By Diana Kemp

Donderdag 6 juli 2006

by Laurie A.Hutchins

Breast Cancer
Breast cancer is a scary word That never wants to be heard you find that lump and go in a slump always in the back of your mind you will find another one even bigger it will trigger you all the time scared to even look you feel like an open book you only have one breast it puts you to the test you can never rest people stare at you you just say boo you don't feel whole you want to crawl in a hole so you can be alone and say why me........

Geschreven door oma om 22:50 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 juli 2006

Op   een Amerikaanse Site
     Die Site heet   Frends in Need
van Borstkanker waar ik nu 5 jaar lid van ben
en veel lotgenoten heb ontmoet
heb ik mooie gedichten geplaatst door mijn lotgenoten
in amerika geschreven en ik wil ze in dit blog met jullie delen
                                     oma Diny

Geschreven door oma om 22:49 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 juli 2006

A FRIEND IS A TREASURE

A friend is someone we turn to
When our spirits need a lift,
A friend is someone we treasure
For our friendship is a gift,

A friend is someone who fills our lives
with beauty, joy and grace,
And makes the world we live in
A better and happier place!

Geschreven door oma om 22:39 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 juli 2006

A Place To Heal

We all have an angel who walks by our side,
When things get us down we use her as our guide.
When the road we travel is dark as the night,
It's the Angel God gave us who shows us the light.

Geschreven door oma om 22:33 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 juli 2006

Gedicht

De regen is een grijs gordijn
voor mijn bslagen ramen
De berk die altijd vrolijk is
hangt nu vol dikke tranen
Net als ik somber ga worden
zie ik twee gele eendjes
in plastic jasjes,glimmend nat
met waggelende beentjes
in pas gevonden evenwicht
van kleine dribbelpasjes
de vleugeltjes vladderen
heen en weer
en petsen in de plasjes
Dan vind hun moeder het genoeg
de paraplu gaat open
en onder moeders vleugels
zie ik ze verder lopen
Geheel vertederd denk ik dan:kom
Ik trek mijn regenlaarsen aan
en ga een straatje om

Geschreven door oma om 15:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 5 juli 2006

Roeping

De verpleging, een prachtige baan
men moet echter niet meer
met idealen gaan
Bezuinigen voor de zoveelste keer
het moet, maar eigenlijk kan het niet meer.

Men kan het mooi vertellen
prioriteiten moet men stellen
Het idee is mischien wel goed
maar het klopt niet met mijn gemoed.

Vergadering, gesprekken en weer
een overleg.
Prachtig, maar de zorg is weg
Denken aan de dingen
die je wel hebt gedaan
vergeten dat men bij een patient
met verdriet is weg gegaan.

Hun zorgen mee beleven
steun en een schouder geven
maar biet bieden wat je had beloofd
aan een mens die in jou had geloofd.

Het is triest en doet me zeer
bezuinigen ,t zal wel moeten
maar het kan echt niet meer.

Geschreven door oma om 15:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 juli 2006

Mijn andere ik

Het is niet uit te leggen
wat ik voel
er schuilen zoveel mensen in mij
soms weet ik niet wie ik ben
ik verander van een vreemde
in een bekende
Nu eens een kind,dat liefde zoekt
dan weer een volwassen mens die zoekt
dan weer een verdrietig wezen
Ik zoek en zoek
en kruip weer terug in mijn wezen
zo moe ben ik
van al dat zoeken.

Geschreven door oma om 14:59 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 juli 2006

Alleen

Soms ben ik verdrietig en alleen
dan wil ik even niemand
om me heen.
Dan huil ik even
zo ben ik alles kwijt
en is er weer een weg
die naar het goede lijdt
Dan is al mijn verdriet verdwenen
en sta ik blij op mijn benen
Dan ben ik weer blij
en houdt iedereen van mij.

Geschreven door oma om 14:57 Reageer op dit bericht

Zondag 2 juli 2006

Gedicht

Ze kijkt met
wijd open ogen
in een star gelaat
Ik kan haar angst
haast voelen
als of die in mij
over gaat.

Ik krijg een
beklemd gevoel
m,n hart bonst
in mijn keel
Onze vriendschap
moet wel goed zijn
als ik zelfs haar
angsten deel.

Geschreven door oma om 23:28 Reageer op dit bericht

Zondag 2 juli 2006

De stilte voorbij

Woorden
worden tastbaar
In het duister
ik luister
hoor
de echo
in je stem
die gevoelens
vertaald
Mijn blik
verdwaalt
door emoties verdreven
Ik fluister
blijf nog even.

Geschreven door oma om 23:21 Reageer op dit bericht

Zondag 2 juli 2006

Gedicht

Ze zaten samen op de bank
het meisje en de jongen
terwijl de zon hen wild bescheen
de knoppen open sprongen
Ze keken elkaar innig aan
er werd niet veel gesproken
de wereld zag er anders uit
hun liefde was ontloken
Ze zaten samen op de bank
na vele,vele jaren
genegenheid en toewijding
kenmerkten hun gebaren
De bank is tegenwoordig leeg
een bank met een verleden
dat de herinnering oproept
aan jaren die vergleden.

