In 2005 heeft Elsink zijn huis op Mallorca verkocht en is hij weer naar Nederland teruggekeerd om op een boerderij in Baarn te gaan wonen. In datzelfde jaar werd een dvd-set uitgebracht met verzameld cabaretwerk en daarbij verloren gewaande, maar teruggevonden, fragmenten.

http://i69.photobucket.com/albums/i49/dombo25/blog/meisjeblauwehoed05.gif

Image Slideshow

01 02 03 04 05

Artiestennaam voor de Arnhemse zanger Ruud Eggenhuizen. Als D. C. Lewis scoort hij in 1970 een nummer 1 hit met het religieus getinte Mijn Gebed. Twee andere kleine hitjes volgen, maar daarna verdwijnt Lewis uit de belangstelling.

1967 Tegen het eind van de jaren zestig houdt de op 27 januari 1947 geboren Ruud Eggenhuizen zich bezig met het schrijven van liedjes en het vertalen van Duitse liedjes in het Nederlands.

1969 D. C. Lewis doet met het nummer Linda van Harry Sacksioni mee aan de Nederlandse voorronde van het Eurovisie Songfestival. Hij haalt het niet. Winnares Lenny Kuhr wint met De Troubadour later het festival. Producer Hans van Hemert ziet Lewis aan het werk en is onder de indruk van hem. Van Hemert neemt met Lewis het door Joop Stokkermans en Gerrit den Braber geschreven Mijn Gebed op. Een opmerkelijk religieus getint nummer, met orgelspel van de bekende kerkorganist Feike Asma. DC Lewis zingt Mijn Gebed op oudejaarsavond 1969 in het televisieprogramma Voor De Vuist Weg van Willem Duys.

1970 De single belandt op de eerste plaats van de Top 40, waar het vier weken blijft staan. Vertalingen van Mijn Gebed worden ook in het buitenland hits. Opvolger Zijn Testament doet het beduidend minder, maar haalt nog altijd de Top 40.

1971 De single Eva Magdalena wordt geen groot succes.

1972 Begeleid door DC 4 trekt de zanger in 1972 langs de theaters met de DC Lewis Show waarbij hij naast eigen repertoire ook liedjes vertolkt van Tom Jones en Tony Joe White. De show bevat ook optredens van een conferencier, een Spaanse zangeres en een goochelaar. Met Bonnie St. Claire zingt hij onder de naam Alias Bonnie & Lewis het nummer It's Still A Secret.

1973 - 1986 De zanger maakt nog enige tijd deel uit van de Dance and Showband van José Marcello, totdat de spierziekte fibromyalgie hem in de jaren tachtig dwingt te stoppen.

2000 Op 28 april overlijdt Ruud Eggenhuizen op 53jarige leeftijd.

Image Slideshow

010203040506070809

Godfried Jan Arnold Bomans Den Haag, 2 maart 1913 - Bloemendaal, 22 december 1971 was een Nederlands schrijver.

Godfried Bomans was vele jaren de meestgelezen schrijver van Nederland. Hij heeft meer dan 60 boektitels en vele andere geschriften op zijn naam staan. De literaire kritiek weet nog altijd niet goed wat ze met hem aan moet. Zijn werk is moeilijk onder één noemer te brengen, maar hij was zeker een groot stilist. Hij heeft bij zijn leven nooit veel officiële erkenning gekregen. Het werk van Bomans heeft steeds weer als kenmerk wendbaarheid, een groot gevoel voor humor en een onverslijtbare ironie. Bomans kon zowel zeer ernstig als zeer lichtvoetig schrijven.

Hij werd bij het grote publiek vooral populair door zijn roman Erik of het klein insectenboek 10 drukken in het verschijningsjaar 1941, en na de oorlog met de strip Pa Pinkelman in de Volkskrant, en weer wat later met zijn columns op de voorpagina van die krant, zijn stukken in Elsevier en zijn radio- en tv-optredens. In oktober 2000 deponeerde de weduwe van Godfried Bomans zijn archief in het Letterkundig Museum.

