Probeer niet te leven zonder uiting te geven aan verdriet of aan geluk Heb wat meer vertrouwen in mensen die van je houden en zet je zelf niet onder druk
De toekomst geeft houvast als je jezelf daarin past en je niet afzijdig houd Want het geluk hier op aard moet door jou worden aanvaard zonder oponthoud.
Wacht niet op het verleden maar richt je op het heden en kijk niet achterom Zie toch de heerlijkheid en de oneindigheid van het leven onder de zon.
Als woorden zeggen konden wat ik voor je voel zou ik ze koesteren in mijn hart zou ik ze warmen in mijn hand zou ik ze fluisteren in je oor En als ik de woorden zwijg hoop ik dat je begrijpt dat woorden toch slechts woorden zijn Ik kijk je daarom enkel aan en glimlach mijn onzegbare liefde
Ze is niet meer zoals vooheen dat kleine meisje dat zo zorgeloos scheen ze zingt, danst en lacht niet meer en je kunt zien, het leed doet haar zeer.
Wat heeft haar dan zo gemaakt? Wie heeft haar dan aangeraakt? Komt het door een onverwachte afscheidsgroet? Of is het de liefde die haar pijn doet?
Vaak dwaalde ze door de bloeirijke velden en luisterde naar de geluiden en de vogels die ze telde zweefden boven haar hoofd en streken dan neer om met haar mede te genieten van het warme , zomerse weer.
Ze is niet meer, zoals voorheen dat meisje dat zo gelukkig scheen ze zit het liefs boven op haar kamer en draait een plaat dan beneden te moeten horen hoe het met de elende op de wereld gaat.
Dan komt er iemand in haar leven die haar wel wat vertrouwen en liefde zou willen geven maar hoe kan zij, een meisje dat niemand haat er ooit achter komen of die liefde wel bestaat.
Waarom zou zij, zoals zovelen haar lief en leed met iemand delen die niet in staat is te bekennen nooit aan haar te zullen wennen?
Zeis niet meer zoals voorheen het jonge vrouwtje dat zo vrolijk scheen zal ze ooit het ware geluk vinden zoals zovelen van haar vrinden?
Er zal vast wel iemand komen die haar ontwaakt uit haar dromen en haar mee neemt en bemint als een moeder en haar kind.
Zou ze alles kunnen vergeten wat ze eens heeft willen weten? Ja , nee of misschien? Het leven gaat verder , ze zal wel zien
Er is al weer een tijd voorbij sinds je afscheid nam van mij toch is het moeilijk me lleen te weten nee , ik kan je niet vergeten soms lig ik nachtenlang aan je te denken, ik ben bang en zo ontzettend eenzaam deze wonde heelt te langzaam dat zie ik s,morgens in de spiegel een wit vermoeid gelaat van iemand die het huilen nader dan het lachen staat overdag gaat het dan wel weer maar s, avonds doet het zeer dan huilt mijn hart heel zacht en zoek ik weer de weg naar het einde van die lange nacht.
Een gebaar is meestal vluchtig en ook meestal ijl dus luchtig je ziet het bij een aangeboden arm zo,n heerlijk gevoel van menselijk warm je ziet het in een oogopslag of ineen warme lach ook in het voelen van een hand wanneer je zelf aan lagerwal bent aangeland je ruikt het in een zachte geur van een mensenhart met open deur een gebaar , dat kun je ook nog voelen als je weet wat mensen bedoelen een gebaar , je kunt het proeven omdat je in een innig toeven als streling in je mond je in een kus elkander vond.
Op deze blijde dag drukt toch een stempel Nog aan het begin sta je , juist op de drempel Je kindertijd ging veel te snel voorbij Verdriet en zorgen kwamen snel langzij.
Het ging niet goed, het ging niet slecht? Zij besliste eenzijdig over vijf levens En bracht tweestrijd, verdriet ook tevens.
Waarom moest het allemaal zo gaan? En zijn wij in de kou blijven staan? Het leven is zo moeilijk, soms ok verrot Hier gaat toch de hele Maarschappij aan kapot.
Je toekomst is nog vaag en duister Maar ik wens je meer geluk en luister Probeer te leven ,doet het goed en ik mag hopen Blijft verdere ellende aan jullie verstoken Moge god mijn smeekbede verhoren Er ging reeds teveel geluk verloren
De lucht is donker, grauw het zal zo gaan stormen maar ik zit veilig binnen met jou en kijk hoe de wolken vervormen.
Buiten gaat de wind te keer alles is nu duister met mijn hoofd op jouw schouder met jouw hand in mijn hand doe ik mijn ogen dicht en luister.
In dit geweldige onweer zijn wij ontzettend klein maar hou mooi is dit moment van stilte dit besef , van gelukkig zijn.
Met de eerste zonnestraal raken we uit de betovering nooit zal ik vergeten wat ik hier ontving De totale rust, die ik bij jou vond toen de tijd even stil stond.
Waarschuwing
Probeer niet te leven