Geschreven door oma om 23:20 Reageer op dit bericht

Zondag 2 juli 2006

Luisteren

Nee, je hoeft niets
te zeggen
als zij haar zorgen
voor wil leggen aan jou
Het is een teken van
wat je hebt weten op te bouwen
Ontvang het, in
liefde en vertrouwen
en laat je hart spreken.

Geschreven door oma om 23:12 Reageer op dit bericht

Zondag 2 juli 2006

Jou leven

Ik houd jou hoofd voor mijn gezicht
onder je sterke kin mijn hand.
Ik doe m,n ogen even dicht
en ben met jou in dromenland.
De jongen heeft jouw ogen,blauw
het haar is blond,de wangen strak
Zijn lichaam, was dat ooit van jou?
Was jij dat in dat zondagspak.

Ik voel je armen zacht en sterk
mij door jouw leven leiden
Ik zie de lijnen op je wang
de jaren die ons scheiden
Ik houd van je
maar ben ook bang.

Geschreven door oma om 23:10 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 juni 2006

Hemel op aarde

Laat er een hemel op deze aarde zijn
Je zit te wachten
Je weet niet waarop
Want je liefste mensen
zijn verdwenen.
Je denkt dat is het einde
Je kan het niet meer aan.
Je denkt zoveel dingen
die voorbij gaan.
Het hoeft niet meer
Ik ben moe van het denken
Van alles wat er is gebeurd
De wereld, het lijkt wel het einde
Zo,n haat en nijd overal
Wat mensen elkaar aandoen.
Niet te geloven, er is maar een god
En die zit in je zelf
Mensen, hou toch op met vechten
heb u naaste lief
gelijk u zelf.
Er moet toch een leven bestaan
Waar je altijd blij kunt zijn
Een leven van vrede,van liefde en geluk
Ik wil eindeloos dwalen
in een eindeloze tijd
Mensen van deze aarde
heb elkaar lief
wat maakt het uit
of je bruin of wit bent
begin nu bij jezelf
Want liefde is god
eens sta je ervoor
En geloof mij,dan is er niemand
die een kleur heeft
want dan zijn we allemaal gelijk.

Geschreven door oma om 21:54 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 juni 2006

Mijn gedicht

De trap is onbegaanbaar
door de neergesmeten tassen
Ik struikel constant in de gang
over de gevallen jassen
Mijn kinder,en zijn voor korte tijd
weer heerlijk thuis gekomen
En al mijn spulletjes
in huis zijn in bezit genomen.
De vidio en de t,v
zij maken overuren
En ook mijn nieuwe magnatron
krijgt heel wat te verduren
Vandaag is alles weer normaal
maar ik zit al te dromen
Nog zoveel weken
duurt het voor ze
weer komen.

Geschreven door oma om 21:46 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 juni 2006

Vlinder

Als een concon
streek jij neer
op de zilte golven
van mijn bestaan
ik was vergeten
dat ook vlinders
hun vleugels
uit konden slaan
zoekend
naar een warm nest
waarin vrienschap
en geborgenheid
samen gaan.

Geschreven door oma om 21:41 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 juni 2006

rouw verwerking van een kind

Jouw vuille voetbalschoenen
hoef ik niet meer af te boenen
Jou kleren slingeren niet meer rond
het hok is leeg
waar eens jouw brommer stond
Jouw boeken hoef ik niet meer te kaften
en niet meer met het eten op jou te wachten
Jouw favorieten:Finkers,Koot en de Bie
Het doet zo,n pijn als ik ze zie
ons huis is zo stil
Jij bent er niet meer
Maar eens mijn zoon
dan zie ik je weer.

Geschreven door oma om 21:37 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 juni 2006

Toekomst

In gedachten loop ik over een brug
op weg naar de overkant
Mijn toekomst
dat is de andere kant
en nu sta ik nog hier
starend naar het water
maar in mijn gedachten
loop ik over de smalle brug
en ben ik op weg naar later.

Geschreven door oma om 21:34 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 juni 2006

Dood geboren

Lief kind wat lig je stil
voor het eerst zie ik je nu
in een waas van tranen
Negen maanden heb ik gewacht
tot ik je dood ter wereld bracht

Waarom, hoe kon dit gebeuren
de dag verliest al zijn kleuren
ik aai je handje, o zo klein.
Waarom mocht je niet bij ons zijn
lles in mij zwijgt en schreeuwt.

Wat deed ik dan verkeerd
men neemt jou weg bij mij
toch zul je altijd bij me zijn
Ik mag je zelfs geen naam geven
waarom mocht jij niet leven.

Geschreven door oma om 21:27 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Oma Diny,s lievelingen