Godfried Bomans was een groot kenner van het werk van Charles Dickens. Hij speelde een belangrijke rol bij het tot stand komen van de vertaling in het Nederlands van het complete werk van Dickens, die in de vijftiger jaren van de twintigste eeuw in pocketvorm door Het Spectrum werd uitgegeven. De lang verwachte biografie van Dickens heeft hij echter nooit geschreven.

Enkele anekdotes

Roemrucht in de televisiegeschiedenis is een live commentaar van Bomans. De schrijver wordt in oktober 1963 benaderd voor de Edison-uitreiking van het Grand Gala du Disque. Eén van de optredende artiesten is Marlene Dietrich. Bomans staat naast de diva die hij ook bewondert en vertelt een anekdote die eindigt met de beroemd geworden zin: Had mijn vrouw maar één zo’n been.
Bomans was een liefhebber van alcoholische dranken en was tijdens de presentatie van het Grand Gala zichtbaar aangeschoten.
Bomans verhaalt hoe hij samen met zijn drie broers, hij verzon vaak curieuze familieleden aan de lopende band, voor het eerst aan carnaval meedeed, samen verkleed als één olifant en elk gestationeerd in één poot. Tijdens het onvermijdelijke oponthoud op een podium hadden de gebroeders Bomans een tafeltje in de buik bevestigd, waarop zij dan klaverjasten. Volgens Bomans was het bovendien als jongste broer zijn taak, vlak bij het achtereind gezeten, om af en toe een gehaktbal door dit eind naar buiten te werpen, om een realistisch effect te bereiken. De olifant moet mede daardoor enorme indruk op het publiek gemaakt hebben.
Sinterklaas speelt hij voor het eerst in 1941, in Nijmegen. Dit optreden als goedheiligman zal hij nog vaak herhalen, soms met onthutsend resultaat, bijvoorbeeld als de uit te delen lekkernijen op zijn en deze Sint dan maar eigenmachtig met andersoortig lekkers strooit, zoals een halve of een hele dag vrij van school. Uit een brief aan zijn vriend Harry Prenen uit 1943:

Voor de stad Nijmegen was ik Sint Nicolaas en reed op een schimmel de stad door. Op het bordes van het stadhuis gaf ik de jeugd een dag vrij, vorig jaar een middag, waardoor ik, nog omhuld door den herderlijken toga, een vreeselijke ruzie kreeg met drie hoofden,een daarvan riep, alle eerbied voor Gods heiligen uit het oog verliezend: Wat denkt zo'n snotjongen wel!
Bomans carrière als Goedheiligman is daarmee zeker niet ten einde. In 1961 bijvoorbeeld vervult hij de rol in Enkhuizen, en in 1967 gaat hij als zodanig naar Canada en ontmoet daar Santa Claus op het vliegveld van Toronto. Hij noemt hem bij die gelegenheid een geestelijke zakkenroller.
Aan Bomans wordt de uitspraak Fascisme is een sfeer die hangt in een zaal vol linkse mensen toegeschreven, hoewel anderen beweren dat de werkelijke uitspraak was: Het fascisme is niet een systeem, maar een gesteldheid. Het kan als atmosfeer in een progressieve zaal hangen.

Image Slideshow

01 02 03 04 05

Max Mackintosh, beter bekend onder zijn artiestennaam Max Woiski jr, was een zanger/gitarist van Surinaamse afkomst. Hij was de zoon van Max Woiski sr. Hij speelde met zijn orkest voornamelijk in zijn eigen club La Tropicana in de Leidsedwarsstraat in Amsterdam en was rond 1970 veel op de radio te horen. In zijn orkest zaten de Surinamers Raul Burnett (conga's), Steve Boston (timbales), Johan 'Groentjie' Groenberg (percussie) en de Nederlanders Jan Jacobs (bas) en Ronald Langestraaten (piano). Ze speelden voornamelijk Zuid-Amerikaanse muziek. Een compleet ander ritme dan zijn hits Rijst met kouseband en Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw.

