Verdrietig en blij

Daar ga je dan
m,n lieve dochter
je nieuwe leven
tegemoed
en
wij die stilletjes
achter blijven
schiften
het bitter
van het zoet.

Ik durf niet
in je ogen te kijken
bang dat jouw
gevoelens op de
mijne lijken
dan langzaam
naderen onze
gezichten
we omhelzen
vurig,heet
zachtjes zodat
niemand het weet
Strelingen, liefdevol
eindelijk
verward beseffen we
dit is voor een keer
maar ook voor
eeuwig.

Je bolle warme buik
is als een veilig nest
alleen het wachten rest
Liefste, een term van eeuwigheid
heeft zich in jou buik gevleid
    Wachten , wachten.
Negen maanden zijn geklaard
Jouw kinderen gebaard
Tot vlomaaktheid van het zijn
vergeten worstelingen oijn
Jouw wens, gods wil
in heerlijkheid vervuld
Jong leven wacht, vol ongeduld.

Bloemen vuurzee
Klaproos veld
Wat gedwee
z,n dagen telt
Oog verblindend
even maar
golvend
opwindend
ieder jaar.

Je huid zacht als zijde
vleit zich tegen mij aan
Het is te vroeg
je nog warme handjes
strelen mijn gezicht
Een krachtige zoen
op m,n neus
sluimerend ontwaken
O, wat houd ik van je!
Mijn dochter,toe
blijf nog even klein.

Ze heeft het al zo vaak gedaan
Ik zie haar daar
ontredderend staan:
,,Jan, ik weet het echt niet meer
je moet me helpen deze keer.

Ronddolend in vraagtekens
in schimmen,in mist
jij die in onze kinderogen
altijd alles wist
En hoewel nog altijd een zelfde band
ons bindt
ben ik nu moeder, en ben jij kind
Met geduld en liefde
door jou voor geleefd
probeer ik jou te geven
wat een moeder geeft
Maar eenmaal per jaar
doet het extra pijn
dan zou ik weer even
je dochter willen zijn.
Ik droom dat ik op moederdag
jou weer even vind
dat jij een keer zegt:
Daar ben je ,mijn kind.

De vrouw die ik kende
ze is er niet meer
Volkomen veranderd , dement maar ik leer
Ik heb afscheid genomen, heel lang gelee
Want stukje bij beetje
nam het verleden haar mee
Ze hoort wel mijn stem
en voelt ook mijn hand
Maar heel haar wezen
word door niets meer bemand
Toch zorgen wat draadjes
dat ik bij haar blijf
Herinneringen die ik koester
waarop ik drijf.

Mam, vandag ga je verhuizen
hier van boven naar beneden
je mag naar de verpleeg afdeling
O, das fijn, lacht ze tevreden
Zou ze werkelijk begrijpen
dat ze voortaan hier moet zijn?
In mijn ogen wellen tranen
Lieve mam, het doet zo,n pijn!

Mijn oma kon goed
handwerk maken
zo leerde ze mij vinger haken
Ik maakte dan een heel lang touw
zo lang als ik zelf maar wou
Maar toen ,t was op een keer
wist ze ineens  mijn naam niet meer
Ze begon dingen te vergeten
hoe je moest drinken
hoe je moest eten
Maar ik was er toen wel aan gewend
want mijn oma was dement.

Van jongs af aan voelde ik het al
voelde me ongemakkelijk
voelde me mal
een jonge die jongens ;leuk vind
dat is moeilijk voor een kind

Nee, een gemakkelijk leven heb ik
zeker niet
Ik kwel mezelf, dit doetme
veel verdriet
waarom ik en niet die ander
waarom is het niet mogelijk
dat ik verander

Maar is het dan verkeerd
wat ik nu voel
Ik weet het niet
en zak zo dieper in deze poel
slechts eenmaal gebeurde het
door en door
dat ik mijn hart aan die andere jongen verloor

Na korte tijd kon ik er niet meer tegen
verviel het geluk en begon ik weer
aan mijn eigen afzijdig leven
en trok me terug.

