Archief

Achter de vensters van
de ouderdom
verschijnt soms
stralend stom
het kind , dat daar woont
de jonge vrouw, koket en schoon.

De moeheid heeft zich dof
opgehoopt als stof
in plooien gevangen
pijn vergrijzende wangen.

Dan veegt een glimlach
als van een vroegen dag
overheen tijd en weten
toen er niks was vergeten

De schoonheid is gebroken
maar woont enkele momenten daar
de herinnering klinkt in haar stem
en ik voel, dat is mijn  mem

Ze gaat straks de deur uit
mijn jongste kind
en iedereen vraagt wat ik daar
van vind
Soms ben ik verdrietig
en soms ben ik blij
want straks is alles weer echt van mij
Mijn geurtjes,mijn schoenen
ach noem het maar op
ze vroeg het lief of met een smoesje
maar droeg dan wel mijn mooiste bloesje
Een beetje verdrietig, maar ook heel erg blij
Want alle drie wonen
ze heel dicht bij mij.

Daar ga je dan
m,n lieve dochter
je nieuwe leven
tegemoed
en
wij die stilletjes
achter blijven
schiften
het bitter
van het zoet.

Ik durf niet
in je ogen te kijken
bang dat jouw
gevoelens op de
mijne lijken
dan langzaam
naderen onze
gezichten
we omhelzen
vurig,heet
zachtjes zodat
niemand het weet
Strelingen, liefdevol
eindelijk
verward beseffen we
dit is voor een keer
maar ook voor
eeuwig.

Je bolle warme buik
is als een veilig nest
alleen het wachten rest
Liefste, een term van eeuwigheid
heeft zich in jou buik gevleid
    Wachten , wachten.
Negen maanden zijn geklaard
Jouw kinderen gebaard
Tot vlomaaktheid van het zijn
vergeten worstelingen oijn
Jouw wens, gods wil
in heerlijkheid vervuld
Jong leven wacht, vol ongeduld.