Na een zakelijk conflict verlieten Boston, Burnett, Groenberg en Jacobs de band en richtten zij Ritmo Natural op. Met Hans Dulfer namen ze drie lp's op.

Image Slideshow

0102030405060708091011121314

Op een zeer koude dag, hoog in de Franse Alpen, vindt de oude jager César een jonge vrouw met een baby in de sneeuw. Ze is ernstig ziek en nog voor er een dokter kan worden geroepen komt ze te overlijden. De baby, een jongetje, is echter gezond en krijgt de naam Sébastien.

Sébastien groeit op bij César die zelf al twee volwassen kinderen heeft, Angelina en Jean. Omdat hij een donker uiterlijk heeft wordt Sébastien vaak door de kinderen uit het dorp geplaagd. Hij zwerft daarom liever door de bergen dan dat hij naar school gaat. Daar sluit hij vriendschap met de witte hond Belle die weggelopen is omdat ze mishandeld werd door haar baas.

In het dorp wordt het gerucht verspreid dat Belle gevaarlijk is en moet worden afgeschoten, iets wat Sébastien natuurlijk probeert te voorkomen. Hiermee begint deze ontroerende serie, waarvan iedere aflevering werd ingeleid door schrijfster en regisseur Cécile Aubry, èn moeder van de jonge hoofdrolspeler.

Mehdi El Glaoui was de inspiratiebron geweest voor Aubry's verhalen, en het was daarom niet vreemd dat hij de hoofdrol kreeg. Toen er een vervolg op de eerste reeks kwam stelde Mehdi zijn eisen en wilde alleen nog in nieuwe avonturen meespelen wanneer er ook paarden in de serie zouden meedoen en hij zelf niet meer in de sneeuw hoefde te acteren.

Mehdi kreeg zijn zin, en er zouden nog twee reeksen worden uitgebracht, 'Nieuwe avonturen van Sébastien' en 'Sébastien en de Marie-Morgane'. Mehdi zong ook de tunes, waarvan "L'oiseau", afkomstig uit de tweede reeks, in de instrumentale versie de 12de plaats in de Nederlandse Top 40 zou halen.

Begin jaren '80 is van de avonturen van Sébastien en zijn hond ook een tekenfilmserie gemaakt in Japan. Deze is in Nederland nooit uitgezonden.

Aantal afleveringen
39

Uitgezonden door
NTS/AVRO (3 oktober 1965 - 11 september 1972)

Originele titels
Belle et Sébastien
Sébastien parmi les hommes
Sébastien et la Marie-Morgane

Tekst
Cécile Aubry

Muziek
François Rauber
Daniel White
David White
Eric de Marsan

Begin- en eindtunes gezongen door
Mehdi El Glaoui

Regie
Cécile Aubry
Jean Guillaume

Producenten
Hélène Gagarine
Etienne Laroche

Rolverdeling

Sébastien - Mehdi El Glaoui (als Medhi)
César - Edmond Beauchamp
Sylvia Lambert - Louise Marleau
Belle - Flanker
Belle en Sebastiaan

Angelina - Paloma Matta
Jean - Dominique Blondeau
Dokter Guillaume - Jean-Michel Audin
Berg - Pierre Massimi
Johannot - Albert Dagnant
Célestine - Hélène Dieudonné
Norbert - Maurice Poli
Moulin - Géo Beuf
Georges - Pierre Cavallo
Verteller - Cécile Aubry
Nieuwe avonturen van Sebastiaan

Pierre Maréchal - Claude Giraud
Bertrand - Jean-Pierre Andréani
Jeannette - Martine Capdevielle
Célestine - Hélène Dieudonné
Jonathan - Jacques Godin
Thomas - Harry-Max
Sebastiaan en de Marie-Morgane