Dit kan niet langer meer
mag zo niet zijn
ook ik wil een goed leven
en niet louter pijn
zodat ik ook kan, en durf te zeggen
hij is van mij
Samen door het lint gaan:
frank en vrij

Leven in een andere gedaante
wil ik niet meer
het leven heeft meer te bieden
dan harte zeer.

De zon schijnt
op ,t gezicht
van een oude vrouw
die op een
houten bank zit
die buiten staat
onder het raam
en uitzicht geeft
op ,t plantsoen
van ,t hofje
waar zij woont
De zon, ze geniet
van de warme
zonnestralen
De warmte die ze
zo weinig
bij de mensen vindt.

Een wonder is die zekerheid
de nieuwe dag zal komen
Al leek de nacht wel eindeloos
vol eenzaam heid en dromen

Ik hou zo van de nieuwe dag
hij trekt de hemel open
De kleuren keren weer terug
wie angstig was
mag hopen.

Altijd voor anderen klaar gestaan
Nooit aan jezelf gedacht
Tot op die ene dag
Voor het eerst in je leven
klaagde jij over pijn.

Na veel onderzoeken
wisten ze het
je had die afschuwelijke ziekte
De ziekte die jij niet overwon
Al vocht je ervoor
zo hard je kon

Je ging heel hard achteruit
Maar je bleef vechten
Iedereen had veel verdriet
Tot op die ene dag
Die dag dat jij ons verliet

Die dag ging je van ons heen
Na al die liefde
die we van jou hebben gehad
Liet je ons alleen.

Gelukkig ben je vredig in geslapen
En we weten dat je altijd
over ons zal waken

Lieve Pappa ik mis je nog steeds
Waarom nou jij?

Verdriet, boosheid, alle geheimen
 We deelden alles samen
Hoe kon deze vriendschap verdwijnen?
Zomaar weg onze namen

Een vriendschap die al jaren bestond
 Gewoon twee goede vriendinnen
Die jij blijkbaar toch onbelangrijk vond
en verpeste
Door een andere vrienschap te beginnen.

Soms denk ik aan je terug
Aan je kinderen en je man
Het ging toch allemaal heel vlug
Nog snap ik niet hoe dit kan

Onze gezinnen ,t ging zo goed met elkaar
En dit is zomaar ineens voorbij
Soms denk ik wel eens
is het wel echt waar?
Was jij dan wel
een echte vriendin van mij.

Ik wil ,m naar beneden
      trekken
Gewoon dus met een heel dik
      touw
Ik weet zeker dat het wel zou
     lukken
als iedereen me helpen wou
Als alle mensen  van de wereld
eens samen werkten
dan zou het gaan!

Maar ach ze denken
wat een rare
en zeggen
kind loop naar de maan.

Ik draai er niet omheen
jouw wereld draait
anders dan de mijne
Soms wil ik heel even
het draaien van
jouw wereld beleven
Maar daarna neem ik
je bij de hand mee
naar de andere kant
Mijn wereld draait om jou
en soms word ik heel moe
want als ik naar je kijk
draai je me de rug toe.

Het meisje met haar rode strik
en ogen vol met pret
omklemde triomfantelijk
een overgroot boeket

Ik zag haar bij de bus
ze ging naar een echt feest
de voorpret in haar ogen
danste met haar kindergeest

een mongooltje noemt men haar
mislukt en toch
en toch heeft zij vandaag
de dag geplukt.

Heel even maar
heel even alleen
die stilte,die rust
alleen ik zelf
geen onderbreking
van gedachten
ik alleen met de zee
de golven , de wind.

Niet die moeder
niet die vrouw
maar even ,nog dat kind

Verredromen, sterk verlangen
waarom heb ik me
ooit laten vangen
in de regels van alle dag
naief dat ik dat niet zag.