Woensdag 16 augustus 2006
De laatste Lente van Pappa

Hoeveel lentes in getallenkan een leven wederom zinnen
De eerste lentestralen vallen
mijn huiskame binnen.
Men leeft voort en staat niet stil
de lente is nog maar zo pril
Een leven maakt het kil
zijn tijd staat eerdaags stil.
Een ziekte kwam hem slopen
zijn lichaam vreet ,t langzaam aan
geen kans meer op hopen
genezing is van de baan.
Artsen hebben je opgegeven
ga maar gewoon naar huis
Maak nog wat van je leven
draag maar gewoon je kruis.
Dol op je kleinkinderen
op ,t voetbal veld geen beter dan hen
Opscheppen kon je niet hinderen
Opa was hun grootste fan.
Al kon je dikwijls klagen
nu hoorden we je niet
Hoelang nog te dragen
de pijn , de angst, verdriet?
In deze lente is gestopt zijn leven
Geen voetbaal meer in ,t verschiet
Langs de lijn verdwenen
Dat doet ons leven verdriet.
Geschreven door oma om 23:10
Reageer op dit bericht


