Kapitein Louis Maréchal - Charles Vanel
Gwen Théphanie - Paul Barge
Clarisse - Jacqueline Danno
Dokter Sabel - Henri-Jacques Huet
Songtekst Belle (1e reeks - Belle & Sébastien)

Belle que j'aime tant
Depuis longtemps
Je t'attendais
Souviens-toi du temps où tu venais
Chaque soir pour me rencontrer
Tu passais si belle que j'en rêvais
Tu le sais mon amie, je t'aimais

Belle si tu le veux
Nous serons deux
Nous serons deux

Songtekst L'oiseau (2e reeks - Nieuwe avonturen van Sebastiaan)

Je connais la brumes claire
La neige blanche et les matins d'hivers
Je voudrais te retrouver
Le lièvre blanc qu'on ne voit jamais
Mais l'oiseau l'oiseau s'est envolé
Et moi jamais je ne le retrouverai
Car j'ai vu, j'ai vu l'oiseau
J'ai vu l'oiseau je sais qu'il partait
Je l'ai entendu pleurer
Le bel oiseau que le vent chassait

Je voudrais tout te donner
Mais toi pourquoi ne me dis tu rien
Quel est il ton grand secret
Un secret d'homme
Je le comprend bien
Mais tu sais je peux te raconter
Combien l'oiseau est parti à regret
Si un jour tu m'écoutais
Tu apprendrais tout ce que je sais
L'oiseau part et puis revient
Tu le verras peut etre demain

Si jamais je rencontrai
De bel oiseau qui s'est envolé
S'il revient de son voyage
Tout pres de toi le long du rivage
Mais vois tu je lui raconterais
Combien pour toi je sais qu'il a compté
C'est l'oiseau que tu aimais
L'oiseau jaloux je l'ai deviné
S'il revient de son voyage
Je lui dirais que tu l'attendais

Wickie de Viking is de titel van een tekenfilmserie die in Nederland tussen 1975 en 1979 werd uitgezonden. Herhalingen vonden plaats tot 1999. In 2004 is de serie op dvd uitgebracht door Junior.tv.

Als basis voor de Japans-Duitse serie diende het kinderboek Vickie Viking uit 1963 van de Zweedse schrijver Runer Jonsson, die hiervoor in 1965 de Duitse Jeugdboekenprijs ontving.

Wickie is de vaak angstige zoon van Halvar, de leider van een fictief vikingdorp. Toch is het Wickie die altijd zijn vader te hulp schiet met vindingrijke oplossingen. Met een vingergebaar naar zijn neus gaf Wickie aan dat hij een idee had.

Er zijn 78 afleveringen van de serie gemaakt. De stem van de Nederlandse Wickie werd ingesproken door Marianne Rector. De moeder van Wickie werd ingesproken door Maria Lindes.

Na het succes van Okkie Trooy kwam Henk Meijer met een serie losse verhalen die door "Vrouwtje Bezemsteel" aan haar hulpje Sam Pardoes werden verteld. De verhalen waren wijze lessen voor Sam die nog veel moest leren. Vrouwtje Bezemsteel keek dan in haar bol en begon te vertellen.

De serie viel op door de decors, rekwisieten en kostuums en was ook een uitdaging voor jonge acteurs die werden gevraagd voor een gastrol, waaronder Jeroen Krabbé die zijn televisiedebuut maakte.

