Toen ze me op donderdagom kwart over drie s,nachts wakker maakten
en de verpleegster me kwam vertellen dat het niet goed met je ging,
kon ik het niet goed beseffen.
Beneden, bij je bed pakte ik je handen en ze:,,Pap,ik hou van je.
Het is goed zo, ga nu maar je zult geen pijn meer hebben.
Je maakte nog een geluidje het was net alsof je me antwoord gaf.
Je blies je laatste adem uit en was overleden.
Ik wist dat je moest gaan, maar moest het zo snel?
Ik had je nog zoveel te vertellen
en wilde je nog zoveel vragen.
Zelf wilde je nog zoveel dingen doen:
met mamma en giel en mij voor de eerste keer op vakantie met het vliegtuig
bijvoorbeeld.
Maar toch heb ik er vrede mee dat je eindelijk de rust hebt gevonden die je verdiende.
Als je me zag in het ziekenhuis vroeg je me telkens hoe het met me was.
Twee dagen voor je opname in het ziekenhuis heb je thuis nog toe gezien
hoe de jongens in je tuin bezig waren.
Ze hadden je buiten in je tuinstoel gezet zodat je toe kon kijken.
Als beloning voor het goede werk wilde je een barbeque geven,
net als je het jaar daarvoor had gedaan.
Nancy haalde toen nog een grapje met je uit door slagroom
op de kale hoofd te spuiten em Monique legde er een schijfje annanas op
je kon hier kostelijk om lachen.
De tuin is nu nog niet klaar.
Dat gaan wij voor je doen.
Je wilde nog genieten van je eerste achtekleinkind Kim en haar 1 jaar zien worden wat was je trots op haar.
Ook had je de echtgenoten van je kleinkinderen in je hart gesloten.
Wat fleurde je op als ze bij je op bezoek kwamen in het ziekenhuis.
Ook toen je kleine Kimmetje voor het laatst zag(twee dagen voor je overlijden) heb je haar nog herkend.
De dag voor je overlijden konden we geen contact meer met je krijgen.
Toch denk ik dat je alles wat we tegen je zeiden hebt gehoord maar dat je de kracht niet had om te antwoorden.
De laatste dagen voor je overlijden zei je steeds tegen me dat je naar huis wilde, dat was je grootste wens.
En we hebben jou wens verhoord en je naar huis gebracht.
Je bent toen nog een paar uurtjes in ons midden geweest.
Ik had dat graag wat langer vol gehouden maar het mocht niet zo zijn.
Lieve Pap, wat zal ik je missen.
Ik hou van je en ik beloof je dat we allemaal goed voor mamma
zullen zorgen.
Rust zacht ,Ik zal je nooit vergeten
Je altijd Liefhebbende Dochter Diny
Pappa was 18-03-2002 op genomen in het ziekenhuis
en op 12 april 2002 overleden aan kanker
voor mij was het zeer moeilijk omdag ik in dat zelfde jaar voor hij over leed de behandelingen had afgesloten voor mijn borst kanker
Paps kon toen ik in 2001 moeilijk bevatten dat ik borstkanker had
hij had mij ook de vraag gesteld je gaat toch niet dood
ik zei toen pap nee ik ga niet dood en zie ik ben er nog en mijn lieve pappa is er niet meer
pappa die ik nog steeds erg mis
Dichtbij
De zon staat weer
Er is soms een vonkje
Het doet zo,n pijn
Hoe gaat het?
Voel me vlinderachtig
Het verdriet van mij
Donderdag zijn ze vertrokken
Verdrietig pakte ik zijn koffer in
Heel vaak kijk ik naar boven
Toen ze me op donderdagom kwart over drie s,nachts wakker maakten
Toch optimistisch
Ik wilde nog
De momenten van stil geluk
Vanavond kwam je bij me
Als een kind op eigen benen gaat staan
Dag mijn meisje
Jij
Een snoepje voor de pijn
Versleten op je vijftigste zijn