De Stratemakeropzeeshow was een kinderserie van 55 afleveringen, uitgezonden door de Vara van 3 oktober 1972 tot 26 december 1974. De "Straat" werd op verzoek van Vara-producente Trees Hazelhoff ontwikkeld door acteur Aart Staartjes, die bekend was geworden met een destijds omstreden IKON-kinderprogramma waarin hij door Karel Eykman bewerkte bijbelverhalen voorlas. Staartjes vertelt: "De Vara had helemaal geen kinderprogramma meer. En er moest iets eenvoudigs komen, voor de zomer, voor een paar keer, en er was geen geld en er waren geen faciliteiten. Toen heb ik daar een poos over nagedacht en ben ik met het concept voor de Stratemakeropzeeshow gekomen, en heb ik ook gezegd: daar wil ik Wieteke van Dort en Joost Prinsen in hebben."
Het werd een kinderserie vol anarchie, vieze woorden en rare typetjes. Aart speelde de titelheld, Wieteke van Dort was de Deftige Dame die altijd scheetjes liet, en Joost Prinsen werd Erik Engerd. Aart Staartjes hierover: "Jan Riem zag voor het eerst Joost, en die kwam drie dagen later met een hele serie Erik Engerd moppen: van iemand die zó lelijk was en dan iedereen aan het schrikken wilde maken, maar dat lukt dan niet." Erik Engerd werd al snel een mateloos populair figuur, met zijn typerende "mhwhwhwrhrmhwuhwmllrlwllaaah!!"-geluiden, en Joost Prinsen zou nog jaren door het personage achtervolgd worden:
Vooral poep en pies waren in de serie niet van de lucht: "Kunt u mij het Drollenpad wijzen? Nou, dan moet u daar de Piessteeg door, dan het Poepjesplein, dan Lulletjesbrug over en dan Kutjesstraat rechts en dan komt u op het Drollenpad." Het waren scènes als deze die Henk van der Meijden in de Telegraaf deden schrijven: "Vara leert jeugd schuttingtaal!" Vanaf toen wilde heel Nederland dat wel eens zien en was het succes van de "straat" verzekerd.
Na 55 afleveringen stopte de serie, omdat, volgens Aart Staartjes, "de ideeën op waren. Op een gegeven ogenblik heb je alle onderwerpen wel gehad."

't Schaep met de 5 pooten was een komische Nederlandse televisieserie van regisseur Joes Odufré, die vanaf 5 december 1969 door de KRO werd uitgezonden. De afleveringen werden geschreven door Eli Asser; de muziek was van Harry Bannink.

't Schaep met de 5 pooten was de naam van een Amsterdams buurtcafé waarin stamgasten de nieuwste buurtroddels doornamen en commentaar leverden op de rond 1970 snel veranderende tijdgeest. De hoofdrollen werden gespeeld door Piet Römer als Kootje de Beer, Leen Jongewaard als Lukas Blijdschap en Adèle Bloemendaal als Dora Lefèvre.

De serie leverde een aantal succesvolle liedjes op: Wij zijn toch op de wereld om mekaar te helpen, nietwaar?, Het zal je kind maar wezen en Vissen.

De serie hield al na acht afleveringen op. De opvolger Citroentje met suiker, waarvan de liedjes niet door Harry Bannink maar door Joop Stokkermans werden geschreven, kon het succes niet evenaren.

De opnames van de serie zijn verloren gegaan, omdat de banden waarop het programma stond hergebruikt werden om andere programma's op te nemen. Wel zijn de liedjes die in de afleveringen verwerkt waren bewaard gebleven.

 

Rolbezetting 1969

Tante Dora Lefèvre = Adèle Bloemendaal
Kootje de Beer = Piet Römer
Lukas Blijschap = Leen Jongewaard
Rosita Lefèvre = Edda Barends
Femma Nagel = Ronnie Bierman
Arie Balk = Cor Witschge
Huipie van Duivenbode = Piet Hendriks
Lena Braams = Willeke van Ammelrooij
Nico Lefèvre= Kees Brusse
Tinus = Ben Hulsman

 

De serie won in 1970 de Gouden Televizier-Ring.

Eind 2006 is er een remake van de serie door de KRO uitgezonden, met onder andere Loes Luca, Pierre Bokma, Marc-Marie Huijbregts, Carry Tefsen en Georgina Verbaan